Beeld: Instagram
Simon Keizer vertelt openhartig aan Margriet over een periode waarin hij zijn gevoelens jarenlang wegstopte. En dat had zelfs invloed op één van de meest bijzondere momenten uit zijn leven: de geboorte van zijn dochter Kiki.
Toen zijn dochter werd geboren, merkte Simon iets op wat hem niet meer losliet. “Het keerpunt kwam toen mijn dochter Kiki acht jaar geleden werd geboren. Daar voelde ik heel weinig bij en dat vond ik zo gek.” Een uitspraak die misschien verrassend klinkt, juist omdat de geboorte van een kind vaak wordt omschreven als het meest emotionele moment ooit. Maar Simon deelt eerlijk dat dat gevoel bij hem uitbleef en dat zette hem aan het denken.
De zanger vertelt dat hij al jong leerde om emoties weg te stoppen. Zijn vader overleed aan maagkanker toen Simon nog jong was. “Dit verdriet stopte ik diep weg, maar het bepaalde wel hoe ik in het leven stond.” Ook na de nieuwjaarsbrand in Café ’t Hemeltje in 2001, die hij overleefde, koos hij ervoor om vooral door te gaan: “Wegstoppen en doorgaan.”
De geboorte van zijn dochter werd uiteindelijk een belangrijk omslagpunt. Simon vertelt: “Ik realiseerde me dat ik oppervlakkig leefde, want de diepte in gaan vond ik eng.” Een eerlijke conclusie, die waarschijnlijk voor veel mensen herkenbaar is. Altijd maar doorgaan, gevoelens parkeren en hopen dat het vanzelf minder zwaar wordt. Totdat er ineens een moment komt waarop je merkt dat het toch ergens blijft zitten.
Zijn ervaringen verwerkte hij in het audioboek Wat moed, dat moet. Vooral richting zijn kinderen wil hij dingen anders aanpakken. En inmiddels lukt het Simon steeds beter om contact te leggen met zijn gevoelens. “Leer om te voelen, dat geef ik mijn kinderen mee. Zeg wat je dwarszit en blijf nergens alleen mee worstelen.”
Eerder was Simon openhartig over zijn kinderwens. Het verhaal lees je hier.
Bron: RTL Boulevard
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
