112 Vandaag-verslaggever Nadia Poeschmann over stoppen met ivf-traject: ‘Vanbinnen brak ik’

Illustratie bij: 112 Vandaag-verslaggever Nadia Poeschmann over stoppen met ivf-traject: ‘Vanbinnen brak ik’ Beeld via Instagram nadiapalesaa
Melanie Borgman
Melanie Borgman
Leestijd: 2 minuten

Vier jaar lang draaide het leven van 112 Vandaag-verslaggever Nadia Poeschmann (44) om hoop, wachten en teleurstelling. Om hormonen, puncties en ziekenhuizen door heel Europa. Nu heeft ze besloten te stoppen met haar ivf-traject: “De verwerking begint pas als je stopt.”

Lees verder onder de advertentie

In een interview met de Telegraaf vertelt ze hoe zwaar de keuze was om te stoppen.

Nadia vond tien jaar geleden haar grote liefde Mika. Samen kregen ze dochter Dahlia (6). Twee jaar na haar geboorte raakte Nadia opnieuw zwanger, dit keer van een jongetje. Alles leek goed, tot een NIPT-test hun wereld op z’n kop zette. Het kindje bleek meerdere ernstige beperkingen te hebben. Met twintig weken beviel ze van haar doodgeboren zoon.

Lees verder onder de advertentie

Vier jaar medische molen

Na dat verdriet bleef een nieuwe zwangerschap uit. Wat volgde was een uitputtend traject van vier jaar. Behandelingen in België, Duitsland, Spanje en zelfs Albanië. Hormooninjecties, eicelpuncties en eindeloos wachten.

Soms kreeg Nadia het telefoontje zelfs tijdens haar werk. Weer geen embryo. “Ik hield mezelf groot, maar vanbinnen brak ik.”

‘Maar je hebt toch al een kind?’

Naast het fysieke en emotionele proces was er ook onbegrip. Goedbedoelde opmerkingen als: ‘Je hebt toch al een gezonde dochter?’ “Alsof je verlangen daarmee minder geldig is,” zegt Nadia. “Dat deed pijn.”

Afgelopen zomer leek er alsnog een wonder te gebeuren. Nadia was zwanger. Maar na acht weken stopte het hartje met kloppen. Dat moment voelde als een grens. “Dit kan ik niet meer,” wist ze. Ze besloot definitief te stoppen.

Ruimte voor rust

Na jaren van hoop, verlies en teleurstelling probeert Nadia nu rust te vinden. “Pas nu begint de echte verwerking.” Er is verdriet, maar ook opluchting. Geen schema’s meer, geen injecties, geen ziekenhuisafspraken. “Ik kan weer genieten van een glas wijn, mijn gezin, en nieuwe plannen op werkgebied.”

Lees verder onder de advertentie

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail