Beeld: Kee & Kee
Presentatrice, podcastmaker en schrijfster Mandy Woelkens (36) is moeder van een zoon (3). Na de breuk met haar ex vond ze zichzelf opnieuw uit als solomoeder.
“Toen mijn ex-partner de relatie beëindigde, huilde ik die dag. Maar de volgende ochtend kwam de productiemeid al in me naar boven. Ik werd heel pragmatisch en ging met een groot vel papier, markers en een stapel post-its op de grond zitten. Ik behandelde de breuk als een soort event. Dat werkte voor mij: helder krijgen wat er moest gebeuren. Prioriteit één was een huis regelen voor mij en mijn kind. Mijn ex zei: ‘Wat ben je hier koud in.’ Maar ik had simpelweg geen tijd en ruimte om zielig te gaan doen. Ik moet mijn zaken regelen.
De breuk kwam onverwacht. Ik had aangegeven dat ik ongelukkig was. De zorg kwam vooral op mij neer. Toch had ik niet gedacht dat mijn ex de knoop zou doorhakken. In mijn hoofd gaf je niet op als je samen een kind en een koophuis hebt. Dan ben je maar even niet gelukkig, dacht ik toen. Maar dat zou ik nu niemand aanraden. Die boodschap wil ik mijn kind ook niet meegeven. Het is beter zo. Ik had wel potentieverdriet, zoals ik dat noem. Verdriet om wat het had kunnen zijn, vooral voor mijn kind. Hij zal zich later niet herinneren hoe het als gezin was. Maar die grote klap waar iedereen het over had? Die kwam niet.
Mijn ex en ik hebben een zorgverdeling, maar het zwaartepunt ligt bij mij. Dat kan ik dragen en dat vind ik helemaal oké. Dit is de meest stabiele basis voor ons kind. Iedere zondag gaat hij naar mijn ex-partner. Dit is de meest stabiele basis voor ons kind. Dan is het feest: zwemmen, pannenkoeken eten. Hij komt altijd weer als een blij en gelukkig kind thuis. Ik ben meer de directeur: moet er een school gezocht worden, dan maak ik de top vijf en de Excelsheets. Zij fikst het wel, denkt ook mijn omgeving, en dat is zo. Juist doordat ik het grotendeels alleen doe, kan ik makkelijker nee zeggen. Geen oppas? Dan is het gewoon nee. Dat geeft rust. Al verzamel ik ook mensen om me heen op wie ik kan terugvallen. Zij zijn heilig. Een eventuele nieuwe partner wordt geen bonusvader of -moeder. Mijn kind heeft met mij, mijn ex en zijn donor ouderfiguren zat. Maar als iemand niet met mijn kind kan omgaan, houdt het op. Hij is de helft van mij, we zijn een package deal.
Vorig jaar hoorde ik vaak: ‘Welkom bij de club.’ Zo ontstond mijn podcast De club, waarin ik in gesprek ga met andere single en alleenstaande moeders. De eerste aflevering nam ik al acht weken na de breuk op. Je hoort mensen zelden op hun kwetsbaarst, daarom vond ik het juist belangrijk om te laten horen dat het in het begin rommelig is, dat je je gevoel niet meteen kunt plaatsen. Ik ben niet meer wie ik toen was, nu overheersen de opluchting en rust. Ik kreeg veel reacties van moeders die zich herkenden. Voor mijn boek, dat dit najaar uitkomt, sprak ik meer dan veertig bekende en onbekende moeders die het ieder op hun eigen manier doen. Alleen, in een co-ouderschap of weer andere vorm. Ik hoop dat ook die verhalen weer voor herkenning zorgen. Het gevoel van eenzaamheid kan heftig zijn, maar we zijn met zovelen.
Het hardnekkige beeld van het kerngezin moet shiften. Streven naar dat ene plaatje – van een vader, moeder, het liefst twee kinderen en een hond – is natuurlijk prima. Als het anders is of loopt, is dat niet mislukt. Jouw gezin is jouw gezin, of dat nou met één ouder is of met vier. Net na de breuk voelde het voor mij ook als falen. Maar ik kán dit, besefte ik toen mijn financieel adviseur belde dat ik alleen een hypotheek kon krijgen. Geen gouden lepeltje gehad… en toch in deze verknipte huizenmarkt een thuis voor mijn kind geregeld. Hoe tof is dat? Onder aan de streep heb ik allesbehalve gefaald. Dat laat ik toch niet ondersneeuwen door een relatiebreuk? Alles – de breuk, de podcast, het boek – heeft me sterker gemaakt. Maar ik ben zóveel meer dan een solomoeder.”
Toen de ouders hun kindje verwelkomden, deelden ze een foto vlak na de geboorte. Je bekijkt ‘m hier.
Je las dit artikel eerder in Kek Mama 2.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
