Beeld via Instagram @liekemartens
Topsport of niet: zodra je gaat bevallen, telt maar één ding – ademhalen en hopen dat je partner de juiste snacks heeft ingepakt. Lieke Martens weet er inmiddels alles van, want bij de komst van zoontje Lowen maakte zelfs hún wedstrijdmentaliteit even plaats voor pure oerkracht.
In een interview met Helden vertelt Lieke openhartig over de komst van Lowen, die in februari werd geboren. De bevalling bleek een serieuze uitputtingsslag.
“Ik dacht: dat fix ik wel even met mijn topsportmentaliteit. Nou, ik heb nog nooit zoveel pijn gehad”, zegt ze eerlijk. En hoewel ze meerdere talen spreekt, bleek dat tijdens de weeën weinig zin te hebben: “Ik was blij dat ik in Amsterdam was. Ik spreek veel talen, maar denk dat er niks anders dan Nederlandse ‘woorden’ zijn uitgekomen.” Haar man Benjamin van Leer grapt zelfs dat Lieke tussendoor ‘sorry’ zei tegen de verloskundige.
De bevalling duurde uiteindelijk elf uur. “Die begon ’s ochtends om half vijf. Ik voelde iets knappen en meteen daarna begonnen de weeën. Over de grachten van Amsterdam reden we naar het ziekenhuis, maar er stond nog vrolijk iemand te laden en lossen voor ons. De ontsluiting ging snel, maar het persen duurde lang.” Volgens de artsen hielpen haar topsportspieren ook niet bepaald mee: “Blijkbaar heb je als topsporter ook strakkere spieren rondom het bekken.”
Rond half vier ’s middags werd Lowen geboren. De pijn is ze intussen kwijt, al weet Lieke één ding zeker: “As er ooit een tweede kindje mag komen, dan vraag ik bij de bevalling om een ruggenprik.”
De kraamperiode was ook niet bepaald een rustweek. “Ik heb zes weken borstvoeding gegeven. Daar ging Lowen goed op”, vertelt Lieke. Benjamin zag zijn partner veranderen in een georganiseerde supermama: “Jij bent heel zorgzaam voor Lowen en regelt veel meer dan voorheen, hebt een groter verantwoordelijkheidsgevoel. Vroeger dacht je: dat komt morgen wel. Nu niet. Alles wat met Lowen te maken heeft, regel jij.”
Eerder deelde Martens al hoe ze het leven ervaart nu ze een punt heeft gezet achter haar carrière. Je leest het hier.
Bron: Helden
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
