Beeld via Instagram @liekemartens
Lieke Martens (32) heeft een nieuwe roeping: schrijven. Haar eerste Sinterklaasboek, Logeren bij de Sint, ligt nu in de winkels.
De oud-international, die in september haar profloopbaan beëindigde, vertelt bij RTL Boulevard dat schrijven nieuw terrein is, maar dat dit precies past bij haar leven als kersverse moeder van zoontje Lowen.
Over deze unieke kans zegt ze: “Toen ze me hadden gevraagd, dacht ik: ‘Oh, ik, schrijven?’ Wel een uitdaging natuurlijk. Maar wel heel bijzonder om dat te mogen doen, zeker nu ik zelf ook net moeder ben geworden.” Ook wordt ze gevraagd over hoe ze het leven als moeder ervaart: “Het is een heel ander leven. Je bent aan het ontdekken wie je bent als moeder, je bent je kindje aan het ontdekken. Het is een hele nieuwe fase. Leuke momenten, maar soms ook zwaar. Uitdagend.”
Martens geniet zichtbaar van deze nieuwe fase. In februari werd ze voor het eerst moeder van zoontje Lowen. “Het gaat zo snel. Je bent dan zo trots dat ‘ie dan weer iets nieuws kan. Het is wel heel bijzonder om hem te zien opgroeien. Dat hij dan in één keer kan zitten zonder ondersteuning. Daar ben je dan helemaal blij mee.”
Over haar afscheid van het profvoetbal is ze duidelijk: “Ik mis het voetbal eigenlijk niet zo heel erg. Als ik iets doe, doe ik het voor honderd procent. Moederschap is ook een behoorlijke job. Ik wilde ook gewoon niet het gezin in een bepaalde situatie duwen, met een afstandsrelatie of niet bij elkaar kunnen zijn. Ik heb alles gegeven voor de sport; ik heb er heel veel van mogen leren. Nu is het tijd voor nieuwe dingen.”
Eerder vertelde Lieke Martens over het eerste contact met haar kindje. Je leest het hier.
Bron: RTL Boulevard
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
