Soms lijkt het moederschap van buitenaf moeiteloos in elkaar te schuiven. Maar achter die ogenschijnlijke balans schuilt vaak een heel andere realiteit: eentje van meebewegen, bijsturen en continu schakelen tussen rollen die nooit helemaal ‘uit’ staan.
Lees verder onder de advertentie
Voor Anna Nooshin begon het allemaal nog vrij overzichtelijk, begint ze haar story op Instagram.
Anna Nooshin over moederschap
“Ik vond dit de eerste twee jaar nog goed te doen, toen was ze een baby en had ze toch niet door hoe of wat.” Maar kinderen groeien, en daarmee verandert niet alleen hun wereld, maar ook die van jou als ouder. “Nu ze ouder wordt vind ik dit ook lastiger.” Wat eerst nog grotendeels praktisch te plannen viel, maakt langzaam plaats voor een eigen wil en een scherpere blik op de wereld. “Ze is bewuster van haar leven, haar planning en weet steeds meer wat ze wel en niet wil.”
Lees verder onder de advertentie
Ritme
Toch hoeft dat het dagelijks leven niet per se ingewikkelder te maken, zeker niet als er ruimte is voor flexibiliteit. “Als ik in Nederland ben is het nog steeds goed te doen, want na haar ochtendschema komt ze elke dag op kantoor.” Zo ontstaat er een ritme waarin werk en samenzijn elkaar afwisselen. “En dan chillt ze hier terwijl ik werk en spelen we samen.”
Lees verder onder de advertentie
Mom guilt
Reizen brengt een andere dynamiek met zich mee en vraagt om duidelijke grenzen. “Als ik nu moet reizen probeer ik dat zo kort mogelijk te houden, dus 3 nachten max.” Wat haar verhaal vooral blootlegt, is een gevoel dat veel ouders herkennen, maar zelden hardop benoemen. “Maar in general: mom guilt is super kut en volgens mij hebben we daar (bijna) allemaal last van.”
Juist daarom staat Anna Nooshin voor iets wat gemakkelijk naar de achtergrond verdwijnt: mildheid. Voor jezelf en voor de keuzes die je maakt. “Ik denk dat je moet proberen te onthouden dat je kindje veel meer baat heeft bij een moeder die zich van binnen goed voelt.”
Mooi voorbeeld
Werk en ambities hoeven daar niet haaks op te staan, integendeel, ze kunnen juist iets waardevols laten zien. “Als dat betekent dat je wil werken en daar waarde aan hecht, vind ik het een mooi voorbeeld voor je kindje om dat ook te doen.”
Uiteindelijk draait het niet om perfectie, maar om richting. Om het voorbeeld dat je geeft en de ruimte die je creëert. “En om ze te leren dat ze mogen dromen en hun eigen dromen ook mogen najagen.”
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.