Beeld: Instagram
Soms lijkt het moederschap van buitenaf moeiteloos in elkaar te schuiven. Maar achter die ogenschijnlijke balans schuilt vaak een heel andere realiteit: eentje van meebewegen, bijsturen en continu schakelen tussen rollen die nooit helemaal ‘uit’ staan.
Voor Anna Nooshin begon het allemaal nog vrij overzichtelijk, begint ze haar story op Instagram.
“Ik vond dit de eerste twee jaar nog goed te doen, toen was ze een baby en had ze toch niet door hoe of wat.” Maar kinderen groeien, en daarmee verandert niet alleen hun wereld, maar ook die van jou als ouder. “Nu ze ouder wordt vind ik dit ook lastiger.” Wat eerst nog grotendeels praktisch te plannen viel, maakt langzaam plaats voor een eigen wil en een scherpere blik op de wereld. “Ze is bewuster van haar leven, haar planning en weet steeds meer wat ze wel en niet wil.”
Toch hoeft dat het dagelijks leven niet per se ingewikkelder te maken, zeker niet als er ruimte is voor flexibiliteit. “Als ik in Nederland ben is het nog steeds goed te doen, want na haar ochtendschema komt ze elke dag op kantoor.” Zo ontstaat er een ritme waarin werk en samenzijn elkaar afwisselen. “En dan chillt ze hier terwijl ik werk en spelen we samen.”
Reizen brengt een andere dynamiek met zich mee en vraagt om duidelijke grenzen. “Als ik nu moet reizen probeer ik dat zo kort mogelijk te houden, dus 3 nachten max.” Wat haar verhaal vooral blootlegt, is een gevoel dat veel ouders herkennen, maar zelden hardop benoemen. “Maar in general: mom guilt is super kut en volgens mij hebben we daar (bijna) allemaal last van.”
Juist daarom staat Anna Nooshin voor iets wat gemakkelijk naar de achtergrond verdwijnt: mildheid. Voor jezelf en voor de keuzes die je maakt. “Ik denk dat je moet proberen te onthouden dat je kindje veel meer baat heeft bij een moeder die zich van binnen goed voelt.”
Werk en ambities hoeven daar niet haaks op te staan, integendeel, ze kunnen juist iets waardevols laten zien. “Als dat betekent dat je wil werken en daar waarde aan hecht, vind ik het een mooi voorbeeld voor je kindje om dat ook te doen.”
Uiteindelijk draait het niet om perfectie, maar om richting. Om het voorbeeld dat je geeft en de ruimte die je creëert. “En om ze te leren dat ze mogen dromen en hun eigen dromen ook mogen najagen.”
Bron: Instagram
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
