Beeld: Kek Mama
Ineens op speed dial staan als computerhulp of verantwoordelijk zijn voor een heel huis vol kinderen. Deze ouders hadden achteraf liever minder behulpzaam willen zijn.
Francis (38), moeder van Caro (14) en Noa (10): “Kan wel bij ons, zei ik spontaan toen de moeder van een klasgenootje van Noa vertelde dat ze omhoogzat qua opvang op de woensdagmiddag. Ik werk niet, ons huis is groot genoeg en bovendien is haar dochter Saar een echte lieverd. Maar vervolgens heb ik nu elke woensdag een hok vol thuis.
Blijkbaar heeft zij aan meer moeders verteld dat ik thuis en dus beschikbaar ben. Geeft niet, ik ben gek op reuring. Maar soms vind ik het wel een beetje te druk, zeker als ik zes kleiende, kleurende, elastiekende en gillende meiden in huis heb. Wat me vooral tegenstaat is het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee de kinderen bij mij gedumpt worden. Maar ik ben niet assertief genoeg om er wat van te zeggen.”
Daphne, moeder van Max (7): “‘Jouw man werkt toch in de ICT? Zou hij mijn computer een keer willen nakijken?’ De vraag van de moeder uit de klas van Max overviel me zo dat ik stamelde dat het goed was. Zonder dat te overleggen met Edwin. Gelukkig vond hij het niet zo’n probleem. De betreffende alleenstaande moeder kenden we via onze kinderen die bevriend zijn. En ze haalde lekkere koekjes voor hem in huis.
Maar op de een of andere manier dacht ze na die ene keer dat Edwin haar vaste, gratis computerhulp is. Wifiproblemen? Inloggegevens kwijt? Updates die niet willen? De schoollaptop van haar oudste dochter vertoont kuren? Ze appt mij en verwacht eigenlijk dat Edwin wel komt opdraven. Edwin baalt er inmiddels enorm van. Alleen, juist omdat ze altijd zo blij en dankbaar is en onze kinderen nog steeds dikke vrienden zijn, is het lastig om haar nu na drie jaar nog af te kappen.”
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
