Beeld: Canva
Elk kind heeft recht op privacy, een eigen mening en ongecensureerde informatie. Maar hoe zit het eigenlijk met de plichten van ouders? Een rijbewijs heb je nodig om te rijden, een diploma voor je werk… Maar een kind opvoeden? Daar mag iedereen zomaar aan beginnen.
Nou ja, bijna iedereen. Want wil je een kind adopteren of als niet-hetero stel een kindje krijgen, dan gaan daar wel een cursus en enorme vragenlijsten aan vooraf. Dat zette theatermaker Minou Bosua aan het denken, vertelt ze bij Spraakmakers NPO Radio1. Bij huwelijkscontracten en hypotheekpapieren komen heel wat handtekeningen kijken, maar op kinderen krijgen is totaal geen toezicht, stelt ze vast. Bij hetero stellen, dan, dus.
Volgens Minou is het ouderschap vaak minder romantisch dan we denken. “We krijgen kinderen vanwege de voortplanting, de rammelende eierstokken, maar mijn idee is dat er niets zo onromantisch is als een kind”, zegt ze. En die roze wolk? Daar zit lang niet iedereen op. “En dat zeggen we nooit tegen elkaar, maar die frustratie uit zich uiteindelijk wel op onze kinderen.” Bijvoorbeeld zoals Sophie ook merkt, zij kampt met het zogenaamde “mom rage“. Ze kan enorme uitbarstingen hebben tegen haar peuter en voelt zich daar dan schuldig over, zoals je hier kunt lezen.
Minou vraagt zich af waarom er voor adoptie en co-ouderschap bergen papierwerk nodig zijn, terwijl iedereen die het biologisch kan zomaar een kind mag krijgen. Is die zorgvuldigheid van vragenlijsten niet gewoon een goed idee voor iedereen die een kind wil krijgen? Minou oppert: een verklaring voor ouderschap, is dat geen goed idee? Zelf ziet ze ook wel in dat dit haast niet te handhaven is, maar toch. Het zet je wel aan het denken. Een verklaring voor ouderschap, niet om te controleren, maar om bewustzijn te creëren. Het gaat volgens haar vooral om het gesprek: hoe verhouden we ons tot onze kinderen?
De weerstand die zo’n idee oproept, verbaast Minou. “We regelen alles rondom een huis of huwelijk zonder problemen, maar als het gaat om onze kinderen denken we: dat komt wel goed.” Dit alles bespreekt Bosua in haar voorstelling Ouderpardon, waar ze samen met publiek én kinderen in een kinderrechtbank nadenkt over kinderrechten en ouderschap. Natuurlijk is er ook muziek – en genoeg stof tot nadenken.
De voorstelling Ouderpardon van Minou reist momenteel door Nederland. Bekijk de speellijst via deze link.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
