We zeggen het niet graag hardop, maar soms doet een knuffel van oma nét iets meer dan wat wij als moeder kunnen geven.
Die ene knuffel van oma, haar zachte stem en dat gevoel van ‘’alles is oké zolang ik hier ben’’ kan meer doen dan je denkt. En nee, dat is niet alleen maar gevoel. Een nieuw onderzoek uit Finland laat zien dat oma’s een enorme positieve invloed hebben op de mentale gezondheid van kinderen.
Waar ouders vaak in de regel-stand staan (eten, tandenpoetsen, huiswerk, naar bed), zijn oma’s meestal gewoon… gezellig. Bij oma hoef je niks te presteren. Je mag op de bank hangen, een koekje pakken vóór het eten en drie keer hetzelfde verhaal vertellen. Voor een kind met trauma is dat goud. Die voorspelbaarheid en rust zorgen ervoor dat het lijf letterlijk kan ontspannen. Minder spanning, minder stress en meer ruimte om emoties te verwerken. En juist die onvoorwaardelijke liefde helpt een kind om weer vertrouwen te krijgen in volwassenen en in zichzelf.
Volgens het onderzoek voelen kinderen met betrokken oma’s en opa’s zich emotioneel sterker, veerkrachtiger en minder alleen. Het zit ’m niet in grote gesprekken of therapieën. Het zit in samen pannenkoeken bakken, logeren, een arm om je heen als je huilt of gewoon elke week even langskomen. Die kleine, liefdevolle momenten bouwen langzaam aan een gevoel van veiligheid. En dat gevoel kan jarenlang doorwerken. Kinderen die zich gesteund voelen door hun oma’s blijken later beter om te gaan met stress, relaties en tegenslagen.
Dus of je kind nu een moeilijke periode doormaakt of gewoon wat extra liefde kan gebruiken: een betrokken oma (of opa) is allesbehalve ‘extra’. Ze zijn vaak een stille kracht op de achtergrond, maar met een impact die groter is dan je denkt. Of zoals we het zelf zouden zeggen: soms heb je geen ingewikkelde oplossingen nodig. Soms heb je gewoon een oma nodig met tijd, aandacht en een warme maaltijd.
Er zijn nog meer redenen dat je kind zo graag bij oma is en het ligt aan haar hobby’s. Benieuwd welke hobby’s dit zijn? Je leest ze hier.
Bron: Huff post
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
