Na jaren van vertrouwde sex met je eigen man, ligt er opeens een andere mijnheer in je bed die je moederlijf streelt.

Ik probeer nog op de rem te trappen, maar het is te laat: met een klap bots ik op de auto voor me. Flinke lakschade, papierwerk en wég eigen risico. Maar eigen schuld – ik heb vannacht niet geslapen. De opkomende spierpijn in mijn liezen, de watten in mijn hoofd en dit onfortuinlijke moment van onoplettendheid zijn de souvenirs van de eerste onenightstand sinds mijn scheiding. Ik lach en huil tegelijkertijd – en heb geen idee of het van schrik, verwarring of ontlading is.

 

De deuren staan weer wagenwijd open

De vader van mijn twee kinderen en ik zijn niet meer samen. Jarenlang brachten we dag en nacht met elkaar door, tot we inzagen dat wat wij hadden alles was behalve een liefdesrelatie. De sex bleef tot het einde goed – het was het laatste draadje van intimiteit dat we heel konden laten. Maar het was niet genoeg. Dus wijzigde mijn status van getrouwd in single moeder. Deuren die voorheen gesloten waren stonden weer wagenwijd open. Dagenlang naar Rome vertrekken. Oreo’s en gintonic als avondeten. Sex met andere mannen. Dacht ik eerst nog dat MILF een begrip was voor zestienjarige pubers die high van de hormonen de moeders van hun vriendjes begluren – het blijkt ook onder volwassen mannen een ding.

 

Meelevendheid uit onverwachte hoeken

Het is wonderlijk hoe snel het nieuws van mijn nieuwe relatiestatus zich in mijn omgeving verspreidt. Vaders uit de oudercommissie, die ene vage kennis-van-een-kennis die ik drie jaar geleden op een barbecue zag, de suffe collega van de derde verdieping: ik krijg een en al meelevendheid uit onverwachte hoeken. Op obscure tijdstippen bliept mijn telefoon: ‘Ben je oké? Ik ben er voor je!’ En: ‘Zal ik een fles wijn brengen?’ Misschien is boven een bepaalde leeftijdsgrens seksen met een vers gescheiden moeder het nieuwe ontmaagden. Aanvankelijk vind ik de gedachte aan sex met een andere man dan mijn ex surrealistisch. Ik maak een Tinder-account aan, meer omdat het kan dan dat ik er iets mee wil. Maar er zit een limiet aan het aantal half-kinderloze weken dat je op de bank kan zitten sippen. Bovendien is het een zwoele nazomer en ik ben ook maar een vrouw. Als de scherpste kantjes eraf zijn, heb ik zin in avontuur. Nieuw bestaan? Bring it on. Juist dan komt dat ene appje dat ik niet kan weerstaan. Een man met wie ik al tijden flirt, tot nu toe binnen het betamelijke – maar hij is inmiddels vrij en ik ook.

 

Bloedaantrekkelijke man

Texting. Sexting. Diezelfde nacht stapt deze bloedaantrekkelijke man in de auto met onomwonden bedoelingen. Terwijl hij de kilometers aflegt, schiet ik door mijn huis. Shit. Als je je altijd al hebt afgevraagd hoe lang het duurt om oksels, benen en bikinilijn te scheren, een bed te verschonen, je gebit te checken op maanzaad en wat verschillende nonchalante-doch-sexy houdingen in een deurpost uit te proberen: het kan in 25 minuten. Wat ik in die minuten ook doe: de poloraids van mijn kinderen weghalen, die met maskingtape in de slaapkamer van mijn tijdelijke huisje hangen. Het voelt vreemd ze van de muur trekken, maar het voelt vreemder ze te laten hangen. Ik kijk nog even naar de foto’s voordat ik ze samen met een speelgoedautootje in een la stop. Hun lachende gezichtjes. De man die straks aanbelt, weet echt wel dat ik kinderen heb. Ik weet dat zelf natuurlijk ook. Maar dat deel van mij moet op pauze. 

De deurbel. Als een drone hang ik boven de situatie. Ik zie hoe ik de deur open, hoe ik verleidelijk knipper, hoe hij grijnst. Hij is zelfverzekerd en ongelooflijk sexy. Een nieuwe mond kust me op nieuwe manieren. Hij ruikt naar ceder en citroen. Ik voel andere handen op andere plekken. Achter elkaar lopen we naar boven, en halverwege de trap kust hij mijn billen. Heel even flitst door mijn hoofd: dit kan echt niet. Heel even."

 

Verder lezen? Het Kek Mama koop je in de winkels.

 

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Aya (36) is tien jaar na de ongeplande zwangerschap van haar zoon (9), nog steeds samen met zijn vader Björn (41) - al voelt ze zich single. "Een relatie, ik vind het een zwaar overschat fenomeen. Natuurlijk bestaan ze, stellen die jarenlang dolgelukkig zijn samen, zich zielsverwant voelen en geen leven kunnen bedenken zonder elkaar. Mijn ouders zijn zo'n stel, Björn en ik niet.

Het was een simpele verkering. We waren halverwege de twintig, konden leuk stappen samen, en hadden lol zolang we zware onderwerpen uit de weg gingen. Eigenlijk meer een vriendschap, maar dan met fysieke aantrekkingskracht. Het was nooit de bedoeling dat ik zwanger zou raken. Dat de pil niet zou werken, bij de antibioticakuur die ik slikte, hadden mijn huisarts en apotheker me niet verteld. Dus was ik al bijna tien weken onderweg, toen ik bedacht dat mijn menstruatie wel erg lang op zich liet wachten.

 

Droombeeld

Ik was zesentwintig. Wist dat ik ooit dolgraag kinderen wilde en bij voorkeur met de liefde van mijn leven. Maar wat was dat eigenlijk, de liefde van je leven? Vriendinnen om me heen klooiden ook maar wat aan. Kregen eveneens kinderen met mannen van wie ze zich soms afvroegen of dit het nou was, een liefdevolle relatie. Wijn drinkend en lachend om de slapstick die ons leven heette, besloten we dat we waren opgegroeid in een farce, met een droombeeld van liefde dat helemaal niet bestaat.

Björn nam verantwoordelijkheid als vader. Betaalde de hele babyuitzet, en toen ik - een maand nadat we waren gaan samenwonen - zes weken te vroeg beviel van onze zoon, was hij niet weg te slaan uit het ziekenhuis. Nog steeds staat hij altijd klaar voor zijn zoon. Is drie keer per week met hem op het voetbalveld te vinden, neemt hem op zondag mee naar het zwembad, de dierentuin of een wedstrijd van hun favoriete voetbalclub, en stoeit met hem voordat ik hem in bed leg. Een droomvader. Maar Björn en ik, wij hebben niks. Niets meer dan vriendschap en een geoliede gezins-BV, tenminste.

 

Onbereikbare liefde

Ik had er geen last van - want wat wil je meer dan een lekker lopende thuissituatie en een beetje gezelligheid? Tot ik twee jaar geleden halsoverkop verliefd werd op een getrouwde man. Met hem kon ik praten op een niveau dat ik met Björn nooit bereikt had. Het leek alsof hij een mannelijke kopie van me was; in alles voelde ik me zo enorm begrepen. Opeens snapte ik waar iedereen altijd over praatte. Wat mijn ouders al die jaren bij elkaar hield. Dít was dus liefde. Maar hij was onbereikbaar.

Na twee maanden zette ik een punt achter mijn verhouding. Ik besloot Björn niets te vertellen, want het veranderde niets aan onze situatie. We zouden samen blijven, en doorgaan in een relatie die hij als ultiem beschouwt, maar voor mij een vriendschap is met af en toe een keertje seks.

 

Dan maar met vriendinnen

Gesprekken op gevoelsniveau, theaterbezoeken, huilen om wat me echt beweegt; ik deel het met vriendinnen. Zoals zoveel mensen met relaties dat doen, denk ik. Björn verlaten omdat ik weet dat er meer bestaat dan dit, heeft geen zin zolang ik dat 'meer' niet heb gevonden bij een ander. Je stopt ook niet met het eten van boterhammen, omdat je weet dat er ook kaviaar bestaat. Zolang de kaviaar geen optie is, verhonger ik liever niet. Bovendien is het feit dat mijn zoon opgroeit in een verder harmonieuze gezinssituatie, me meer waard dan mijn liefdesleven - zeker omdat het maar de vraag is of ik die liefde ooit nog zal vinden.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’

 

‘Typisch vrouwen’

Voor Björn is mijn onvrede gewoon 'typisch vrouwelijk' - zoals hij elk gesprek afdoet dat ik hierover probeer aan te gaan. Er zit gewoon echt niet meer in dan dit, maar híj is in elk geval gelukkig.

Björn is een gezellige vriend en een fantastische vader. Ik leid dus eigenlijk een celibatair single leven met een huisgenoot die ook nog eens de helft van de zorg voor mijn zoon uit handen neemt, en al mijn kosten met me deelt. Misschien niet helemaal eerlijk, omdat ik waarschijnlijk weg ben zodra ik die liefde wél nog een keer tegenkom. Of mijn minnaar van twee jaar geleden alsnog besluit te scheiden. Tot die tijd tel ik mijn zegeningen: het gros van de vrouwen om me heen leeft met een man met wie ze niet echt gelukkig zijn én die niet meedraait in het gezin. Mocht Björn zijn zorgtaken van de ene op de andere dag ook neerleggen, dan ben ik natuurlijk zo vertrokken."

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Anouk Jan-Pieter
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

Anouk (44) is al vijftien jaar samen met Jan-Pieter (45), terwijl ze uit twee totaal verschillende milieus komen.

Anouk: “Ik ben de trotse dochter van een bijstandsmoeder. Mijn jeugd kenmerkt zich door soberheid en duurzaamheid. Mijn zus en ik kregen twee keer per jaar nieuwe schoenen van de Bata of Bristol en daar moesten we het mee doen. Dan leer je vanzelf dat je zuinig moet zijn op je spullen. Ook geld voor uitstapjes, vakanties of tussendoorcadeaus was er niet, maar dat heb ik ook niet echt gemist. Ik kijk terug op een fijne kindertijd, heb dankzij bijbaantjes kunnen studeren en nooit één cent rood gestaan.”
 

Weelde

Hoe anders is dat bij Jan-Pieter. Hij komt uit een ondernemersgezin. Op zijn achttiende kreeg hij zijn eerste auto van zijn ouders: een nieuwe Ford Escort. Hij hopte van de ene in de andere studie en bouwde een studieschuld op van veertigduizend gulden. “Daar heeft JP geen nacht wakker om gelegen. Dat lost zich vanzelf wel op, dacht hij.

Met hetzelfde gemak wil hij onze kinderen Léon (13) en dochter Tess (11) opvoeden. We werken allebei, JP koopt alles wat los en vast zit en wil de kinderen laten delen in de weelde. Ze hoeven maar te kikken of ze hebben Air Max Nikes en de allernieuwste iPhone. Ze hebben meer Lego dan Bart Smit, plus een Playstation, Wii en Xbox. Compleet van de gekke, maar ik kan JP niet afremmen. Het is drie tegen één. ‘Mama moet niet zo flauw doen’, en: ‘In de klas heeft níemand een afgedankte telefoon’, hoor ik dan.
 

Lees ook
Handige tips als jij en je partner verschillend denken over de opvoeding >

 

De weg van de minste weerstand

Volgens mij is het een uitspraak van Dr. Phil: ‘Do you want to be happy or do you want to be right?’ In mijn geval: het liefst allebei, maar dat gaat in mijn relatie niet samen. Daarom kies ik vaak de weg van de minste weerstand en hou mijn mond, ook al weet ik zeker dat ik gelijk heb. Door Léon en Tess ook af en toe mee te nemen naar de kringloopwinkel en te vertellen over het nut van sparen, hoop ik ze toch nog een beetje de waarde van geld mee te geven.”

 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >