Na jaren van vertrouwde sex met je eigen man, ligt er opeens een andere mijnheer in je bed die je moederlijf streelt.

Ik probeer nog op de rem te trappen, maar het is te laat: met een klap bots ik op de auto voor me. Flinke lakschade, papierwerk en wég eigen risico. Maar eigen schuld – ik heb vannacht niet geslapen. De opkomende spierpijn in mijn liezen, de watten in mijn hoofd en dit onfortuinlijke moment van onoplettendheid zijn de souvenirs van de eerste onenightstand sinds mijn scheiding. Ik lach en huil tegelijkertijd – en heb geen idee of het van schrik, verwarring of ontlading is.

 

De deuren staan weer wagenwijd open

De vader van mijn twee kinderen en ik zijn niet meer samen. Jarenlang brachten we dag en nacht met elkaar door, tot we inzagen dat wat wij hadden alles was behalve een liefdesrelatie. De sex bleef tot het einde goed – het was het laatste draadje van intimiteit dat we heel konden laten. Maar het was niet genoeg. Dus wijzigde mijn status van getrouwd in single moeder. Deuren die voorheen gesloten waren stonden weer wagenwijd open. Dagenlang naar Rome vertrekken. Oreo’s en gintonic als avondeten. Sex met andere mannen. Dacht ik eerst nog dat MILF een begrip was voor zestienjarige pubers die high van de hormonen de moeders van hun vriendjes begluren – het blijkt ook onder volwassen mannen een ding.

 

Meelevendheid uit onverwachte hoeken

Het is wonderlijk hoe snel het nieuws van mijn nieuwe relatiestatus zich in mijn omgeving verspreidt. Vaders uit de oudercommissie, die ene vage kennis-van-een-kennis die ik drie jaar geleden op een barbecue zag, de suffe collega van de derde verdieping: ik krijg een en al meelevendheid uit onverwachte hoeken. Op obscure tijdstippen bliept mijn telefoon: ‘Ben je oké? Ik ben er voor je!’ En: ‘Zal ik een fles wijn brengen?’ Misschien is boven een bepaalde leeftijdsgrens seksen met een vers gescheiden moeder het nieuwe ontmaagden. Aanvankelijk vind ik de gedachte aan sex met een andere man dan mijn ex surrealistisch. Ik maak een Tinder-account aan, meer omdat het kan dan dat ik er iets mee wil. Maar er zit een limiet aan het aantal half-kinderloze weken dat je op de bank kan zitten sippen. Bovendien is het een zwoele nazomer en ik ben ook maar een vrouw. Als de scherpste kantjes eraf zijn, heb ik zin in avontuur. Nieuw bestaan? Bring it on. Juist dan komt dat ene appje dat ik niet kan weerstaan. Een man met wie ik al tijden flirt, tot nu toe binnen het betamelijke – maar hij is inmiddels vrij en ik ook.

 

Bloedaantrekkelijke man

Texting. Sexting. Diezelfde nacht stapt deze bloedaantrekkelijke man in de auto met onomwonden bedoelingen. Terwijl hij de kilometers aflegt, schiet ik door mijn huis. Shit. Als je je altijd al hebt afgevraagd hoe lang het duurt om oksels, benen en bikinilijn te scheren, een bed te verschonen, je gebit te checken op maanzaad en wat verschillende nonchalante-doch-sexy houdingen in een deurpost uit te proberen: het kan in 25 minuten. Wat ik in die minuten ook doe: de poloraids van mijn kinderen weghalen, die met maskingtape in de slaapkamer van mijn tijdelijke huisje hangen. Het voelt vreemd ze van de muur trekken, maar het voelt vreemder ze te laten hangen. Ik kijk nog even naar de foto’s voordat ik ze samen met een speelgoedautootje in een la stop. Hun lachende gezichtjes. De man die straks aanbelt, weet echt wel dat ik kinderen heb. Ik weet dat zelf natuurlijk ook. Maar dat deel van mij moet op pauze. 

De deurbel. Als een drone hang ik boven de situatie. Ik zie hoe ik de deur open, hoe ik verleidelijk knipper, hoe hij grijnst. Hij is zelfverzekerd en ongelooflijk sexy. Een nieuwe mond kust me op nieuwe manieren. Hij ruikt naar ceder en citroen. Ik voel andere handen op andere plekken. Achter elkaar lopen we naar boven, en halverwege de trap kust hij mijn billen. Heel even flitst door mijn hoofd: dit kan echt niet. Heel even."

 

Verder lezen? Het Kek Mama koop je in de winkels.

 

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >