scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Malyka (38) verliet man Sjors (40) twee jaar geleden na zijn zoveelste woede-uitbarsting. “‘Je zoekt een schaap met vijf poten’, zei Sjors altijd, wanneer ik me weer eens huilend uitliet over zijn boze buien. ‘Tachtig procent van ons huwelijk is fantastisch. Laat je dat lopen omdat twintig procent je niet zint?’ Hij heeft een punt, dacht ik dan. Want zodra ik na één van zijn buien in huilen uitbarstte, werd hij altijd weer rustig, en zag ik weer de man aan wie ik ooit mijn hart verloor. Met wie ik zo’n enorme klik had – op ongeveer elk vlak. Tijd bestond niet als we samen waren, en niemand begreep me zo goed als hij. Mijn vriendinnen hadden huwelijken die veel minder waren dan dat. Maar ja, die hadden óók geen last van onvoorspelbare uitbarstingen van hun man.

 

Perfecte partner

Dit is de prijs die je betaalt voor een connectie als de onze, dacht ik lang. Wat Sjors zei: iederéén streeft naar de perfecte partner, maar die bestaat niet. De ene man kan niet over gevoel praten, de ander kijkt alleen maar voetbal, weer een ander doet niks met de kinderen. Wanneer Sjors in goeden doen was, was hij een man uit duizenden. Een lieve en actieve vader voor onze zoon van nu acht en dochter van drie, een maatje voor mij dat recht in mijn ziel keek en met wie ik alles kon bespreken, en een sprankelende verschijning op feesten en partijen. Niemand zag zijn donkere kant. Na een paar glazen wijn, of wanneer hij stress had – op zijn werk, bijvoorbeeld.

 

‘Alle mannen willen iets van je’

De eerste keer dat Sjors flipte, was toen ik zwanger was van onze zoon. Het was oudjaar, en om een minuut over twaalf sprong een sms’je van een mannelijke collega op mijn telefoonscherm. Niks bijzonders, gewoon ‘Gelukkig Nieuwjaar’. Sjors had al minstens een fles champagne achter zijn kiezen, ik lag nietsvermoedend op de bank met mijn dikke buik. ‘Zie je wel!’, gilde hij. ‘Alle mannen willen iets van je, omdat jíj ze allemaal aan het lijntje houdt.’ De tirade die volgde, raakte kant noch wal, maar de samenvatting: ik was niet te vertrouwen, lokte het vast uit als mannen me sms’ten, ik diende rekening met hem te houden – en was het kind in mijn buik eigenlijk wel van hem?

 

'Hij had me waar hij me hebben wilde'

Ik wist niet wat me overkwam. Hij kon wel vaker grimmig zijn, maar een escalatie als deze had ik nog niet eerder meegemaakt. Ik had er al wel over gehoord, van zijn zus en ex-vrouw. Met de laatste had hij geen kinderen, maar ik zag haar weleens in het dorp en kwam haar daar ook tegen tijdens het uitgaan.

Ik probeerde me te verdedigen. Zei dat het onzin was, en dat hij de enige man voor me was. Alsof ik ooit aanleiding gaf iets anders te vermoeden: Sjors wás ook de liefde van mijn leven. Dat is hij nog steeds. Hij tierde maar door, en uiteindelijk brak ik. Bij het zien van mijn tranen, werd hij rustig. Alsof hij me toen had waar hij me hebben wilde. Het was een beetje eng.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’ >

 

Jaloers op de regeldag

Ik begon nieuwjaarsdag met een steen in mijn maag, maar Sjors kuste en knuffelde me. De volgende dag ook, en die daarna. Er kwamen geen nieuwe uitbarstingen meer. De collega hield ik ijzig op afstand; alles om maar geen risico te nemen dat zoiets nog eens gebeurde.

Het bleef maanden rustig – ook na de geboorte van onze zoon. Maar toen hij een maand of zes was, en ik weer vier dagen per week werkte, begonnen de woede-uitbarstingen opnieuw. Wanneer ik tien minuten later uit mijn werk was dan anders. Afsprak met vriendinnen, want dan gaf ik Sjors te weinig aandacht. Het toppunt was toen ik tijdens een regeldag mijn zoon vaker dan anders aan de borst legde, en Sjors flipte dat ik hem buitensloot.

Dit was een man met problemen, realiseerde ik me. Hij was niet vatbaar voor mijn woorden, stond niet open voor relatietherapie of andere psychologische hulp. Ik belandde steeds meer in een isolement, want om de buien buiten de deur te houden, sprak ik steeds minder af. Eerlijk: ik werd steeds banger voor hem.

 

‘Was papa weer boos?’

Onzin, vond Sjors. Als je van elkaar houdt, moet je de ander nu eenmaal op de eerste plek zetten. Dat dat ook kan terwijl je voor je kind zorgt en vriendschappen onderhoudt, leek hij niet te begrijpen. Doordat ik mijn sociale leven op een heel laag pitje hield, werden de buien van Sjors wel minder. Het overgrote deel van de tijd was het weer net zo fijn als toen we net verliefd waren. Dat hielden we lang vol. Tot vijf jaar later onze dochter geboren werd.

Ik was misselijk, moe. Wilde vaak vroeg naar bed. Bovendien had ik een hoge bloeddruk, die om rust vroeg. Voor Sjors aanleiding om weer vaker boos te worden. Ik trok me terug, vond hij. Het ging me alleen nog maar om mijn kind, en niet om hem. Voor onze zoon was hij lief, maar die kreeg soms wel stukjes mee van de uitbarstingen. Dan bracht ik hem ’s ochtends met dikke ogen naar school, en vroeg hij: ‘Was papa weer boos, mama?’

 

Twee jaar sparen

Dit kon zo niet langer. Sjors weigerde elke vorm van hulp omdat ík degene was die fout zat, volgens hem. Ik op mijn beurt was mezelf helemaal kwijtgeraakt. Ik zag mijn vriendinnen niet meer, hield mijn collega’s op afstand. Zelfs het voeden van onze dochter durfde ik soms nauwelijks meer, na de tirades tijdens regeldagen van onze zoon.

Zo wil ik onze kinderen niet opvoeden, besloot ik. Al duurde het toen nóg twee jaar eer ik de stap echt durfde te zetten. Én ik genoeg geld bij elkaar had gespaard om te vertrekken, trouwens. De afgelopen twee jaar zijn de gelukkigste van mijn leven geweest. Sjors en ik hebben een co-ouderschap en als vader doet hij het geweldig. Als ex is hij verschrikkelijk. Hij heeft me overal zwart gemaakt, betaalt geen alimentatie, en overlegt niets over de kinderen. Maar het is goed zo: ik hoef hem voor niks te bedanken, en hij neemt zijn verantwoordelijkheid voor de kinderen. Als zíj maar een goede band hebben met hun vader, kan ik hem verder zo veel mogelijk uit mijn leven bannen.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerst single moeders
Beeld: Shutterstock

Daar zit je dan, als single onder de kerstboom. In je eentje. De kinderen naar hun vader, de gordijnen van huizen vol gelukkige gezinnetjes hermetisch gesloten, en niemand om te zoenen onder de mistletoe. It’ll be lonely this Christmas? Welnee joh. Zo overleef je kerst als alleenstaande moeder.

  1. Nog een beetje brak van de night before? Eén woord: Netflix. Zeg nou zelf: wanneer kom je daaraan toe, zonder dat de kinderen de afstandsbediening overnemen, of zich elke vijf minuten melden met dorst/vieze luiers/ruzie/bloed en ander onheil? Kerst als alleenstaande moeder is de beste uitvinding na de wasmachine. En chocola. En, oké: wijn. Hier vind je de leukste kerstfilms voor single moeders. Huilen toegestaan.
     
  2. Er bestaat zoiets als kerst voor alleenstaanden. Single-feestjes. Sterker nog: als je even googelt, krijg je complete agenda’s met kerstevenementen voor singles. Wie weet wat je er opduikt, als verlaat kerstcadeautje.
     
  3. Sterker: het barst ook van de singlesreizen en eenoudervakanties. Hoe leuk is dat: skiën met andere alleenstaande ouders, terwijl voor de kinderen wordt gezorgd? Of gewoon lekker op reis met andere singles, terwijl de kinderen bij hun vader zijn? Vrijheid, blijheid: je voelt je twintig all over again.
     
  4. Zoek je heil bij vrienden. Eh, tip: kies síngle vrienden. Niks zo deprimerend als in je eentje tussen de stelletjes zitten, in al die kerstromantiek.
     
  5. Tinder. Behoefte geen verdere uitleg, denken wij zo. Want: mét jou, zitten nog duizenden singles alleen op de bank tijdens kerst. En dus op Tinder. Of E-Matching, Second Love en andere datingsites. Hoezo, eenzaam? Kerst betekent voor singles gegarandeerd zeeën van aandacht.
     
  6. Doe eens gek en scoor een one-night-stand. Zie punt 5. Kan jou het schelen: lekker warm en niemand die je ziet.
     
  7. Ga stappen. Dat kán dus nu, hè. Hup, zakdoeken en zelfmedelijden aan de kant, en spring in je glitterjurk. Kerst voor singles is nog nooit zo leuk geweest.
     
  8. Word schaamteloos dronken. Nu er toch geen kinderen zijn die je voor zevenen alweer wakker maken en je gewoon met de taxi naar huis kunt. Tel je zegeningen. Voor hetzelfde geld had je nog anderhalf uur naar huis moeten rijden na de kerstdis bij je schoonfamilie in Tietjerkstradeel. Proost!
     
  9. Snaai alle restjes van het kerstdiner ongegeneerd in je eentje op. Afstandsbediening in je ene hand, vork in je andere, en de hond/kat/cavia gezellig naast je op de bank. Jij eenzaam tijdens kerst? Niet als je bedenkt dat nu overal ter wereld vrouwen bij hun zeurende schoonmoeder zitten, terwijl hun gebrouilleerde broers elkaar nog net niet de hersens inslaan met de braadslee. En de kinderen het door alle kerstkransjes nog voor het hoofdgerecht op een kotsen zetten.
     
  10. Last but not least: misschien ben jij volgend jaar wel weer één van die vrouwen. Met dank aan je nieuwe lover. Die je met een beetje mazzel misschien nog wel deze kerst hebt opgeduikeld – zie bovenstaande punten. En realiseer je: kerst als single is zo gek nog niet.
     


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven vreemdgaan
Beeld: Shutterstock

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

De man van José (38) had haar bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ze leidden een gelukkig gezinsleven met hun zoon (9) en dochter (5), toen ze op een dag rare, lichamelijke klachten kreeg. “Ik had wat pijnlijke wondjes rond mijn vagina, de dag voor mijn verjaardag. ‘Zeker gesneden tijdens het scheren’, gokte ik, en ik besteedde er verder geen aandacht aan. De volgende dag zou ik een tuinfeest geven. Mijn jurk hing klaar, de champagne was besteld, en stiekem was ik nieuwsgierig naar het cadeau dat Huib voor me geregeld had. Voor het eerst ooit hadden de kinderen en hij daar niks over losgelaten.

Wat zijn cadeau was, werd me de volgende ochtend op mijn verjaardag pijnlijk duidelijk. Ik had koorts, voelde me vreselijk lamlendig, en de wondjes waren er meer geworden. Pijnlijker. ‘Heb ik weer’, somberde ik, ‘een huidinfectie op mijn eigen feest.’ Misschien kon de huisarts het met een zalfje of kuurtje weg toveren. Ik kon hetzelfde uur nog terecht.

 

Soa zonder twijfel

‘Is het mogelijk dat je een soa hebt?’, vroeg de dokter toen ik wat ongemakkelijk op de behandeltafel lag. ‘Onmogelijk’, antwoordde ik. Huib en ik waren al twaalf jaar samen, en na zijn affaire van een jaar geleden, had hij me bezworen nooit meer vreemd te gaan. Ik geloofde hem. Ik voelde het. Hij was destijds alleen maar vreemdgegaan doordat ik in een depressie zat en er met mij geen land te bezeilen viel. Nu ging het fantastisch. Met mij, maar bovenal: tussen ons. We hadden lol, vreeën de sterren van de hemel, en waren simpelweg dolgelukkig met z’n vieren.

‘Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan er niks anders van maken’, sprak de huisarts: ‘Dit is zonder twijfel herpes.’

Hérpes? Ik dacht dat ik flauwviel. Het virus waart soms al jaren in je lichaam en komt pas veel later tot uitbraak, legde ze nog uit. En het was niet het einde van de wereld, want de meeste mensen hebben er na de eerste uitbraak nog zelden last van. Het gros van de volwassenen zou het virus bij zich dragen. En bovendien verliep alleen zo’n eerste aanval, een ‘primo’, zo heftig. Lief bedoeld, al dat sussen, maar het stelde me niet gerust. Zeker niet toen ze toevoegde: ‘Maar bij een ‘primo’ als deze is het niet waarschijnlijk dat de besmetting jaren geleden heeft plaatsgevonden. Dit moet ergens tussen de twee en tien dagen geleden gebeurd zijn.’

 

Lees ook:
‘Ik kan mijn kinderen niet wéér een scheiding aandoen’ >

 

Wéér vreemdgegaan

Ik voelde de grond onder mijn voeten vandaan zakken. Tussen de twee en tien dagen geleden. Zes dagen geleden was Huib op zakenreis geweest. Ik weerde de conclusie waarvan ik wist dat hij waar was uit mijn gedachten. Hij was wéér vreemdgegaan. En had mij nu niet alleen opgezadeld met de emotionele gevolgen, maar vooral met de lichamelijke. Ik voelde me verminkt voor het leven.

De huisarts nam voor de zekerheid een kweek. Daar kwam een aantal dagen de bevestiging uit: herpes type 2, de genitale variant van de koortslip.

Overstuur vertelde ik Huib over de diagnose. Die vertrok geen spier. ‘Kan niet’, zei hij. ‘Ik heb geen klachten. Dan zul je het dus wel vóór mij opgelopen hebben. Of ben jíj soms vreemdgegaan?’ Dat hij me dát durfde te vragen, maakte me woest. Bovendien: vóór hem? Dat was twaalf jaar geleden. De kans dat het virus zich al die tijd slapende had gehouden en uitgerekend nu – ik was fit, gezond en gelukkig – tot uitbraak kwam, was nihil, volgens de huisarts.

 

Niks, voetbal

Mijn koorts was ondertussen flink opgelopen, en de pijn ondraaglijk. Mijn relatiecrisis daarbij opgeteld, maakte dat ik in mijn hele verjaardagsfeest geen zin meer had. Ik zegde al het bezoek af met een griepexcuus en ondertussen draaiden mijn hersenen op volle toeren: was Huib eerlijk, of loog hij – wederom?

Toen de kinderen die avond sliepen en ik doodziek op de bank lag, vertrok Huib naar voetbal. Dat ik me verdrietig, bang en ellendig voelde, leek hem niet te deren. Zodra hij weg was, opende ik zijn laptop – iets wat ik in al die twaalf jaar nooit in mijn hoofd had gehaald. Hij had niet eens zijn best gedaan het te verbergen. Ze stond bovenin zijn mail: Sophie. De conversatie liep tot maanden terug. Hotelafspraken. Diners. Reisjes. En tot overmaat van ramp: hij was nú naar haar toe.

 

‘Alsof jij iets voorstelt in bed’

Ik wist niet of ik in paniek moest raken of woedend moest zijn. Wat ik wel wist, was dat hij weg moest. Hij had me voor het leven getekend met zijn vreemdgaan; ik tolereerde hem geen seconde meer in onze nabijheid. Online regelde ik een opslagbox, en bestelde een verhuisbusje én een slotenmaker voor de volgende dag. Toen Huib in het holst van de nacht – ‘Derde helft, bier, taxi’ – bij me in bed kroop, ging ik bijna over mijn nek. ‘Ik weet dat je bij Sophie was’, zei ik. ‘Ik weet dus ook dat zíj herpes heeft.’ Huib – beschonken – keerde zich van me af, en zei: ‘Het is niet dat jij iets voorstelt in bed.’

Twaalf jaar relatie en tien jaar huwelijk. Twee prachtige kinderen. Ik pakte mijn dekens op, en vertrok naar de logeerkamer. Terwijl Huib sliep, verzamelde ik zijn belangrijkste spullen in sporttassen. Ik hield me slapende toen hij de volgende ochtend opstond en de kinderen klaar maakte voor school. Twee uur later reed het verhuisbusje voor.

 

Alimentatie

Nu, drie maanden later, zijn we in onderhandeling over het ouderschapsplan. Huib is ermee akkoord dat ik in ons huis blijf wonen. Hij verblijft bij een vriend, zegt hij, maar ik vermoed dat die vriend Sophie heet. Op zondagen haalt hij de kinderen op om iets leuks te doen. Wanneer hij ze ophaalt en weer thuisbrengt, wisselen we geen woord met elkaar. Ik weet niet hoe ik dat ooit nog moet kunnen. Sinds mijn ‘primo’ heb ik nog twee uitbraken gehad, steeds tijdens mijn menstruaties. Ik weet niet of ik ooit nog een man durf te vertrouwen. Wat ik wel zeker weet, is dat die opslagbox de beste beslissing is die ik ooit heb genomen, en dat de dinertjes met Sophie nu opgaan aan zijn alimentatie.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Dit was de laatste aflevering van de serie 'Scheiden of blijven'.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >