moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

More content below the advertising

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

De dag xtc
Beeld: Shutterstock

Op een mooie zomeravond, vier jaar geleden, nam Anne (34) voor het eerst een xtc-pil met haar man. Ze schreeuwt het niet van de daken maar jee, wat beviel dat goed.

Anne: “Een vriendin van mij vertelde ons dat zij weleens een pilletje slikte op festivals en feesten. ‘Hartstikke leuk, dat moet je ook eens doen’, zei ze dan steeds. ‘Niets engs aan.’ Maar mijn vriend en ik zijn niet zo dol op die enorme feesten. En om eerlijk te zijn vond ik het ook een beetje spannend; het gaat toch om drugs. Maar de nieuwsgierigheid won het, en dus besloten we toch eens te proberen. Niet op een feest, maar gewoon thuis, veilig op de bank.

More content below the advertising

Die vriendin haalde de pillen en wij brachten onze dochter naar mijn ouders. Niet echt spontaan nee, maar deze manier leek me het veiligst. We spraken af om niet te veel te nemen en lieten de pillen van tevoren testen. Ook wilde ik voordat we het avontuur aangingen even wat dingen met mijn man doornemen: zijn we goed samen, zit je niets dwars, moet er iets gezegd worden? Ik was bang dat we er door die pil van alles uit zouden flappen en dat het dan in een enorme ruzie zou uitmonden. Zoiets hebben we weleens gehad na een avondje doorzakken met alcohol, en het leek me met drugs nog vervelender.
 

Een enorme relaxedheid

Mijn man merkte er eerder iets van dan ik. Hij begon meer te praten, zei lieve dingen. Na een halfuur begon ik hem bij te vallen. Een tinteling ging door mijn lijf, gepaard met een enorme relaxedheid, energie, euforie, alles tegelijk. Vanaf dat moment was het, kort gezegd, echt fantastisch. Heel ontspannen, alles was liefde en mooi. In mijn beleving hebben we niets anders gedaan dan elkaar urenlang de liefde verklaren. We vertelden elkaar wat we mooi vonden aan elkaar, waarom hij zo lief is, en dat ik zijn droomvrouw ben. Eigenlijk zoals we dat vroeger deden, toen we elkaar net kenden en eindeloos tot diep in de nacht bleven praten en benoemen wat we zo leuk aan elkaar vonden.

Zo ging het nu ook: er bestond geen tijd, alleen maar liefde voor elkaar. En ook voor de rest van de wereld, het leven, onze vrienden. Mijn angst voor onuitgesproken issues die ineens boven water zouden komen bleek onterecht. We hebben het wel even over wat irritaties gehad, maar ineens leek alles belachelijk en onbelangrijk. En dus gingen we weer verder met onze eindeloze liefdesverklaring. Toen het licht werd, besloten we naar buiten te gaan. Ik herinnerde me ineens een mooi plekje in het park, daar móesten we heen. Dus daar stonden we, om zes uur ’s ochtends, tot onze knieën in een soort meertje met watervalletje, het leven te vieren.

We gingen op een gegeven moment naar bed, hebben daar nog spetterende seks gehad en later die dag hebben we onze dochter opgehaald. We bleven bij mijn ouders slapen. Ik zie ons nog zo zitten aan tafel: het voelde alsof we een enorm geheim hadden, maakten een paar flauwe toespelingen die alleen wij begrepen. Ook fijn: de kater viel mee, ik heb er amper iets van gemerkt.


Lees ook
Van parenclub tot tantracursus: deze vrouwen geven hun seksleven een boost >

 

Over the top

Na die eerste keer besloten we het vaker te doen. Via via kwamen we aan een dealer waar we een voorraadje bestelden. Eén keer in de paar maanden deden we het, alleen of met een vriend, en altijd thuis. Toen ik zwanger werd van onze tweede lasten we uiteraard een pauze in. Maar nadat ik stopte met de borstvoeding besloten we het weer eens te doen.

Ik keek er enorm naar uit, had zo’n zin om me weer even vrij te voelen. We nodigden een vriendin uit, het was mooi weer, we gingen op het dakterras zitten. Misschien kwam het doordat de verwachtingen wat hooggespannen waren, maar toen ben ik over the top gegaan. Ik voelde niet zoveel, nam nog wat, wilde niet dat het zou stoppen, nam nog een kwartje. Uiteindelijk had ik twee pillen op: veel te veel.

De trip was niet eens zo leuk, de kater was afschuwelijk. Dagenlang had ik last van hartkloppingen, mijn kaak leek op slot te zitten. Ik meldde me ziek op mijn werk, ik voelde me vreselijk, heel depressief. Maar boven alles schaamde ik me dat ik het zo ver had laten komen. Het voelde ineens zo kansloos: wat als er iets met ons was gebeurd? Dan waren mijn kinderen wees omdat hun ouders zo nodig aan de pillen wilden. Ineens hakte die gedachte er keihard in: wat ben ik voor een moeder? Dit is helemaal voorbij de reden waarom we dit willen doen, namelijk even samen zijn. En dus besloten we het niet meer te doen.
 

'Het werd verbindend'

Maar toch begon het na een jaar of twee weer te kriebelen. En terugdenkend aan die avond waarop we uit de bocht vlogen, realiseerden we ons dat we ons gewoon te veel hadden laten gaan. We probeerden het weer en hielden het bij een halve pil. Het was geweldig en sindsdien doen we het weer regelmatig. Altijd met geteste pillen, geen alcohol, en samen nooit meer dan één pil.

Voor ons zijn het fijne avonden, echt voor ons tweeën. We spreken uit waarom we van elkaar houden en doen ook even een check: hoe was de afgelopen periode, wat ging goed, wat was lastig? Het werd verbindend: je zit even helemaal op dezelfde euforische golflengte, alsof je met zijn tweeën een heel leuk feestje hebt.

Nog een fijn effect van een pil: het geeft een mega boost aan ons seksleven. Want tijdens zo’n trip hebben we de wildste vrijpartijen. Omdat we het nu voorzichtiger aanpakken, heb ik geen last meer van dat schuldgevoel naar mijn kinderen. Ik heb naderhand ook nooit een kater, voel me prima als ik ze de volgende dag weer ophaal.
 

Dat verliefde gevoel van vroeger

Het is zo fijn dat we dat verliefde gevoel van vroeger op deze manier weer te kunnen beleven. Dat je echt oprecht tegen de ander zegt dat je hem tot in zijn diepste helemaal geweldig vindt. In onze beginjaren hadden we alle tijd om zo ’s nachts door te praten: nu gaat dat niet meer, zijn we moe, moeten we de volgende ochtend weer vroeg werken, maken we ruzie over wie de keuken moet opruimen. Maar zo samen op de bank, met een pil op, is er geen tijd en lachen we om onze ruzies.

Nee, ik vertel niet snel aan anderen dat we dit doen. Ik weet dat mensen hier een uitgesproken mening over hebben en ik heb geen zin in zo’n discussie. Iedereen moet zelf weten wat-ie doet.”
 

Dit artikel staat in het Kek Mama 02-2019.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

seksuologe geen zin in seks
Beeld: Shutterstock

Astrid (38): ‘Ik heb nooit een enorme seksdrive gehad, maar sinds de geboorte van onze tweeling, nu vier jaar geleden, is mijn zin in seks al helemaal naar een dieptepunt gedaald. Seks hangt voor mij onderaan mijn prioriteitenlijstje, na werk, kinderen en huishouden. Wat kan ik hieraan doen?’

Seksuoloog Mandy Ronda: ‘Je zin in seks verandert continu. Hormonen spelen hierbij ook een rol, net als je cyclus. Voor erotiek en spanning moet je ruimte maken, zeker in een langere relatie. Als je elkaar net kent, zorgt de spanning voor een groot deel van de aantrekkingskracht. Naarmate je elkaar langer kent, maakt dit plaats voor verbinding en vertrouwen. En als je dan ook nog eens moeder wordt, moet je al helemaal opnieuw je rol vinden.

More content below the advertising

 

Maak zelfzorg een prioriteit

Het is echt niet gek dat je seksdrive verandert, want niets blijft altijd hetzelfde. Je hoeft jezelf niet te forceren een prioriteit van seks te máken. Wel van jezelf en van intimiteit in je relatie. Dat is immers meestal toch de lijm van een liefdesrelatie. Maak van zelfzorg dus weer een prioriteit. Eerst jij, dan de kids/partner/huishouden. Net als in het vliegtuig; eerst jij je zuurstofmasker op.

Laat de zorgen van alledag los en sta jezelf toe te ontspannen. Boek eens een wellness dagje of een massage. Bingewatch je favoriete serie met een grote mok thee. Vanuit de ontspanning ontstaat weer ruimte voor genieten, erotiek en passie. Laat de eenzijdige focus op je rol als moeder los en ervaar jezelf weer als vrouw en erotisch wezen, met haar eigen verlangens en voorkeuren.’
 

Zie Mandyronda.com voor meer info en tips.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >