Beeld: Canva
Alles fiftyfifty doen: dat is de afspraak die Elke en Pim met elkaar maakten, maar af en toe springt hij extra bij als er extra kosten zijn. Dat kan Elke niet bijleggen, omdat ze geen geld overhoudt door haar dure hobby.
Elke: “Pim en ik doen alles fiftyfifty, omdat we evenveel verdienen. Verder springt hij extra bij als er geld tekort is en betaalt hij meestal de vakanties. Ik heb namelijk een paard dat 600 euro per maand kost en een studieschuld. Die was ooit 48.000 euro, daarvan los ik 300 euro per maand af. Dus ik hou maandelijks minder over.
Ik voel me soms wel lullig hoor. Want ik ben én degene met een royale studententijd én degene met een stikdure hobby. Maar goed, sinds Pim met mij is koopt hij ook flessen whisky van 500 euro of meer. Want vergeleken met de kosten voor het paard valt alles mee. Mijn paard moest een tijd terug drie maanden revalideren in een kliniek. Kostenplaatje: 5000 euro.”
Leuk voor ’m, dat ’ie een hobby heeft, dacht je nog. Tot je beseft dat de titel onbestorven weduwe best weleens op jou van toepassing zou kunnen zijn. Dyon is vaak alleen met de kinderen omdat haar man een tijdrovende hobby heeft. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
