latrelatie
Beeld: Getty

Hij woont in zijn eigen huis, jij in het jouwe, je houdt van elkaar en hebt samen kinderen. “Het is duur, het is soms lastig, maar we zouden niet anders willen.”

Mazarine is anderhalf, heeft twee kamers in twee huizen, een dubbele collectie speelgoed en twee kledingkasten. En toch zijn haar ouders heel gelukkig samen. Moeder Charlotte (42) en vriend Ab kregen Mazarine toen ze een latrelatie hadden en vonden de komst van hun kind geen reden om daar iets aan te veranderen.

“Ab en ik hebben sinds zes jaar een relatie”, vertelt Charlotte. “Toen we elkaar tegenkwamen hadden we allebei onze eigen koopwoning – stomtoevallig vlak bij elkaar. We besloten beide huizen aan te houden en afwisselend samen een paar dagen in het ene huis en daarna een paar dagen in het andere huis te wonen. Volstrekt logisch, vonden we. Ab is veertien jaar ouder dan ik en we hadden genoeg meegemaakt om te weten wat we wel, maar vooral ook wat we niet meer wilden.”
 

Steeds meer latrelaties

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft ruim een vijfde van de 3,5 miljoen alleenstaanden in Nederland een latrelatie. Dat is 7 procent van de bevolking. Het aantal groeit met rasse schreden. Zo zou een kwart van alle alleenstaande dertigers en veertigers een latrelatie hebben. Cijfers over hoeveel van die stellen samen een kind opvoeden, zijn er niet.
 

Als het niet meer werkt...

Oké, Charlotte en Ab namen de beslissing om te latten niet alléén uit levenswijsheid. “Onze huizen zijn niet groot genoeg om er comfortabel in samen te wonen, en samen een nieuw huis kopen is in onze situatie niet haalbaar. Maar goed, als het niet meer werkt, bijvoorbeeld omdat Mazarine niet meer wil dat we apart wonen, dan gaan we het natuurlijk anders doen. Of wanneer een van ons hulpbehoevend wordt. Dan moet de één zijn baan en huis wel opzeggen.

Gelukkig hebben we nu de mazzel dat ik in de avonduren werk en Ab overdag. We hebben amper opvang nodig. Ik ben overdag met onze dochter in mijn huis, en ’s avonds leg ik haar in bed bij Ab. De ene keer laat ik haar lekker liggen nadat ik klaar ben met werken en kruip ik bij Ab in bed. De andere keer neem ik haar slapend mee in de buggy en wordt ze de volgende ochtend wakker in mijn huis.
 

"Een soort co-ouderschap, maar met slapen"

Familie en vrienden reageerden in het begin natuurlijk wel verbaasd. “Nou nou”, hoorde ik dan, “Benieuwd hoe lang je dat volhoudt.” Nu zeggen mijn vriendinnen dat ze onze keuze helemaal begrijpen en er soms best een beetje jaloers op zijn. “Ik heb zó geen zin meer elke dag zijn sokken onder het bed vandaan te trekken”, zeggen ze dan. Een paar van mijn gescheiden vriendinnen vinden het zelfs de enige manier waarop ze nog een nieuwe relatie zouden willen beginnen. Ach, eigenlijk hebben Ab en ik natuurlijk een soort co-ouderschap, alleen slapen wij nog bij elkaar.”

Vrijblijvend is het niet, dat lattend ouderen, benadrukt Charlotte. “Het is niet de bedoeling dat een van ons alleen maar even aanwaait, terwijl de ander grotendeels voor Mazarine zorgt. Aan de andere kant is het een geruststellend idee dat als Ab en ik ooit uit elkaar zouden gaan, er voor Mazarine eigenlijk niks verandert. De reden dat latten voor ons zo goed werkt is dat we ervoor kiezen samen tijd door te brengen of niet. Ab en ik zien elkaar elke dag, maar niet de hele tijd. Soms dragen we alleen Mazarine aan elkaar over, soms slapen we een week bij elkaar. Als een van ons tijd voor zichzelf nodig heeft kan dat, en als we samen zijn doen we dat omdat het zo gezellig is.”
 

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk

Zo was het trouwens niet toen hun dochter net was geboren. “Toen hebben we de eerste weken in mijn huis gebivakkeerd. Nadat ik een beetje hersteld was en de boel begon te lopen, woonden we de ene helft van de week in mijn huis en de andere helft in het zijne, maar we waren wel altijd samen. Nu Mazarine ouder wordt nemen Ab en ik meer vrijheid en kiezen we ook voor dagen alleen. Zo blijft onze relatie fris en spannend.

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk, want dan hebben we twee weken lang alle tijd voor elkaar.” Klinkt als één groot feest, maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, dat latten. “We hebben allebei wel een eigen hypotheek en minder dan fulltime werken zit er dus niet in”, zegt Charlotte. “En we hebben alles voor Mazarine dubbel nodig. We hebben een gezamenlijke rekening waarvan we alle uitgaven voor haar betalen. Overigens doe ik de was voor Mazarine en mij; Ab wast zijn eigen kloffie.”

Charlotte en Ab hebben samen het ouderlijk gezag over Mazarine, al staat ze officieel ingeschreven bij Charlotte. “Mijn adres stond op het geboortekaartje, maar op de klassenlijst van school kunnen we dat straks zomaar anders doen. Ze draagt ook gewoon zijn achternaam.” Trouw zijn aan elkaar is vanzelfsprekend, vindt Charlotte, twee huizen of niet. “We latten niet om er een ander op na te houden. En we moeten in elkaars huis wel gewoon alle laatjes kunnen opentrekken.”
 

Hij hield zijn andere woonruimte aan

Dat vertrouwen is wel een puntje bij Jetty (41) en Ed, ouders van Lola (11). Jetty: “Wij kregen onze dochter toen we nog gewoon in één huis woonden. Toen Ed vijftien jaar geleden bij me introk, hield hij zijn fotoatelier-annex-woonruimte in een andere stad aan omdat dat wel zo praktisch was. Dat bleef jaren onveranderd, tot Lola een jaar of acht was en Ed steeds meer opdrachten kreeg en vaker moest overwerken.

Ik vond het wel lekker af en toe een avond alleen te zijn en Ed overnachtte regelmatig in zijn studio. Eerst alleen wanneer hij doorwerkte tot laat, later ook wanneer hij ging stappen met vrienden. Sinds een jaar of twee gaat hij er om het weekend van donderdag tot maandag heen.” Jetty vindt het wel prima zo. “Lekker rustig. En doordat het geleidelijk zo is gelopen, is het voor Lola de normaalste zaak van de wereld. Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen.”
 

"Het heeft toch iets vrijgezellerigs"

“Nee, ik weet niet zeker wat hij uitspookt in de nachten in zijn atelier, maar dat weet hij van mij ook niet. Het heeft natuurlijk toch iets vrijgezellerigs, die vrije nachten. We hebben afgesproken dat onze gedeeltelijke latrelatie geen vrijbrief is om er een paar leuke affaires op na te houden. Maar mocht hij toch de verleiding niet kunnen weerstaan, dan weet ik het liever niet.”

Ze denkt ook niet dat de overgang van fulltime huwelijk naar latrelatie eigenlijk een vorm van een langzaam doodbloedende relatie is. “Fulltime samenwonen is ook geen garantie voor eeuwige trouw of een sprankelende relatie. Eerder het omgekeerde: ik zou zeggen dat wij de kansen op een lang en gelukkig huwelijk juist vergroten door naar ons gevoel te luisteren en naar alle tevredenheid te latten.”
 

"Zijn scharrel belde me"

Lorraine (39), moeder van Vince (8) en Bailey (7), is het daar helemaal mee eens. Na een relatie van negen jaar betrapte ze man Dominique drie jaar geleden op een buitenechtelijke affaire. “Of nou ja: zijn scharrel belde me op om het heugelijke nieuws te vertellen.”

Het eerste jaar na dat telefoontje verdient volgens Lorraine geen schoonheidsprijs, maar uiteindelijk vond ze een andere woning en wilde ze een nieuw bestaan opbouwen met kinderen en zonder man. “We besloten tot co-ouderschap, en dat liep goed. Dat Do’s scharrel geen stand hield verzachtte de pijn, en hij deed zijn stinkende best zo veel en zo goed mogelijk voor de kinderen te zorgen. Eigenlijk liep het beter dan ooit tussen ons.”
 

Al die jaren gemist

Lorraine ontdekte wat ze in al die jaren met Dominique zo had gemist: zichzelf. “Ik was zo in de rol van moeder geschoten dat ik mezelf compleet was kwijtgeraakt. Achteraf denk ik dat dat mij ook minder aantrekkelijk maakte. De vrouw op wie Do ooit verliefd werd, bestond niet meer. Ik was moeder; maar niet zijn vrouw en vriendin.”

In het begin vond ze het een zware dobber de kinderen te moeten missen als ze bij hun vader woonden, maar het wende. “Vince en Bailey vonden het prima, en langzaam maar zeker voelde ik me vrijer en gelukkiger dan ooit tevoren – niet in de laatste plaats omdat ik eindelijk weer eens aan mezelf toekwam. Dat had in ons huwelijk natuurlijk ook gekund, maar ik ben van nature een pleaser. Als Do en de kinderen thuis waren, stond ik in de verzorgstand. En dat terwijl Do vaak genoeg zei: ga ook eens wat leuks doen zonder ons.”
 

"Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan"

Dominique bleef langskomen. Om te klussen. De nieuwe computer te installeren. Na te borrelen na een gezellig gezinsavondje uit. “Elke vrijdag aten we met zijn vieren. Dat vonden we goed voor de kinderen.” De liefde bloeide weer op. “De eerste nacht dat hij bleef slapen – we hadden een kast voor de kinderen in elkaar gezet en een paar glazen wijn te veel gedronken – voelde zo fijn en vertrouwd, maar de volgende ochtend kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Die man had me bedrogen; was ik gek geworden? Ik heb hem de deur uitgeschopt voordat de jongens wakker werden.”

De liefde bleek echter sterker dan haar angst of hij haar deze keer wel trouw zou blijven. Do is inmiddels elk weekend bij Lorraine en de jongens. “Uit zelfbescherming houd ik wel mijn eigen huis. Ik heb niks meer te verliezen en dat voelt goed. Het is misschien een beetje kolderiek, van een fulltime relatie naar een latrelatie. En duur is het ook: twee huizen. Toch zou ik niet anders willen. Mijn eigen huis, mijn eigen regels, maar toch een relatie met de man van wie ik hou en die de vader is van mijn kinderen: ik heb het leuk voor elkaar.”


Dit artikel staat in Kek Mama 08-2016.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >