latrelatie
Beeld: Unsplash

Hij woont in zijn eigen huis, jij in het jouwe, je houdt van elkaar en hebt samen kinderen. “Het is duur, het is soms lastig, maar we zouden niet anders willen.”

Mazarine is anderhalf, heeft twee kamers in twee huizen, een dubbele collectie speelgoed en twee kledingkasten. En toch zijn haar ouders heel gelukkig samen. Moeder Charlotte (42) en vriend Ab kregen Mazarine toen ze een latrelatie hadden en vonden de komst van hun kind geen reden om daar iets aan te veranderen.

“Ab en ik hebben sinds zes jaar een relatie”, vertelt Charlotte. “Toen we elkaar tegenkwamen hadden we allebei onze eigen koopwoning – stomtoevallig vlak bij elkaar. We besloten beide huizen aan te houden en afwisselend samen een paar dagen in het ene huis en daarna een paar dagen in het andere huis te wonen. Volstrekt logisch, vonden we. Ab is veertien jaar ouder dan ik en we hadden genoeg meegemaakt om te weten wat we wel, maar vooral ook wat we niet meer wilden.”
 

Steeds meer latrelaties

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft ruim een vijfde van de 3,5 miljoen alleenstaanden in Nederland een latrelatie. Dat is 7 procent van de bevolking. Het aantal groeit met rasse schreden. Zo zou een kwart van alle alleenstaande dertigers en veertigers een latrelatie hebben. Cijfers over hoeveel van die stellen samen een kind opvoeden, zijn er niet.
 

Als het niet meer werkt...

Oké, Charlotte en Ab namen de beslissing om te latten niet alléén uit levenswijsheid. “Onze huizen zijn niet groot genoeg om er comfortabel in samen te wonen, en samen een nieuw huis kopen is in onze situatie niet haalbaar. Maar goed, als het niet meer werkt, bijvoorbeeld omdat Mazarine niet meer wil dat we apart wonen, dan gaan we het natuurlijk anders doen. Of wanneer een van ons hulpbehoevend wordt. Dan moet de één zijn baan en huis wel opzeggen.

Gelukkig hebben we nu de mazzel dat ik in de avonduren werk en Ab overdag. We hebben amper opvang nodig. Ik ben overdag met onze dochter in mijn huis, en ’s avonds leg ik haar in bed bij Ab. De ene keer laat ik haar lekker liggen nadat ik klaar ben met werken en kruip ik bij Ab in bed. De andere keer neem ik haar slapend mee in de buggy en wordt ze de volgende ochtend wakker in mijn huis.
 

"Een soort co-ouderschap, maar met slapen"

Familie en vrienden reageerden in het begin natuurlijk wel verbaasd. “Nou nou”, hoorde ik dan, “Benieuwd hoe lang je dat volhoudt.” Nu zeggen mijn vriendinnen dat ze onze keuze helemaal begrijpen en er soms best een beetje jaloers op zijn. “Ik heb zó geen zin meer elke dag zijn sokken onder het bed vandaan te trekken”, zeggen ze dan. Een paar van mijn gescheiden vriendinnen vinden het zelfs de enige manier waarop ze nog een nieuwe relatie zouden willen beginnen. Ach, eigenlijk hebben Ab en ik natuurlijk een soort co-ouderschap, alleen slapen wij nog bij elkaar.”

Vrijblijvend is het niet, dat lattend ouderen, benadrukt Charlotte. “Het is niet de bedoeling dat een van ons alleen maar even aanwaait, terwijl de ander grotendeels voor Mazarine zorgt. Aan de andere kant is het een geruststellend idee dat als Ab en ik ooit uit elkaar zouden gaan, er voor Mazarine eigenlijk niks verandert. De reden dat latten voor ons zo goed werkt is dat we ervoor kiezen samen tijd door te brengen of niet. Ab en ik zien elkaar elke dag, maar niet de hele tijd. Soms dragen we alleen Mazarine aan elkaar over, soms slapen we een week bij elkaar. Als een van ons tijd voor zichzelf nodig heeft kan dat, en als we samen zijn doen we dat omdat het zo gezellig is.”
 

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk

Zo was het trouwens niet toen hun dochter net was geboren. “Toen hebben we de eerste weken in mijn huis gebivakkeerd. Nadat ik een beetje hersteld was en de boel begon te lopen, woonden we de ene helft van de week in mijn huis en de andere helft in het zijne, maar we waren wel altijd samen. Nu Mazarine ouder wordt nemen Ab en ik meer vrijheid en kiezen we ook voor dagen alleen. Zo blijft onze relatie fris en spannend.

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk, want dan hebben we twee weken lang alle tijd voor elkaar.” Klinkt als één groot feest, maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, dat latten. “We hebben allebei wel een eigen hypotheek en minder dan fulltime werken zit er dus niet in”, zegt Charlotte. “En we hebben alles voor Mazarine dubbel nodig. We hebben een gezamenlijke rekening waarvan we alle uitgaven voor haar betalen. Overigens doe ik de was voor Mazarine en mij; Ab wast zijn eigen kloffie.”

Charlotte en Ab hebben samen het ouderlijk gezag over Mazarine, al staat ze officieel ingeschreven bij Charlotte. “Mijn adres stond op het geboortekaartje, maar op de klassenlijst van school kunnen we dat straks zomaar anders doen. Ze draagt ook gewoon zijn achternaam.” Trouw zijn aan elkaar is vanzelfsprekend, vindt Charlotte, twee huizen of niet. “We latten niet om er een ander op na te houden. En we moeten in elkaars huis wel gewoon alle laatjes kunnen opentrekken.”
 

Lees ook
'Mijn man wil samen oud worden, maar wel in aparte huizen. Zelfs nu we twee kinderen hebben' >

 

Hij hield zijn andere woonruimte aan

Dat vertrouwen is wel een puntje bij Jetty (41) en Ed, ouders van Lola (11). Jetty: “Wij kregen onze dochter toen we nog gewoon in één huis woonden. Toen Ed vijftien jaar geleden bij me introk, hield hij zijn fotoatelier-annex-woonruimte in een andere stad aan omdat dat wel zo praktisch was. Dat bleef jaren onveranderd, tot Lola een jaar of acht was en Ed steeds meer opdrachten kreeg en vaker moest overwerken.

Ik vond het wel lekker af en toe een avond alleen te zijn en Ed overnachtte regelmatig in zijn studio. Eerst alleen wanneer hij doorwerkte tot laat, later ook wanneer hij ging stappen met vrienden. Sinds een jaar of twee gaat hij er om het weekend van donderdag tot maandag heen.” Jetty vindt het wel prima zo. “Lekker rustig. En doordat het geleidelijk zo is gelopen, is het voor Lola de normaalste zaak van de wereld. Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen.”
 

"Het heeft toch iets vrijgezellerigs"

“Nee, ik weet niet zeker wat hij uitspookt in de nachten in zijn atelier, maar dat weet hij van mij ook niet. Het heeft natuurlijk toch iets vrijgezellerigs, die vrije nachten. We hebben afgesproken dat onze gedeeltelijke latrelatie geen vrijbrief is om er een paar leuke affaires op na te houden. Maar mocht hij toch de verleiding niet kunnen weerstaan, dan weet ik het liever niet.”

Ze denkt ook niet dat de overgang van fulltime huwelijk naar latrelatie eigenlijk een vorm van een langzaam doodbloedende relatie is. “Fulltime samenwonen is ook geen garantie voor eeuwige trouw of een sprankelende relatie. Eerder het omgekeerde: ik zou zeggen dat wij de kansen op een lang en gelukkig huwelijk juist vergroten door naar ons gevoel te luisteren en naar alle tevredenheid te latten.”
 

"Zijn scharrel belde me"

Lorraine (39), moeder van Vince (8) en Bailey (7), is het daar helemaal mee eens. Na een relatie van negen jaar betrapte ze man Dominique drie jaar geleden op een buitenechtelijke affaire. “Of nou ja: zijn scharrel belde me op om het heugelijke nieuws te vertellen.”

Het eerste jaar na dat telefoontje verdient volgens Lorraine geen schoonheidsprijs, maar uiteindelijk vond ze een andere woning en wilde ze een nieuw bestaan opbouwen met kinderen en zonder man. “We besloten tot co-ouderschap, en dat liep goed. Dat Do’s scharrel geen stand hield verzachtte de pijn, en hij deed zijn stinkende best zo veel en zo goed mogelijk voor de kinderen te zorgen. Eigenlijk liep het beter dan ooit tussen ons.”
 

Al die jaren gemist

Lorraine ontdekte wat ze in al die jaren met Dominique zo had gemist: zichzelf. “Ik was zo in de rol van moeder geschoten dat ik mezelf compleet was kwijtgeraakt. Achteraf denk ik dat dat mij ook minder aantrekkelijk maakte. De vrouw op wie Do ooit verliefd werd, bestond niet meer. Ik was moeder; maar niet zijn vrouw en vriendin.”

In het begin vond ze het een zware dobber de kinderen te moeten missen als ze bij hun vader woonden, maar het wende. “Vince en Bailey vonden het prima, en langzaam maar zeker voelde ik me vrijer en gelukkiger dan ooit tevoren – niet in de laatste plaats omdat ik eindelijk weer eens aan mezelf toekwam. Dat had in ons huwelijk natuurlijk ook gekund, maar ik ben van nature een pleaser. Als Do en de kinderen thuis waren, stond ik in de verzorgstand. En dat terwijl Do vaak genoeg zei: ga ook eens wat leuks doen zonder ons.”
 

"Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan"

Dominique bleef langskomen. Om te klussen. De nieuwe computer te installeren. Na te borrelen na een gezellig gezinsavondje uit. “Elke vrijdag aten we met zijn vieren. Dat vonden we goed voor de kinderen.” De liefde bloeide weer op. “De eerste nacht dat hij bleef slapen – we hadden een kast voor de kinderen in elkaar gezet en een paar glazen wijn te veel gedronken – voelde zo fijn en vertrouwd, maar de volgende ochtend kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Die man had me bedrogen; was ik gek geworden? Ik heb hem de deur uitgeschopt voordat de jongens wakker werden.”

De liefde bleek echter sterker dan haar angst of hij haar deze keer wel trouw zou blijven. Do is inmiddels elk weekend bij Lorraine en de jongens. “Uit zelfbescherming houd ik wel mijn eigen huis. Ik heb niks meer te verliezen en dat voelt goed. Het is misschien een beetje kolderiek, van een fulltime relatie naar een latrelatie. En duur is het ook: twee huizen. Toch zou ik niet anders willen. Mijn eigen huis, mijn eigen regels, maar toch een relatie met de man van wie ik hou en die de vader is van mijn kinderen: ik heb het leuk voor elkaar.”


Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >