annas_scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Merlijn is jarig. Voor het eerst met gescheiden ouders. Ik lig er al nachten wakker van; dit móet een mooi feest worden. Juist nu.

Merlijn ligt al evenveel wakker, maar om heel andere redenen. “Ik hoop zó dat ik die ene fiets krijg, mam. Dan kan ik zelf naar papa fietsen”, straalt hij al avonden bij bedtijd. Om daar oordeelloos aan toe te voegen: “Als ‘ie er is, tenminste. Dan kan ik hem op mijn verjaardagsfeest ook aan opa en oma laten zien.”

 

‘Laten we het samen doen’

Drie weken geleden mailde ik de uitnodigingen rond, met een extra mailtje naar Tim. “Laten we het samen doen”, schreef ik. “Geven we Merlijn samen zijn cadeautjes, en snijden we met alle opa’s en oma’s de taart aan.” Op de avond voor Merlijns feest heb ik nog steeds geen antwoord. Wel van mijn ex-schoonouders: “Hartelijk dank voor je uitnodiging, Anna. Helaas hebben we besloten er geen gebruik van te maken. Wij vieren Merlijns verjaardag zelf, met Tim.”

Drie keer opnieuw vliegen mijn ogen over de tekst. Ik voel een steek in mijn maag, misselijkheid. Mijn hartslag versnelt. Ik begrijp het niet. Mijn schoonouders en ik waren ronduit hecht, al die jaren. Avonden heb ik met ze gepraat, toen Tim en ik besloten te scheiden. In tranen toonde Tims moeder haar begrip. Zei: “Als kind was hij al moeilijk om mee samen te leven, lieverd.” Ik begrijp niet wat er aan de hand is, dus dat mail ik. Binnen vijf minuten krijg ik een kille reactie. “Tim wil het niet, Anna. Het is beter voor Merlijn om dat te respecteren. Misschien zien we elkaar nog eens.”

Misschien zien we elkaar nog eens? Ik ben de moeder van hun kleinkinderen! En wat beter is voor mijn kind, beslis ik nog altijd zelf wel, denk ik gekwetst. Beter is dat zijn ouders en grootouders zijn negende verjaardag gewoon samen kunnen vieren. Als volwassenen.

 

Tranen van teleurstelling

Steeds meer groeit het besef dat Tim en ik er lang niet zo positief uit gaan komen als we van plan waren, die hele scheiding. De communicatie tussen ons is gedaald tot een dieptepunt. Na de vakantie met wat alweer zijn ex-vriendin is en onze kinderen, heeft hij Merlijn en Oscar opnieuw drie weekends op rij laten zitten. Dat hij ook niet van plan is op Merlijns verjaardag te komen, had hij wel even mogen melden. Hoe verkoop ik dit aan onze zoon?

Ik ben het zat, de tranen van teleurstelling voor mijn kinderen, elke week. De desinteresse waarmee hij omspringt met het ouderschap. En ik maak me zorgen. Ik herken Tim helemaal niet meer, sinds we uit elkaar zijn. Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier, maar hier zijn nog altijd wel twee kinderen bij betrokken. Al weet ik inmiddels bijna zeker dat de Tim die ik ons hele huwelijk idealiseerde en de hand boven het hoofd hield, misschien juist de echte Tim niet was.

 

Lees ook:
Anna’s scheiding: ‘Papa koopt allemaal leuke dingen, maar met jou dóen we altijd leuke dingen’ >

 

Slecht nieuws

Op de ochtend van zijn verjaardag blaast Merlijn samen met Oscar en mij de kaarsjes op zijn ontbijtcupcake uit. In de woonkamer staat zijn nieuwe fiets, omwikkeld met vlaggetjes, en een grote opblaasnegen aan de bagagedrager. “Mag ik papa bellen om het te vertellen, mam?”, juicht hij. Even weet ik niet wat ik moet zeggen, maar besef ook dat ik het hem moeilijk kan verbieden. Alleen, wat als Tim weer niet opneemt?

Voor ik weet staat Merlijn al met mijn telefoon in zijn handen. “Ik krijg zijn voicemail”, zegt hij. “Nou ja, dan laat ik hem straks wel zien, op mijn feest.”

Dan rinkelt mijn telefoon. Tim. Aan Merlijns gezichtsuitdrukking zie ik dat hij onze zoon het slechte nieuws verkondigt. Met tranen in zijn ogen hangt Merlijn op. “Papa kan niet komen, mam. En opa en oma ook niet.”

Met zijn grote lijf op mijn heup alsof hij nog zo oud is als zijn broertje, openen we de deur voor de eerste visite. En met de woonkamer eenmaal bomvol lieve mensen, is Merlijn de afwezigheid van zijn vader en grootouders gelukkig eventjes vergeten. Met dat feest zit het wel goed, vandaag. Maar terwijl ik de taart aansnijd met dertig zingende mensen, houd ik mijn hart vast voor het zijne.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

alles ging mis vakantie
Beeld: Pixabay

Vermoeidheid en stress zorgden voor een hoop gedoe in de relatie van Irma. En toen liep haar vakantie ook nog eens compleet in de soep.

IRMA (38): “In anderhalf jaar kregen we een dochter en onze tweelingzoons. Het waren tropenjaren. Teun en ik reageerden alle vermoeidheid en stress op elkaar af. Het cliché: degene die het dichtst bij je staat, krijgt de meeste klappen.
 

Schrikbeeld

Ik veranderde in het schrikbeeld dat ik nooit had willen worden. Een verongelijkte, zeurende vrouw die dacht dat ze de kar alleen moest trekken. Teun zei dat we best een schoonmaakster of oppas konden nemen, maar dat kapte ik meteen af. Waarop Teun uit recalcitrantie nog minder in huis uitvoerde. Waarschijnlijk durfde hij dat ook niet meer, ik had toch op alles commentaar. Seks hadden we nooit, laat staan de slappe lach of een goed gesprek. Ik was op. Soms betrapte ik me weleens op de gedachte dat het misschien makkelijker was het dan ook maar echt alleen te doen. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent, zo’n idee.
 

Lees ook
Je relatie goed houden na de tropenjaren: 'We groeiden volkomen uit elkaar' >

 

'Op vakantie ging alles mis'

Vorig jaar gingen we met de auto naar Italië. Teun had zowaar alles geregeld voor de vakantie, maar alles wat mis kon gaan, ging mis. We kwamen met pech langs de weg te staan, ons huisje lag naast een druk treinspoor, de airco deed het niet, onze peuter smakte van een trappetje in een restaurant en ik werd doodziek van twijfelachtige gamba’s. Alle redenen om elkaar de hersens in te slaan, zou je denken. Maar juist toen zag ik weer waarom ik als jonge student op Teun was gevallen. Teun die altijd rustig blijft. Die meteen de koe bij de horens vat en hulp regelt of zelf het probleem oplost. Teun die nooit in paniek raakt, en mijn haren vasthoudt als ik moet overgeven. Míjn Teun.

 

Keerpunt

Die vakantie is gek genoeg een keerpunt geweest. Ik zag Teun ineens weer als de lieve en trouwe man, niet meer als blok aan mijn been. We hebben de crisis overleefd. Alleen kies ík voortaan ons vakantieadres uit.”

 

 

Dit artikel staat in een Kek Mama Zomerboek en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-mannenacties-eeuwig-single

Moeten dealen met een omhoogstaande toiletbril is nog tot daaraan toe, maar uit onderstaande fotoserie blijkt dat leven met een man soms vraagt om íets meer... geduld.

Want hoe lastig is het om een verpakking op de juiste manier open te maken?

 

Een nieuwe toiletrol op te hangen...

 

De was IN de wasmand te gooien...

 

Lees ook
Fotoserie: 8x mannen die het vaderschap iets eh, 'anders' hadden voorgesteld >

 

Of een koekjestrommel te vullen?

 

En dit gebeurt er dus als je een man vraagt om de vaatwasser in...

 

En uit te ruimen.

 

Of als je vraagt om een blikje tonijn van de supermarkt...

 

Wat moet je hier nu mee?

 

Dus...

Bron: BuzzFeed

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >