annas_scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (8), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Merlijn heeft gelogeerd bij zijn beste vriend. Moe van het slaapgebrek hangen we op zondagmiddag op de bank voor een film; Merlijn onderuit gezakt met zijn rug tegen mijn zij, Oscar opgerold op mijn schoot. “Weet je wat zo gek was, mam?”, zegt Merlijn. “Nou?”, reageer ik. “De ouders van Pieter waren het hele weekend thuis, maar ik heb ze elkaar niet één keer een kus of kroel zien geven.”

Ik ben verbaasd dat mijn zoon van acht oog heeft voor dit soort chemie. “Misschien waren ze gewoon druk met anderen dingen”, reageer ik. “En sommige mensen knuffelen alleen wanneer de kinderen het niet zien.” Merlijn denkt heel even na. “Nee, ik denk het niet”, concludeert hij; “de papa sliep in het kantoor, en de mama gewoon in de slaapkamer.”

 

Knuffelend in de keuken

‘Achter elke voordeur speelt wel wat’, herinner ik me de woorden van mijn moeder, toen ik haar in tranen vertelde dat Tim en ik gingen scheiden. Dat ik het zo graag anders had gewild voor de jongens. Me zó schuldig voelde over de pijn die ik met mijn relatiebreuk veroorzaakte bij de kinderen. Hoe moeilijk de periode na de scheiding – tegen al mijn verwachtingen in – tot nu toe ook is gebleken met Tim; díe kilte hebben mijn kinderen nooit ervaren, denk ik.

“Papa en jij sliepen toch ook nog samen toen jullie gingen scheiden?”, vraagt Merlijn verder. “Klopt, schat”, antwoord ik: “Want we waren niet meer verliefd op elkaar, maar we zijn nog wel heel goede vrienden.” Sterker nog: tot op de dag van mijn vertrek stonden Tim en ik nog knuffelend in de keuken. “Je zult altijd mijn liefste blijven”, zei hij toen. Het was onze laatste knuffel ooit en zijn kersverse liefste heeft mijn oudste zoon zojuist op vakantie in Zuid-Frankrijk leren duiken in een ondiep zwembad, in mijn afwezigheid, maar die gedachte verdruk ik snel. Ik ben blij dat Merlijn met een warm gevoel terugkijkt op de tijd dat we een huis deelden, met z’n allen.

 

De hele vakantie ruzie

“En papa en Kim”, kop ik maar meteen in, “gaven die elkaar wel gewoon een kus toen jullie op vakantie waren?” Merlijn kijkt me geschrokken aan. “Mam! Dat weet je toch wel?”, roept hij. “Ze hadden de hele vakantie ruzie, zelfs op de heenreis al. Kim heeft ons ’s nachts zelfs twee keer uit bed gehaald omdat wij bij papa moesten slapen, en zij in ons bed kon. Ze is vijf dagen eerder met haar kinderen naar huis gegaan.”

Ik vloek inwendig. Dit had Tim wel even mogen delen, vind ik. Oscar voelt mijn stijgende hartslag en kijkt met zijn duim in zijn mond vragend naar me omhoog. Merlijn kletst ondertussen onverstoorbaar verder. “Het gaf niks, hoor mam. Want in die laatste dagen mochten we de hele dag naar het zwembad, en we hebben elke dag een cadeautje gekregen. Toen was papa pas echt gezellig.”

Eigenlijk ontplof ik. Om het feit dat Tim me niet op de hoogte heeft gesteld van zijn relatie-escalatie voor het oog van mijn kinderen. Omdat hij überháupt drie maanden na onze breuk al met haar op vakantie ging. Om alle dagen waarop hij er had moeten zijn voor de kinderen, maar afwezig was. En om hoe hij alle communicatie uit de weg gaat. Maar de kinderen zitten bij me.

“En de ouders van Pieter dan”, vraag ik dus maar, “gaan die ook scheiden?” Merlijn schudt zijn hoofd. “Dat hoort niet, volgens zijn ouders, zegt Pieter. Maar daar snap ik niks van. Want ik vind het veel leuker nu papa en jij gescheiden zijn. Ik vind jullie allebei even lief hoor. Nou ja, jou net een beetje meer, maar dat kan niet anders, want jij bent mijn moeder. Maar jullie zijn veel te anders: papa koopt allemaal leuke dingen voor ons, en met jou dóen we altijd leuke dingen.

 

Lees ook:
'Drie maanden gescheiden en mijn kinderen gaan met hun stiefmoeder op vakantie' >

 

Heldere woorden

Zo helder had ik het zelf niet kunnen verwoorden. De reusachtige flatscreen die mijn aanwezigheid binnen een dag verving in Tims huis, de peperdure vakantie met zijn scharrel en mijn kinderen, de kinderalimentatie die hij niet betaalt, het hele feit dat hij er gewoon niet ís voor de kinderen – het kan me opeens allemaal niks meer schelen. Mijn kind heeft verdraaid goed door hoe de vork in de steel zit, zonder dat hij daar voorlopig nadeel aan lijkt te ondervinden.

Die ouders van Pieter, die hebben nog wat te leren, denk ik. En verdiep me met mijn jongens dicht tegen me aan, in de rest van onze zondagfilm.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mijn_man_heeft_hobby

Hij zal maar elke avond op de bank liggen. Of nooit iets doen in het huishouden. Nee, deze mannen zijn werkelijk voorbeeldige vaders en echtgenoten. Alleen: die blóódy hobby.

Michiel (36), de man van Bo (34), golft. Bo: “Het leek hem zakelijk wel handig. Ergens tussen de negende en de achttiende hole worden heel wat deals gesloten. Dus ging Michiel toen onze jongste dochter drie maanden was op golfles, haalde zijn golfvaardigheidsbewijs, en nu ben ik een golfweduwe.

Als de regen niet met bakken uit de hemel komt, en de baan niet stijf bevroren is, ben ik alleen met onze dochters van nu twee en vier. Dat is doorgaans dus elke zondag. En vrijdagavond. Plus elk ander moment dat hij maar kan pakken om te ‘knikkeren’ met zijn relaties.

 

Inspelen & afborrelen

Niks mis met een man die sport, natuurlijk. Alleen: deze hobby is wat tijdrovend. Als je denkt dat je achttien holes wel in zo’n vier tot vijf uur speelt, heb je het mis. Want voordat hij zijn eerste balletje afslaat, moet ‘ie eerst nog inspelen. En na afloop borrelen, natuurlijk. Hij vertrekt voordat de kinderen en ik zijn aangekleed, en komt meestal pas thuis wanneer de meiden al op bed liggen.

Het legt hem geen windeieren, dat gebal: via de golfclub heeft hij de nodige investeerders bij zijn bedrijf weten te betrekken. Tja, die kun je natuurlijk niet teleurstellen. Dus hapt ‘ie gretig op elke uitnodiging voor een potje, terwijl ik mijn zoveelste vrije zondag weer besteed aan achter de kinderen aan rennen, ruzies sussen, tranen drogen en fruithapjes maken. Tot ik het eens in de zoveel tijd zat ben. Dan strijkt Michiel barmhartig met zijn hand over zijn hart en speelt geen achttien holes, maar negen.
 

Lees ook
'Zijn motor komt op de eerste plek – ver voor mij en de kinderen' >

 

Kílometers, joh

Hoe een heel weekend met z’n viertjes voelt, ik zou het niet meer weten. Zelfs op vakantie moeten zijn golfclubs mee. Terwijl ik hele ochtenden doorbreng aan een Portugees zwembad waar ik panisch twee kleine kinderen van de verdrinking probeer te weerhouden, kachelt hij in zijn caddy over de Algarvese greens. Om na afloop een hoognodig dutje te doen om bij te tanken, want ik onderschat echt wat een kilometers je aflegt, op zo’n baan. ‘Probeer eens een uurtje strand met een peuter’, antwoord ik dan. Maar ik geloof niet dat ‘ie dat begrijpt.

Voor zijn verjaardag heeft hij een opvangnet gevraagd voor in de tuin, om te oefenen met chippen en pitchen. Dat bespaart hem uren op de driving range, maar ik houd mijn hart vast voor de ruiten van de buren. Aan de andere kant: misschien kan hij het onze dochters dan ook leren. Ga ik alle zondagen waarop zij werken aan hun handicaps en swings, voortaan lekker shoppen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

vaderschapstest wie vader is
Beeld: Pixabay

Shayla (31) had net haar relatie verbroken, toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. De vraag was alleen: van wie? Direct na haar bevalling liet ze een vaderschapstest doen.

Shayla: “Damian is net vijf maanden, maar pas sinds een maand of vier weet ik wie zijn vader is.”

 

Gezapig

Ik had een vaste relatie. Al sinds mijn negentiende. Mijn vriend en ik waren gek op elkaar, maar hadden nog niets gezien van het leven. We kenden elkaar van het uitgaansleven, en voor ons allebei was dit de eerste, serieuze relatie. Binnen een jaar woonden we samen. Best jong, als je pas twintig bent.

Toen we allebei een baan vonden, jaren later, werd ons leven al snel gezapig. We ontwikkelden ons ieder een andere kant op; hij als IT’er, ik als schoonheidsspecialist. De avonden op de bank brachten we zwijgend door, en de stapavonden in het weekend deden we al snel liever met onze individuele vrienden dan met elkaar.

We hadden allebei een kinderwens. Maar we hadden ook de tijd, dus spraken er wel over, maar handelden er niet actief naar. Wel spoelde ik op mijn achtentwintigste de pil door het toilet. Vooral omdat ik de hormonen zat was, maar ook met de gedachte: als het dan komt, dan is het welkom.

 

Verliefd op een ander

Maar ik werd niet zwanger. Ik was bijna dertig, toen ik verliefd werd op een ander. Achteraf was het meer aandacht dan echte liefde, maar deze man gaf me wat ik sluipenderwijs met mijn eigen vriend steeds meer miste: vriendschap en intimiteit. Mijn vriend en ik deelden een koelkast en een bed, meer diepgang had onze relatie niet meer. We vreeën nog wel, sporadisch, maar meer mechanisch dan uit liefde.

 

‘Alleen met mijn zwangerschapstest’

Drie maanden nadat ik verliefd werd op een ander, zette ik een punt achter onze relatie. Het was op, dacht ik, met deze man was het zo veel fijner. Maar een maand later zette hij me aan de kant.

Ik was niet eens verdrietig, eigenlijk zelfs opgelucht. Mijn ex-vriend woonde bij zijn ouders, en alleen in ons appartement realiseerde ik me dat ik onze relatie had verbroken uit onvrede en vluchtte in de armen van een ander, maar nooit geprobeerd had mijn onvrede bespreekbaar te maken of aan te pakken.

In datzelfde appartement, nog geen twee maanden na het vertrek van mijn ex en amper drie weken single, deed ik een positieve zwangerschapstest.

 

Lees ook:
Relatiecrisis na de kinderen: 'Misschien moeten we er maar mee ophouden' >

 

‘Abortus was geen optie meer’

Ik heb een uur verslagen op de bank gezeten. Natuurlijk wilde ik dolgraag een kind. En in één klap was me duidelijk dat ik dat ook maar met één man wilde: mijn ex-vriend met wie ik al tien jaar lief en leed deelde. Mijn zus bracht me tot rede. Zei: ‘Slaap er een nacht over, Shay, dan denk je morgen helder verder.’ De volgende ochtend belde ik mijn ex.

We spraken we af voor lunch in een café, en sloten de tent na middernacht. Bespraken alles wat al die jaren ongezegd was gebleven. Hij miste mij net zo erg, maar we vonden allebei dat we tijd nodig hadden. Tijd waarin het mensje in mijn buik wel groeide, en waarover ik hem niet vertelde.

Toen ik bijna tien weken zwanger was, waren mijn vriend en ik weer zo ver naar elkaar toe gegroeid, dat abortus – wat ik al die tijd als optie open had gehouden – voor mij geen mogelijkheid meer was. We wilden allebei dolgraag een kind, we waren weer gelukkiger dan ooit samen, en ik droeg een kind in me. Er zat niks anders op dan het hem te vertellen.

 

Best even slikken

Hij reageerde liever dan ik had durven dromen. ‘Als het van hem is, erken ik het kind’, zei hij. Mijn avontuurtje dat evengoed de vader kon zijn, was in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik besloot hem niet in te lichten, en een vaderschapstest te doen zodra mijn kind geboren was. Mocht hij dan de vader blijken, dan kon ik het hem altijd nog vertellen.

Voor mijn vriend was het best even slikken, dat een andere man de vader van mijn kind kon zijn. Maar ik was niet vreemdgegaan, veel kon hij er dus niet van zeggen. De zachtheid waarmee hij ermee omging, maakte dat ik alleen maar meer van hem ging houden. En ik, ik deed niet anders dan smeken dat dit echt zijn kind zou zijn.

 

Mondje open

Gek genoeg hebben we de zwangerschap toch ontspannen doorlopen. ‘Ik weet zeker dat hij van mij is’, zijn mijn vriend constant. ‘Misschien is het wel een meisje, en van een ander’, reageerde ik dan. Al lag ik ook weleens wakker: als mijn avontuurtje de vader was, zou er geen nood aan de man zijn, maar de situatie wel stukken gecompliceerder worden.

Vijf maanden geleden werd Damian geboren – inderdaad een jongetje. Een dag na de geboorte hebben mijn vriend en ik ritueel wat wangslijm bij hem afgenomen met behulp van de zelftest. Ook mijn vriend leverde wangslijm in, en voor de zekerheid ik ook. Ruim twee weken later kwam de uitslag: mijn zoon groeit op met zijn eigen bloedverwanten.”

 

 

Vaderschapstest

Een DNA-test kan via de huisarts, maar de vraag komt zo weinig voor, dat ook die je waarschijnlijk doorstuurt naar internet, weet een Rotterdamse huisarts bij navraag. “Die testen zijn vrij betrouwbaar. Het onderzoek wordt niet vergoed uit de basisverzekering, dus ook wij verwijzen uiteindelijk door naar die bureaus”, zegt zij. “Uit bloedonderzoek valt DNA-verwantschap niet vast te stellen, je hebt er haar, wangslijm, of nagels voor nodig.”

De gemiddelde DNA-test via internet kost pakweg honderdvijftig euro. Ze zijn niet rechtsgeldig; wanneer je via de rechter DNA-verwantschap wilt vaststellen, zijn bij de test – meestal bij de huisarts – onafhankelijke getuigen nodig. Bovendien kun je alleen een DNA-test laten doen wanneer je juridisch ouder bent van het kind.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >