Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (8), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Merlijn heeft gelogeerd bij zijn beste vriend. Moe van het slaapgebrek hangen we op zondagmiddag op de bank voor een film; Merlijn onderuit gezakt met zijn rug tegen mijn zij, Oscar opgerold op mijn schoot. “Weet je wat zo gek was, mam?”, zegt Merlijn. “Nou?”, reageer ik. “De ouders van Pieter waren het hele weekend thuis, maar ik heb ze elkaar niet één keer een kus of kroel zien geven.”

Ik ben verbaasd dat mijn zoon van acht oog heeft voor dit soort chemie. “Misschien waren ze gewoon druk met anderen dingen”, reageer ik. “En sommige mensen knuffelen alleen wanneer de kinderen het niet zien.” Merlijn denkt heel even na. “Nee, ik denk het niet”, concludeert hij; “de papa sliep in het kantoor, en de mama gewoon in de slaapkamer.”

 

Knuffelend in de keuken

‘Achter elke voordeur speelt wel wat’, herinner ik me de woorden van mijn moeder, toen ik haar in tranen vertelde dat Tim en ik gingen scheiden. Dat ik het zo graag anders had gewild voor de jongens. Me zó schuldig voelde over de pijn die ik met mijn relatiebreuk veroorzaakte bij de kinderen. Hoe moeilijk de periode na de scheiding – tegen al mijn verwachtingen in – tot nu toe ook is gebleken met Tim; díe kilte hebben mijn kinderen nooit ervaren, denk ik.

“Papa en jij sliepen toch ook nog samen toen jullie gingen scheiden?”, vraagt Merlijn verder. “Klopt, schat”, antwoord ik: “Want we waren niet meer verliefd op elkaar, maar we zijn nog wel heel goede vrienden.” Sterker nog: tot op de dag van mijn vertrek stonden Tim en ik nog knuffelend in de keuken. “Je zult altijd mijn liefste blijven”, zei hij toen. Het was onze laatste knuffel ooit en zijn kersverse liefste heeft mijn oudste zoon zojuist op vakantie in Zuid-Frankrijk leren duiken in een ondiep zwembad, in mijn afwezigheid, maar die gedachte verdruk ik snel. Ik ben blij dat Merlijn met een warm gevoel terugkijkt op de tijd dat we een huis deelden, met z’n allen.

 

De hele vakantie ruzie

“En papa en Kim”, kop ik maar meteen in, “gaven die elkaar wel gewoon een kus toen jullie op vakantie waren?” Merlijn kijkt me geschrokken aan. “Mam! Dat weet je toch wel?”, roept hij. “Ze hadden de hele vakantie ruzie, zelfs op de heenreis al. Kim heeft ons ’s nachts zelfs twee keer uit bed gehaald omdat wij bij papa moesten slapen, en zij in ons bed kon. Ze is vijf dagen eerder met haar kinderen naar huis gegaan.”

Ik vloek inwendig. Dit had Tim wel even mogen delen, vind ik. Oscar voelt mijn stijgende hartslag en kijkt met zijn duim in zijn mond vragend naar me omhoog. Merlijn kletst ondertussen onverstoorbaar verder. “Het gaf niks, hoor mam. Want in die laatste dagen mochten we de hele dag naar het zwembad, en we hebben elke dag een cadeautje gekregen. Toen was papa pas echt gezellig.”

Eigenlijk ontplof ik. Om het feit dat Tim me niet op de hoogte heeft gesteld van zijn relatie-escalatie voor het oog van mijn kinderen. Omdat hij überháupt drie maanden na onze breuk al met haar op vakantie ging. Om alle dagen waarop hij er had moeten zijn voor de kinderen, maar afwezig was. En om hoe hij alle communicatie uit de weg gaat. Maar de kinderen zitten bij me.

“En de ouders van Pieter dan”, vraag ik dus maar, “gaan die ook scheiden?” Merlijn schudt zijn hoofd. “Dat hoort niet, volgens zijn ouders, zegt Pieter. Maar daar snap ik niks van. Want ik vind het veel leuker nu papa en jij gescheiden zijn. Ik vind jullie allebei even lief hoor. Nou ja, jou net een beetje meer, maar dat kan niet anders, want jij bent mijn moeder. Maar jullie zijn veel te anders: papa koopt allemaal leuke dingen voor ons, en met jou dóen we altijd leuke dingen.

 

Lees ook:
'Drie maanden gescheiden en mijn kinderen gaan met hun stiefmoeder op vakantie' >

 

Heldere woorden

Zo helder had ik het zelf niet kunnen verwoorden. De reusachtige flatscreen die mijn aanwezigheid binnen een dag verving in Tims huis, de peperdure vakantie met zijn scharrel en mijn kinderen, de kinderalimentatie die hij niet betaalt, het hele feit dat hij er gewoon niet ís voor de kinderen – het kan me opeens allemaal niks meer schelen. Mijn kind heeft verdraaid goed door hoe de vork in de steel zit, zonder dat hij daar voorlopig nadeel aan lijkt te ondervinden.

Die ouders van Pieter, die hebben nog wat te leren, denk ik. En verdiep me met mijn jongens dicht tegen me aan, in de rest van onze zondagfilm.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

nooit-bij-elkaar-blijven-voor-kinderen

Tevergeefs probeerde blogger Katie Bingham-Smith haar relatie te lijmen in de hoop dat hun kinderen nooit een scheiding zouden meemaken. Nu ze gescheiden en een paar jaar verder is, weet ze dat dit niet de manier was.

'Je moet nooit bij elkaar blijven voor de kinderen', schrijft ze.

 

'Op zoek naar bevestiging'

Hoe jong je kinderen ook zijn, volgens Katie hebben ze meteen door dat het niet goed gaat. 'Ze vroegen me of ik nog wel van papa hield, of we konden stoppen met ruzie maken en of we elkaar alsjeblieft een kus wilden geven. Ze waren op zoek naar de bevestiging dat hun ouders gelukkig waren, maar in plaats daarvan lag ik elke avond met een schuldgevoel in bed.' Op een gegeven moment werd de situatie zo ingewikkeld, dat een scheiding de enige optie was. 

 

Lees ook
Deze video over gescheiden moeders maakt je ongetwijfeld aan het lachen >

 

'Ze verdienen het'

Katie: 'Kinderen verdienen het om te zien dat ouders liefde krijgen - ook al is het niet van papa of mama. Ze verdienen het om in een huis (of twee) te leven waar geen angst is en ze verdienen het om de waarheid te weten. Ze verdienen het om te zien dat je mag weglopen van een relatie die niet langer werkt en dat opnieuw beginnen mogelijk is. Ze verdienen het om je sterke en zwakke punten te zien en om te weten dat alles goed komt.'

 

'We zijn blij'

Volgens de blogger was de scheiding heftig voor haar kinderen, maar niet zo heftig als al die ruzies thuis. 'En nu, twee jaar na de scheiding, zijn we blij. Duurde het even? Ja. En was het moeilijk om onze kinderen met de situatie te zien worstelen? Ja. Maar als mijn ex en ik bij elkaar waren gebleven, hadden ze nóg meer last gehad.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
blue-zones-landen-dorpen-mensen-het-oudst

Voor een ieder die graag de honderd aan wil tikken: verhuis naar een van de zogeheten Blue Zones, waar de mensen het oudst worden. Of neem een voorbeeld aan hun levensstijl - kan natuurlijk ook.

Sardinië, Italië

Hoewel Ogliastra en Barbagia di Sèulo de kroon spannen, hebben maar liefst zes gemeenten op Sardinië sinds vorig jaar de officiële Blue Zone-titel. De eilandbewoners leven bovengemiddeld lang en dat zou voornamelijk te maken hebben met het simpele leven dat ze hier leiden. De Sarden zijn veel buiten en ervaren weinig stress ten opzichte van andere gebieden in de wereld. Veel dorpen hebben een geïsoleerde ligging, waardoor de inwoners de gewoonte hebben om veel te wandelen. Daarnaast hechten ze veel waarde aan familie en ouderen, wat volgens wetenschappers het risico op stress en depressie flink verkleint. Tot slot zou het Sardijnse dieet een groot aandeel hebben in de levensverwachting, met veel plantaardige ingrediënten en weinig vlees.

 

Acciaroli, Italië

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Con la nonna 👩‍👦#baciatedalsole #acciaroli2017 #ilmuretto #familyfirst

Een bericht gedeeld door Francesca Guardavaglia (@guardafranci) op

Nog een Italiaanse dorpje waar mensen uitzonderlijk oud worden is Acciaroli, in de gemeente Salerno op 150 kilometer van Napels. Ruim 10 procent van de bewoners van Acciaroli is 100 jaar of ouder en ook nog eens kerngezond. Het geheim? Een gezonde leefomgeving, gezond eten en veel sociale contacten. En dankzij het mediterrane klimaat, zijn de oudjes veel buiten.  

 

Lees ook
10x gezonde (en kindvriendelijke) lunchtenten in Nederland >

 

Ikaria, Griekenland

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

MOVE MORE. People who live in the blue zones move naturally everyday simply because their environments nudge them to do so. They walk to a neighbor’s house to pick up the latest gossip, they spend their work days in the fields with their sheep, they spend the afternoon gardening, or they walk to work because their village is designed with the human foot in mind, rather than designed for maximum parking spaces and ease of driving. In the United States, we’ve engineered movement out of our daily lives. In 2016, the U.S. Census Bureau reported that 85.4% of the 150 million workers drove to their workplace in an automobile, while only 0.6% of the population biked to work. In a recent study published in The BMJ, researchers found that active transportation users had a lower risk of cardiovascular disease, cancer, and all cause mortality in follow up years — whether by bike, on foot, public transportation, or a combination of the three. Click the link in our bio to read more about moving naturally and how active commuting can lengthen your life. . . . . credit: @lilybungay #Repost - "Kostas, 84 years old, carries a bundle of plants back to his garden to feed his goat. Rumor has it Kostas likes to go to church each week, not because he's particularly religious, but because he enjoys singing so much." #ikaria #bluezones #livelongerbetter #ikaria #greece #centenarian #aging #movement #movenaturally #activecommute #walkability #bikeability

Een bericht gedeeld door Blue Zones (@bluezones) op

Vlak voor de Turkse kust ligt Ikaria, het derde Blue Zone-gebied rond de Middellandse Zee. Met de levensstijl van de bewoners op dit eiland worden ze gemiddeld 10 jaar ouder dan een andere Europeaan of Amerikaan. Ook hier spelen het Mediterrane dieet, de dagelijkse (actieve) routine, hechte familiebanden, respect voor ouderen en het klimaat een belangrijke rol. Vlees wordt weinig gegeten; er wordt vooral (verse) vis gegeten. De groenten en fruit die hier verbouwd worden zijn lokaal verbouwd en onbespoten en het dagelijkse leven op de akkers houdt de bevolking fysiek in shape. De oudste bewoner op het eiland is een vrouw, geboren in 1905.

 

Öland, Zweden

Van een mediterraan klimaat is er in Zweden geen sprake en tóch wonen er in Öland de meeste 100-jarigen van heel het land. Waarom dit schiereiland in Zuid-Småland en Noordoost-Skåne een Blue Zone is? De traditionele levensstijl hier heeft hier het meest te maken met een lang en goed leven van de bevolking. De welvaart en medische zorg is daarnaast erg sterk in Zweden, waardoor ouderen over het algemeen langer leven. De Zweden kiezen daarnaast voor lokaal geproduceerde voeding en veel vette vis, zoals zalm en haring. Ook worden er veel volle granen, bessen, erwten, haver en yoghurt gegeten.

 

Okinawa, Japan

De Japanners leven volgens een bepaalde filosofie, die voornamelijk nageleefd wordt op de eilanden van Okinawa: ikigai, het geheim voor een lang, gelukkig en gezond leven. Kort gezegd betekent ikigai hetgeen waar je ’s ochtends voor je bed uitkomt. Het hebben van een doel in je leven kan zeven jaar extra levensverwachting opleveren. In Okinawa neemt men daarnaast een paar momenten per dag om aan hun voorouders te denken (daar heb je ‘m weer, de sterke familieband). En een oude mantra, die altijd voor de maaltijd wordt opgezegd, herinnert de inwoners eraan te stoppen met eten als hun maag voor 80 procent vol is. Tot slot creëren de Okinawanen ‘moais’: groepen van vijf vrienden die zich voor het leven aan elkaar verbinden en elkaar ondersteunen. 

Bron: Skyscanner

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >