Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Lieve (31) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden in Rogier, met wie ze een latrelatie heeft. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Precies vier jaar en zeven maanden geleden trouwde ik met hem uit liefde. Ja, het was snel en ik was zwanger, maar twijfelen had ik nog nooit gedaan. Niet aan mijn liefde voor hem en niet aan zijn liefde voor mij. Dat hij dat toen al wel deed, hoorde ik drie jaar, zes maanden en tien dagen later pas. Pijnlijk. En nu, nog een jaar later, gaan we eindelijk officieel scheiden.
 

De rechtbank

Eenmaal bij de rechtbank aangekomen ben ik volkomen ontspannen. Ik heb die nacht toch nog wat uurtjes geslapen, ben goed voorbereid en aangezien het enkel om de afhandeling van de financiën gaat, maak ik me minder zorgen dan wanneer het zou gaan om mijn twee jongens. Mijn advocaat wacht me op en samen gaan we naar binnen.

Als mijn advocaat en ik kort samen de tijd hebben om de laatste dingen door te nemen, schuift ze een brief onder mijn neus. Mijn aanstaande ex wil toch nog wat aanpassen in de omgangsregeling. Wat een domper. Wat een teleurstelling. Ik dacht alleen te komen om spijkers met koppen te slaan en niet om weer te discussiëren over de omgang. Dat hebben we al die maanden hiervoor al gedaan.

Zodra mijn aanstaande ex ook de gang in komt lopen, voelt dat zo ontzettend raar. De man van wie ik ooit zoveel hield, kijkt me aan met een ijskoude blik. Als wachtende patiënten in de wachtkamer bij de tandarts zitten we zwijgend op een rij. Mijn hoofd maakt overuren.
 

Van de alimentatie tot de omgang

Uiteindelijk mogen we een kwartier later naar binnen. Onze advocaten krijgen om en om het woord en de speerpunten worden besproken. Van de alimentatie tot de omgang. Ik verbaas me over antwoorden die worden gegeven, wordt verdrietig over de voorstellen die worden gedaan maar ik laat het niet binnenkomen. Ik hou me groot, sterk en scherp. Scherp omdat de rechter mij het hemd van het lijf vraagt en ik de juiste antwoorden wil geven. Sterk omdat mijn moederinstinct nog nooit zo enorm aanwezig is geweest. Groot omdat hij mijn tranen niet waard is.

Na tweeënhalf uur is het genoeg geweest. Ondanks verwoede pogingen komen we er samen niet uit en dus zal de rechter een besluit gaan nemen. Gedesillusioneerd loop ik naar buiten en voel ik me alsof ik zojuist een dierbare heb begraven: zwaar verdrietig, maar opgelucht dat de dag, waar ik zo tegenop zag, ten einde is.
 

Zo vrij als een vogel

Als ik in de auto stap, de contactsleutel omdraai en de radio aanspringt hoor ik, alsof het een teken is, het lievelingsnummer van mijn overleden moeder: ‘Weather with you’ van Crowded House. Net als de tranen over mijn wangen stromen, zingt Neil Finn ‘Sing like a bird released’ en ik voel dat dat het is. Ik ben nu weer zo vrij als een vogel en het zal goedkomen. Alles zal goedkomen. Alles.
 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geleerd van scheiding
Beeld: Unsplash

Nu ze de laatste smeulende resten van haar verbroken huwelijk na vijf jaar wel zo’n beetje aan de kant heeft geveegd, en Kek Mama’s Jorinde haar leven met zonen behoorlijk leuk op de rit heeft, realiseert ze zich pas hoeveel ze eigenlijk heeft geleerd van haar scheiding.

  1. Dat ruziemaken gezond is, bijvoorbeeld, in plaats van doodeng. Of nee, niet gezond: broodnodig. Als mijn ex en ik jaren eerder de confrontatie waren aangegaan, was er veel minder gaan rotten en stinken in onze relatie. Niet dat ik denk dat we eruit waren gekomen samen, maar het had wel bergen opgekropte frustratie, stress en woede gescheeld. En daarmee op z’n minst een stuk gezelligere scheiding opgeleverd.
     
  2. Gewoon je onvrede uitspreken: ook altijd een goed idee. Zelfs na je scheiding. Wat in bovengenoemde ruzies misschien wel weer voorkomt. In een gelucht hart is nu eenmaal meer plek voor liefde en begrip; het is een doodsimpel sommetje. Dat ook ontzéttend goed werkt op de werkvloer en het schoolplein, overigens.
     
  3. Natuurlijk kun je het alleen. Ook al kende je hem al sinds je studie. Of de middelbare school. Sterker nog: zonder mijn leven af te hoeven stemmen met de man die toch heel andere verlangens en verwachtingen koesterde dan ik, voel ik me vrijer en gelukkiger dan ooit. En ik kan het nog betalen ook, want dankzij onze omgangsregeling kan ik makkelijk fulltime werken.
     
  4. Oké, kleine correctie: je kunt het in je eentje met behulp van een shitload vriendinnen. De enigen die je écht begrijpen. En precies op het juiste moment op de stoep weten te staan met de nodige liters wijn.
     
  5. De kinderen overleven het ook gewoon. Die willen vooral gelukkige ouders. Zoals jongste zoon van negen onlangs zei: “Je bent echt veel vrolijker dan vroeger, mam. En ik vind papa en jou eigenlijk veel beter bij elkaar passen als vrienden. Neem je nu dan eindelijk eens verkering?” (Wat ik deed.)
     
  6. Zo erg was ‘ie trouwens nou ook weer niet. Ja, natuurlijk was ‘ie een eikel, en deed hij alles fout en ik alles goed, maar éven eerlijk in helikopterview: een hoop problemen had ik met punt 1 en 2 in de kiem kunnen smoren. Bovendien is hij niet wezenlijk anders dan de man op wie ik verliefd werd, zeventien jaar geleden, maar van de vrouw voor wie hij toen viel, is (gelukkig) verdomd weinig over.
     
  7. Dus wie is hier nu eigenlijk de grootste eikel?
     
  8. Soms is een reuzensprong uit je comfort zone écht de sleutel tot geluk. Ben ik daarmee lang geleden weleens in de verkeerde carrière gesprongen; wat ben ik blij dat die sprong deze keer de beste beslissing in mijn leven bleek.
     
  9. En laten we wel wezen: íedere man is een empathie-arme, rommelige kleuter. Mijn huidige, verdraaid aardige exemplaar laat de wc-bril óók omhoog staan en begrijpt niks van het belang van lectuurmanden (in plaats van dertig stapels kranten, schoolboeken en administratie in de woonkamer). Of me gewoon even knuffelen bij een pestbui, in plaats van altijd maar een praktische oplossing aan te dragen. En toch is ‘ie de leukste en liefste. En knap - dat scheelt.
     
  10. Er bestaat er dus echt een man op deze aardkloot die net zoveel en onbaatzuchtig van mij houdt als ik van hem, ondanks al mijn onmogelijke trekjes. Die ik allemaal gewoon mag houden. Zolang ik de zijne ook maar respecteer. En uitspreek wanneer ik daarin toch een grens bereik (ik bedoel: voor de honderdste keer ’s nachts op een brilloze wc-pot gaan zitten, trek je maar zo lang). Punt 2 weer, hè: hij hangt naast punt 1 ingelijst boven mijn nachtkastje, dat snap je.
     
  11. Maar ondanks al die gelijkwaardigheid en wederzijdse acceptatie: die roze fluffy badjas met dito sokken (ik zwijg even over de Batman-pyjama die ik eronder draag, omdat mijn jongens die zo cool vinden) zijn alleen voor singles. Hoe lang je ook samen bent. Dat je man je au naturel ziet tijdens de seks en een spannende date in de sauna, is echt iets anders dan de boel maar laten verslonzen. Hoef ik tenminste ook nooit meer een man op badslippers te accepteren. Zelfs al zijn ze in de mode.


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Sunita Carlos
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

De thrillseeker en de studiebol, zo noemen vrienden hen. Zelf zeggen ze: een pittige yin en yang. Sunita (46) en Carlos (37) zijn de ouders van Sebastiàn (5).

Sunita: “Ik ben fel, Carlos is rustig. Ik hou van nette kleren en een verzorgd uiterlijk, Carlos komt uit een wereld van skateboarden, graffiti, breakdance en hiphop. Carlos zoekt zijn grenzen op en schuwt het risico niet. Ik ben van de boeken en heb rechten, filosofie en psychologie gestudeerd.”
 

Pleegzoon

Toch gaat het al tien jaar goed. “Onze pleegzoon Sebastiàn kwam bij ons wonen toen hij zeven maanden was. De zus van Carlos vroeg of wij hem wilden opvoeden als onze eigen zoon, omdat ze zelf niet voor hem kon zorgen. Ze wist dat wij ongewild kinderloos waren.

Vanaf het moment dat ik wist dat we een kind kregen, spitte ik als een gelovige alle Oei, ik groei en andere opvoedboeken door. Carlos is intuïtiever, die laat het op zich afkomen. Sebastiàn heeft in die zin het beste van twee werelden. Carlos is de stoei- en doe-vader en gaat mee naar zwemles, ik ben de moeder die voorleest en met hem schildert.”
 

Lees ook
Deze stellen zijn een beetje vreemd, maar hartstikke gelukkig samen >

 

Helderziende

Carlos bezocht ooit een helderziende, Sunita ging mee. “Die vrouw vond ons totaal niet bij elkaar passen. Ook noemde ze mij te dominant. Onzin. Ha, ik kan heel lief zijn. Onderschat de rustige mens niet. Carlos is echt geen softie. Bovendien kun je ook een eenheid zijn zonder je evenbeeld naast je te hebben staan. Carlos en ik hebben de nodige stormen doorstaan in onze relatie, maar we zijn al tien jaar samen, dus we doen toch iets goed.

Het belangrijkst in onze relatie is dat ik mezelf kan zijn en andersom geef ik hem volledig de ruimte. Overigens wordt het echte thrillseeken gelukkig steeds minder bij Carlos. Tegenwoordig gaat hij los in Monkeytown.”
 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >