Kamperen. Anke vond het altijd fantastisch. Tot die ene laatste keer. In het Paradijs nog wel.

Eigenlijk waren we al uit elkaar. Het was nog wel niet officieel, maar man, wat waren we elkaar al zat. De twee weken proefscheiding die we net achter de rug hadden voelden als een opluchting, in plaats van de teleurstelling waar we beide op hadden gehoopt. En toen was het ook nog vakantie. Zaten we bovenop elkaar in huis van elkaar te balen. Op zo’n avond zei hij opeens: “Laten we op vakantie gaan. Gewoon nog een keertje kamperen.”

 

Hand in hand naar het badhok

Ooit was kamperen met hem heerlijk. Samen naar Frankrijk. Tentje opzetten en dan dagenlang zalig niets doen. Fles witte wijn bewaren in het beekje naast de tent. Boeken lezen in de zon. En dan in de avond bij het licht van een citronella-kaars uren bordspelletjes doen en wijn drinken. Daarna hand in hand naar het badhok slenteren, tanden poetsen, douchen en op ons luchtbed kruipen. In de ochtend wakker worden van de warmte van de zon en plakkerig en loom de dag al vrijend inluiden. En dat hij daarna verse baguette haalde bij de campingwinkel, ik de wespen van de jam joeg en we met onze voeten in de beek ontbeten.

 

Ernstig letsel

Deze laatste vakantie gingen we niet verder dan De Veluwe. Glamping bij een boer. Dat is hetzelfde als kamperen, maar dan heel luxe. In een tent die daar al staat, met alles erop en eraan. Want kamperen is tot daar aan toe, maar samen een tent opzetten zou in deze situatie tot ernstig letsel en mogelijk moord leiden, zoveel was zeker.

 

Een camping in het Paradijs

De camping was fantastisch. Het Paradijs. De tent was mooi, een soort klein huisje. Er zat zelfs een wc in en een bedstee. Hij stond op voldoende afstand van de andere tenten om ongegeneerd op gedempte toon ruzie te maken. Er was een stal waar de kinderen konden helpen en een kleine schuur waar je cavia’s kon knuffelen. Er stonden negen andere tenten op het terrein. In die andere tenten, zo stelden we ons voor, zaten andere gezinnen. Vriendjes voor de kinderen en aanspraak voor ons die tegen elkaar al een tijdje uitgesproken waren. Door de ogen van een ander kun je dingen zien die je zelf niet meer ziet. Door die van mijn man zag ik alleen nog mijn tekortkomingen. Nieuwe ogen waren meer dan welkom.

 

Compleet uitgestorven

De zon scheen, de boer en boerin waren aardig, de kinderen renden meteen op de jonge poesjes af en alles leek goed te komen. Op twee dingen na. Er was geen internet. Ik kan niet zonder internet. Ik moet weten wat er in de wereld gebeurt en muziek luisteren en vooral, vooral, vooral moest ik mijn vriendinnen laten weten hoe stom hij deed. Maar ook, en dat was nog erger: er waren geen andere mensen. Want wat bleek? De hele camping was afgehuurd door een groep die op het laatste moment toch afgezegd had. En heel toevallig kwam er net op dat moment een aanvraag van een elkaar volledig zat zijnd stel uit Haarlem.

 

Huilend babbelen tegen de knuffelcavia's

Dus terwijl de kinderen zich heerlijk vermaakten met boer, kalfjes, jonge poesjes en speeltoestellen, deden de man en ik wedstrijdjes in zo ver mogelijk uit elkaar liggen in de bedstee (werden we steeds beter in) en elkaar bekritiseren over de wijze van vuur maken/eten koken/boodschappen doen/ademhalen/bestaan. Die sportieve elementen wisselde ik af met wanhopig met mijn telefoon schuddend zoeken naar bereik zodat ik tegen mijn vriendinnen kon klagen. Als ik in de algemene wasruimte op de wc stond met mijn arm in de lucht, lukte het heel soms een streepje bereik te vinden. Meestal lukte dat niet en zat ik in de schuur huilend tegen de knuffelcavia’s te babbelen en mijn neus af te vegen aan hun vachtjes. Het was onze laatste vakantie. En de langste week in het Paradijs ooit.

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder van Jakob (7) en Hannah (6). Maandelijks schrijft ze in Kek Mama uitgesproken over wat ze meemaakt. Deze column verscheen vorig jaar.

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >