Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Hoeraaa! Slingers, ballonnen, taart, champagne uit de navel van mijn minnaar: het is de Dag van de Scheiding vandaag! En ik kan oprecht zeggen dat scheiden het beste is wat ik ooit gedaan heb. Oké, op kinderen krijgen na, en een boek schrijven, en trouwen. Want dat was ook allemaal heel erg leuk en belangrijk, maar ik wil maar zeggen: vlak scheiden niet uit.

Bijna vijftien jaar waren we samen, waarvan bijna zeven getrouwd. Zeker tien van die vijftien jaar halen de top 13 beste jaren van mijn leven. (De overige drie zijn de laatste drie, de jaren na mijn scheiding.)

“Doe niet zo raar, je hebt kinderen!” zei mijn moeder toen ik vertelde dat we gingen scheiden.
“Huh? Maar jullie hebben toch bijna nooit ruzie?” zei een kennis toen hij het nieuws hoorde.
“Wat heb ik toch verkeerd gedaan dat mijn kind dit doet?” vroeg mijn schoonmoeder zich hardop af.

Geen populaire beslissing

Onze scheiding was, kort gezegd, geen heel populaire beslissing. En dat is begrijpelijk. Hij sloeg mij niet en ik hem niet. Er had wel eens iemand een affaire (ik) of er deed wel eens iemand passief-agressief over niet opgeruimde rommel (hij) en er werkte wel eens iemand veel te veel (alweer ik), maar we schreeuwden niet tegen elkaar, we vochten niet en we gaven elkaar elke avond voor het slapen gaan een kus.

Heel heftige dingen waren er dus niet. Maar zoiets gaat twee kanten op. Want er was ook geen vrijen meer, geen allesverterende liefde, geen keihard lachen om grapjes die alleen wij tweeën maar begrijpen. Wat er nog was, was twee volwassenen die een huis delen met hun kinderen en elkaar eigenlijk steeds meer in de weg gingen lopen. En dat begon me meer en meer tegen te staan. Ik wil geen leven waarin de dingen op zijn best middelmatig zijn. Waarin liefhebben plaats heeft gemaakt voor tolereren. Voor mij niet, voor hem niet, maar ook voor onze kinderen niet.

Ik wil dat ze opgroeien in een gezin waar het barst van de liefde. Waar ze zien dat de mensen bij wie ze wonen gelukkig zijn en vrij in wie ze zijn en wat ze doen. En dat is wat ze nu hebben. Een moeder die dolgelukkig alleen woont en een vader die gaat trouwen met de nieuwe liefde van zijn leven. Die op haar beurt ook nog eens hartstikke veel van hen houdt.

Proost! 

Een van mijn favoriete dichters, Ingmar Heytze schreef een prachtig gedicht over uit elkaar gaan in zijn bundel ‘Het ging over rozen’:

“Nu het zwijgen is begonnen
valt de waarheid pas te horen
niet dat we elkaar verloren, lief
maar dat we bijna wonnen.”

En voor veel mensen met pijnlijke, lange, ellendige relaties en scheidingen is dat heel waar. Maar speciaal voor mijn ex wil ik de laatste twee zinnen een klein beetje herschrijven:

“Niet dat we verloren lief,
maar dat we beide wonnen."

Dan ga ik nu champagne drinken en proosten op gelukkige kinderen, nieuwe liefdes en de beste ex ter wereld.

Anke Laterveer (36), is schrijver, web woman van Kek Mama en moeder van een zoon van 7 en een dochter van 6. Elke week schrijft zij hier voor jullie iets over haar eigen leven. 

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Pleuni (36) zette haar man meteen de deur uit toen ze ontdekte dat hij een vriendin had. Na een jaar mocht-ie weer terugkomen.

“Hij realiseerde zich pas hoe fout hij bezig was, toen hij al vier maanden iets had met de barvrouw van de tennisclub. Ik had geen flauw vermoeden. Elke man drinkt een paar biertjes op de club. Tuurlijk kwam-ie dan later thuis. Dus toen de man van de barvrouw mij belde om het blijde nieuws te verkondigen, was ik met stomheid geslagen. Hij is gek, dacht ik. Of dronken. Ze hadden vast relatieproblemen en hij zoekt gewoon een zondebok.

Toen mijn man het niet eens ontkende, heb ik in een impuls gehandeld. Ik heb zijn spullen gepakt en gezegd dat hij bij zijn moeder kon gaan wonen. Onze dochters waren vier en zes.
 

'Zat ik daar mijn tranen weg te slikken'

Ik zal hem krijgen, dacht ik. Ik ging met de meiden op vakantie en had een paar keer een date. Zat ik tegenover een vreemde kerel mijn tranen weg te slikken omdat ik daar gewoon wilde zitten met mijn eigen vent. Dan dacht ik verbitterd: als hij alle tijd die hij met de barjuf doorbracht in ons huwelijk had gestoken, hadden de meisjes nog gelukkige ouders gehad.

Mijn ex haalde om het weekend keurig de kinderen op voor een logeerpartij in het huis van oma. Ook de woensdagmiddagen nam hij voor zijn rekening. Dan ging hij met ze naar tennistraining, reed met jongste door naar zwemles, en leverde ze voor het avondeten weer bij me af. Dan keek ik naar die blije gezichtjes en luisterde naar hun vrolijke verhalen en wist ik het allemaal niet meer zo zeker. Het was papa voor en papa na. Vanwege mijn wrok zaten ze nu zonder hun vader aan tafel.
 

Niks anders dan behoefte aan aandacht

Mijn ex deed geen enkele poging om onze relatie te redden. Hij respecteerde mijn keus en was een ongelooflijke oen geweest – zijn woorden. Van de kinderen hoorde ik na een paar maanden dat de mevrouw van de tennisbar er niet meer werkte. Mijn schoonmoeder mengde zich niet in onze problemen, maar vertelde wel hoe ongelukkig hij was. Dat die verhouding niks anders was geweest dan behoefte aan aandacht. Ik keek terug op de laatste jaren van ons huwelijk en moest toegeven dat ik onze relatie inderdaad had verwaarloosd. Ik was met van alles bezig – kinderen, werk, huishouden, vriendinnen – behalve met mijn eigen man. Hij was mijn sluitpost geworden en ik de zijne.
 

Het praatje werd een glaasje wijn

Ondertussen werd ons contact steeds meer ontspannen. Het praatje aan de deur als hij de kinderen terugbracht, werd een glaasje wijn. Hij at af en toe mee met ons, bleef een nachtje slapen. Een jaar na onze breuk zei ik: ‘Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?’ Na drie avonden praten haalde hij zijn spullen op en kwam weer bij ons wonen.

Soms ben ik bang dat hij opnieuw de fout ingaat, maar dan spreek ik mezelf ferm toe: hem niet vertrouwen betekent dat ik ons huwelijk geen eerlijke tweede kans geef. We nemen meer tijd voor elkaar; gaan uit eten of een weekendje weg, zijn samen op dansles. Om me heen zie ik het ene huwelijk na het andere stranden – ik kruip nog even in de armen van de vader van mijn kinderen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-koppels-meer-dan-50-jaar-getrouwd

Liefde vier je elke dag, maar vandaag toch een beetje meer. En daarom willen we je deze prachtige fotoserie 'To Grow Old With You' van Stephanie Jarstad niet onthouden.

De koppels op de foto zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd. En er zit zelfs een stel bij dat al 71 jaar samen is: romantischer krijg je het niet.

 

Doug en Fran, 55 jaar getrouwd. "We waren acht jaar samen voordat we trouwden. We zijn zes keer uit elkaar gegaan, want communiceren gaat moeizaam. Maar steeds komen we weer bij elkaar terug: onze liefde groeit elke dag."

 

Tess en Ray, 54 jaar getrouwd. "Ray is vier jaar geleden gediagnostiseerd met Alzheimer. Maar wat er ook gebeurt, als je hem vraagt wat hij het liefste doet, zegt hij altijd: 'Alles wat Tess graag doet'. Zelfs nu nog."

 

Chauncey en Bertha, 71 jaar getrouwd. "In de zomer van 1944 gingen we hiken op de Timpanogos-berg. Zes maanden later waren we verloofd. We hebben allebei hard gewerkt en onze dertien kinderen opgevoed."

 

Lees ook
VIDEO: getrouwde vrouw heeft een boodschap voor alleenstaande moeders >

 

Mervin en Carolyn, 56 jaar getrouwd. "We hebben elkaar op school leren kennen. Toen we trouwden, hadden we bijna niets: we sprongen het avontuur in en begonnen met werken. En nu zijn we hechter dan ooit."

 

Helen en Lloyd, 64 jaar getrouwd. "Hij had een tweelingbroer, ik ook en we reisden samen naar school met de bus. Toen werden we verliefd."

 

Andrew en Norma, 57 jaar getrouwd. "We ontmoetten elkaar toen ik in een vrouwenkledingzaak werkte en hij in een winkel ernaast. We zagen elkaar bij de ingang, praatten elke dag en ik was tot over mijn oren verliefd."

Bron: Stephanie Jarstad

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >