Een kind zet je hele relatie op zijn kop. Toen baby Max een pittige peuter werd, sloegen Femke en haar man elkaar nog net niet de kop in.

Max werd één jaar en dat vierden we groots. Voor een baby stelt zo’n verjaardag niets voor, voor de ouders des te meer. Eén jaar ouderschap. We hadden het heftigste overleefd, zo zeiden de boekjes en wijze tantes. Want och, die babytijd is pittig. De gebroken nachten, het huilen, de borstvoeding. Het zou nu alleen maar leuker worden.

De peuterpuberteit

Niet lang daarna sloeg mijn kind me voor het eerst met een speelgoedvrachtwagen op mijn hoofd. Ik dacht destijds dat het te maken had met zijn motorische ontwikkeling die nog niet voltooid was. Het kwam echter steeds vaker voor. Hij sloeg, beet, trapte en krabde: mama, papa en ook de kinderen op de crèche. En hij ging languit liggen zodra hij zijn zin niet kreeg. Overal. In de Albert Heijn, maar ook midden op straat. De peuterpuberteit, zo noemden buitenstaanders het gedrag van Max, maar Man en mij viel op dat ons kind toch net iets wilskrachtiger en agressiever was dan de rest. En dan zeg ik het nog netjes.

 

We bleken er nogal verschillend in te staan

Het moment was duidelijk aangebroken dat het echte opvoeden moest beginnen en dat ging niet zonder slag of stoot. Man en ik bleken er nogal verschillend in te staan. Hij was meer van de vrije opvoeding en ik van de strenge. Tenminste, dat dachten we, omdat we zelf zo opgevoed waren. Langzamerhand kwamen we erachter dat we eigenlijk niet goed wisten waar we voor stonden, maar we beseften ook dat we met een kind dat grenzen opzoekt niet te lang konden twijfelen. Dus we luisterden naar onze eerste impulsen en leverden constant kritiek op elkaar. Max kon Man in zijn gezicht slaan, zijn bordje avondeten op de vloer keilen en keihard gaan gillen en dan reageerde Man met: “Nou, schatje, dan mag je niet doen hoor.” Totaal belachelijk vond ik en ik riep dan furieus: “JE DOET HET HELEMAAL VERKEERD!”, waarop Man wegbeende en zei: “Weet je wat? Zak er maar in.” Het volgende moment, waarop ik het weleens eventjes zou gaan fixen, dreef onze peuter mij zo tot waanzin dat ik keihard tegen hem begon te schelden, waarna Man ineens weer naast me stond om mij de les te lezen: “Schreeuwen is niet de oplossing.” Ik kon hem dan wel slaan.

 

Gewoonweg de puf niet

Als Max een uur later in diepe slaap was, wisten Man en ik niet hoe snel we op onze laptops konden gaan netflixen. Na een dag werken en de strijd met een peuter hadden we gewoonweg de puf niet om ’s avonds bij een glaasje wijn te praten over de dingen waarover we het vroeger hadden. Boeken, films, de ellende op de wereld... Wanneer waren we voor het laatst in de bios geweest? Wanneer hadden we voor het laatst een boek gelezen? En hoe deden mensen dat eigenlijk die niet een, maar twee, drie kinderen hadden?

 

Het hele verhaal staat in Kek Mama 12.

 

Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Pleuni (36) zette haar man meteen de deur uit toen ze ontdekte dat hij een vriendin had. Na een jaar mocht-ie weer terugkomen.

“Hij realiseerde zich pas hoe fout hij bezig was, toen hij al vier maanden iets had met de barvrouw van de tennisclub. Ik had geen flauw vermoeden. Elke man drinkt een paar biertjes op de club. Tuurlijk kwam-ie dan later thuis. Dus toen de man van de barvrouw mij belde om het blijde nieuws te verkondigen, was ik met stomheid geslagen. Hij is gek, dacht ik. Of dronken. Ze hadden vast relatieproblemen en hij zoekt gewoon een zondebok.

Toen mijn man het niet eens ontkende, heb ik in een impuls gehandeld. Ik heb zijn spullen gepakt en gezegd dat hij bij zijn moeder kon gaan wonen. Onze dochters waren vier en zes.
 

'Zat ik daar mijn tranen weg te slikken'

Ik zal hem krijgen, dacht ik. Ik ging met de meiden op vakantie en had een paar keer een date. Zat ik tegenover een vreemde kerel mijn tranen weg te slikken omdat ik daar gewoon wilde zitten met mijn eigen vent. Dan dacht ik verbitterd: als hij alle tijd die hij met de barjuf doorbracht in ons huwelijk had gestoken, hadden de meisjes nog gelukkige ouders gehad.

Mijn ex haalde om het weekend keurig de kinderen op voor een logeerpartij in het huis van oma. Ook de woensdagmiddagen nam hij voor zijn rekening. Dan ging hij met ze naar tennistraining, reed met jongste door naar zwemles, en leverde ze voor het avondeten weer bij me af. Dan keek ik naar die blije gezichtjes en luisterde naar hun vrolijke verhalen en wist ik het allemaal niet meer zo zeker. Het was papa voor en papa na. Vanwege mijn wrok zaten ze nu zonder hun vader aan tafel.
 

Niks anders dan behoefte aan aandacht

Mijn ex deed geen enkele poging om onze relatie te redden. Hij respecteerde mijn keus en was een ongelooflijke oen geweest – zijn woorden. Van de kinderen hoorde ik na een paar maanden dat de mevrouw van de tennisbar er niet meer werkte. Mijn schoonmoeder mengde zich niet in onze problemen, maar vertelde wel hoe ongelukkig hij was. Dat die verhouding niks anders was geweest dan behoefte aan aandacht. Ik keek terug op de laatste jaren van ons huwelijk en moest toegeven dat ik onze relatie inderdaad had verwaarloosd. Ik was met van alles bezig – kinderen, werk, huishouden, vriendinnen – behalve met mijn eigen man. Hij was mijn sluitpost geworden en ik de zijne.
 

Het praatje werd een glaasje wijn

Ondertussen werd ons contact steeds meer ontspannen. Het praatje aan de deur als hij de kinderen terugbracht, werd een glaasje wijn. Hij at af en toe mee met ons, bleef een nachtje slapen. Een jaar na onze breuk zei ik: ‘Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?’ Na drie avonden praten haalde hij zijn spullen op en kwam weer bij ons wonen.

Soms ben ik bang dat hij opnieuw de fout ingaat, maar dan spreek ik mezelf ferm toe: hem niet vertrouwen betekent dat ik ons huwelijk geen eerlijke tweede kans geef. We nemen meer tijd voor elkaar; gaan uit eten of een weekendje weg, zijn samen op dansles. Om me heen zie ik het ene huwelijk na het andere stranden – ik kruip nog even in de armen van de vader van mijn kinderen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-koppels-meer-dan-50-jaar-getrouwd

Liefde vier je elke dag, maar vandaag toch een beetje meer. En daarom willen we je deze prachtige fotoserie 'To Grow Old With You' van Stephanie Jarstad niet onthouden.

De koppels op de foto zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd. En er zit zelfs een stel bij dat al 71 jaar samen is: romantischer krijg je het niet.

 

Doug en Fran, 55 jaar getrouwd. "We waren acht jaar samen voordat we trouwden. We zijn zes keer uit elkaar gegaan, want communiceren gaat moeizaam. Maar steeds komen we weer bij elkaar terug: onze liefde groeit elke dag."

 

Tess en Ray, 54 jaar getrouwd. "Ray is vier jaar geleden gediagnostiseerd met Alzheimer. Maar wat er ook gebeurt, als je hem vraagt wat hij het liefste doet, zegt hij altijd: 'Alles wat Tess graag doet'. Zelfs nu nog."

 

Chauncey en Bertha, 71 jaar getrouwd. "In de zomer van 1944 gingen we hiken op de Timpanogos-berg. Zes maanden later waren we verloofd. We hebben allebei hard gewerkt en onze dertien kinderen opgevoed."

 

Lees ook
VIDEO: getrouwde vrouw heeft een boodschap voor alleenstaande moeders >

 

Mervin en Carolyn, 56 jaar getrouwd. "We hebben elkaar op school leren kennen. Toen we trouwden, hadden we bijna niets: we sprongen het avontuur in en begonnen met werken. En nu zijn we hechter dan ooit."

 

Helen en Lloyd, 64 jaar getrouwd. "Hij had een tweelingbroer, ik ook en we reisden samen naar school met de bus. Toen werden we verliefd."

 

Andrew en Norma, 57 jaar getrouwd. "We ontmoetten elkaar toen ik in een vrouwenkledingzaak werkte en hij in een winkel ernaast. We zagen elkaar bij de ingang, praatten elke dag en ik was tot over mijn oren verliefd."

Bron: Stephanie Jarstad

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >