Je moet er hoogstwaarschijnlijk nog niet aan denken, maar er kómt een dag dat je kind z’n boeltje pakt en het huis uitgaat. Verdrietig? Integendeel: de Amerikaanse Amy and Randy kunnen hun geluk niet op, blijkt uit deze hilarische fotoserie.
Saillant detail: één van de kinderen van het stel, Haley, heeft de foto’s gemaakt.
Lees ook
‘Wat ik nooit zal missen wanneer mijn kinderen het huis uit gaan’ >
Met succes, want in een paar dagen tijd was de serie al duizenden keren geliket en gedeeld. Haley vertelt aan Scary Mommy: “We maakten deze foto’s in maart, toen ik het huurcontract van mijn eigen huis tekende. Ik wilde eerst een foto van mijn ouders voor mijn flatgebouw, maar toen kwam mijn moeder met dit grappige idee.’ Doordat serie in no time viral ging, kreeg Haley er als hobbyfotograaf ineens veel meer opdrachten bij. “Ik kan nu eindelijk doen waar ik van hou. En daar ben ik iedereen zo dankbaar voor.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
