Beeld: Getty Images
Er komt een moment in het ouderschap dat je niet langer bang bent voor koorts, driftbuien of een vergeten gymtas. Wel voor dat ene zinnetje: “Mam, mag hij blijven slapen?”
Bam. Ineens is je kind geen kind meer. Ze heeft verkering. Of ‘iets’. En dat ‘iets’ wil blijven slapen. In jouw huis. Onder jouw dak. In een kamer die ooit nog vol zat met knuffels en Frozen-posters. Je hoofd slaat op tilt: Moet ik dit goedvinden? Moet ik er condooms naast leggen? Mag ik de deur openlaten? En waarom drink ik nu in één teug mijn wijn op? Welkom in het tijdperk van de puberliefde.
Waar het vroeger ging om logeerpartijtjes met slaapzakken, chips en een film van Mees Kees, praten we nu over volwassen logeerpartijen. Waarbij jij als ouder ineens de rol hebt van hotelmanager én moreel kompas. Natuurlijk wil je het gesprek aangaan over grenzen, veiligheid en liefde. Maar ja, hoe begin je zoiets zonder te klinken als de Rutger Stichting?
Tegenwoordig is het helemaal niet gek dat pubers met een vaste verkering van 16 of 17 af en toe samen slapen. Veel ouders staan het toe, zolang er sprake is van wederzijds vertrouwen, duidelijke afspraken en uiteraard: veilige seks.
Nee, dat betekent niet dat je de deur opendoet met een mandje condooms, een glaasje water en een “veel plezier, lieverds!” Het betekent wél dat je de realiteit onder ogen ziet: pubers hebben seks. En liever in een vertrouwde omgeving dan ergens in een bosje na een schoolfeest. Daarom geven we je graag tips om ‘samen slapen’ iets minder ongemakkelijk te maken (voor hen en jezelf).
Ja, het is een ongemakkelijke fase. Ja, je had liever nog een paar jaar Lego gehad dan latex. Maar puberliefde hoort erbij. En samen slapen hoeft in het begin niet meteen met alle toeters en bellen erop te zijn. Soms is het gewoon Netflix, een beetje knuffelen, en in slaap vallen tegen elkaar aan.
Door erover te praten, geef je je kind niet alleen vertrouwen, maar ook veiligheid. En dat is – hoe awkward het ook voelt – precies wat pubers nodig hebben.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
