Beeld: Canva Pro
Stiefmoeder zijn: het gaat je niet in de koude kleren zitten. Naomi vertelt hoe het is om drie extra kinderen in huis te hebben, omdat de ex van haar vriend alcoholist is.
Naomi (40), samen met Bart, is moeder van Isa (5) en stiefmoeder van Eefje en Arianne (10) en Toon (4): “Bart en ik kennen elkaar sinds de kleutertijd. Op de basisschool waren we altijd al ‘op elkaar’. Toen hij verhuisde, schreven we elkaar nog jarenlang brieven. Rond ons twintigste hebben we een keer met elkaar gezoend, maar daarna verwaterde ons contact. Zelf had ik het gevoel dat we ooit bij elkaar zouden komen, maar dat we dat niet te jong moesten doen.
Na verloop van tijd proefde ik uit Barts brieven dat hij me leuk vond. Hij zei het niet letterlijk – zo’n held is het niet – het was meer de toon. Hij had op dat moment een relatie met Aleida, maar het liep niet goed. Ik dacht: laat hij het eerst maar eens uitmaken. Maar dat gebeurde niet, we verloren elkaar uit het oog.
Een paar jaar later kregen we weer contact via de mail. Na een paar mailtjes vertelde Bart me dat hij vader was geworden van een tweeling. Ik was beledigd. Het hele idee was toch dat wij ooit samen verder zouden gaan? Een beetje kattig schreef ik: ‘Ik meende me te herinneren dat het niet zo goed ging tussen jullie. Zijn dit soms goedmaakbaby’s?’ Toen we elkaar een paar jaar later weer ontmoetten, ging het slecht met onze relaties. Bart vertelde dat Aleida aan de drank was geweest. We hadden allebei behoefte aan iets leuks en het onvermijdelijke gebeurde: we werden verschrikkelijk verliefd.
Bart zou Aleida eerst vertellen dat hij iemand anders had ontmoet en later dat hij met mij verder wilde. Maar dat liep anders, want ik raakte direct zwanger. Geen goed begin, het zette alles onder druk. Bart zag ik af en toe, van een relatie kwam het niet. Na de geboorte van Isa heeft Bart haar het eerste halfjaar niet gezien. De buitenwereld stond gelijk klaar met een oordeel, maar ik begreep hem als geen ander: ik wist dat hij voor de bijl zou gaan als hij haar zag. Op afstand houden was gemakkelijker. Ondertussen had ik er natuurlijk wel verdriet van dat ik er alleen voor stond. Het was een tijd vol tegenstrijdige gevoelens.
In die tijd is Bart nog één keer met Aleida in bed beland – een verschrikkelijke gedachte. En tot overmaat van ramp werd ze zwanger. Natuurlijk was ik boos, maar anderzijds: we hadden op dat moment geen echte relatie. En aan iemand die zelf ook al vindt dat hij een ontzettend domme fout heeft gemaakt, is weinig eer te behalen met je boosheid. Precies een jaar na Isa werd Toon geboren. Ondanks alles sleet de liefde niet. Bart en ik kwamen dichter bij elkaar.
Toen Isa drie jaar was, zijn we gaan samenwonen. Het contact met Aleida was redelijk. De tweeling Arianne en Eefje kwam drie dagen per week over de vloer, Toon eens in de twee weken een weekend. Eindelijk leek er rust in de tent te komen. Tot Bart begon te vermoeden dat Aleida dronk. Ik dacht: laat het niet waar zijn! Ik kon me er niets bij voorstellen: ze had haar leven weer een beetje op de rit, drie lieve kinderen, een nieuwe vriend… Waarom zóu ze?
Op een dag moesten Bart en ik naar een bruiloft. We hadden met Aleida afgesproken dat zij de meiden van de naschoolse opvang zou halen. Aan het eind van de middag werd Bart opgebeld door de opvang: Eefje en Arianne waren niet opgehaald. We hebben Barts moeder ingeseind, die is toen naar Aleida’s huis gegaan. Daar trof ze Toon aan in het kinderzitje in de auto, terwijl Aleida laveloos op de bank lag. Ze was dronken naar de crèche gegaan, heeft Toon gewóón meegekregen en is met hem in de auto gestapt! Gelukkig zijn ze nog veilig thuisgekomen.
Daarna heeft Toon zo’n twee uur in de auto gezeten, terwijl het een warme dag was. De moeder van Bart was razend. Ze heeft Aleida gedwongen om Toon uit de auto te halen en ervoor gezorgd dat er iemand bij hen bleef. Daarna is ze weer vertrokken, de tweeling heeft ze wel gelijk meegenomen. Dus kwam Aleida Toon de volgende dag bij ons brengen. Dat was geen mooi moment. Zij voelde zich schuldig en zag er ellendig uit door haar kater. Op zo’n moment ben je altijd de morele winnaar. Aan de andere kant kan ik het met mijn moederhart niet begrijpen. Je hebt drie prachtige kinderen, waarom grijp je naar die fles?
Vanaf dat moment waren de kinderen meestal bij ons. We probeerden nog wel terug te gaan naar de oude regeling: veertig procent bij ons, zestig procent bij Aleida. We gingen uit van het goede. Bart had afgedwongen dat ze niet meer alleen mocht zijn met de kinderen. Het was een onrustige tijd. Bart was gespannen. We wilden zo graag dat ze niet meer zou drinken.
Nadat ze een keer door de politie van de weg werd gehaald, is Bart heel goed gaan opletten. Helaas waren er allerlei signalen dat ze nog steeds dronk. We besloten dat het beter was als de kinderen bij ons zouden wonen. Er moest rust komen in hun leven. Ook al betekende het dat ze hun moeder minder zouden zien en naar een andere school zouden moeten. Met het dossier dat Bart had opgebouwd, had de rechter niet lang nodig om de kinderen aan ons toe te wijzen en te bepalen dat ze van school moesten wisselen. Alleen op woensdagmiddag en om het weekend zouden ze naar Aleida gaan.
Aleida wilde het samen met Bart aan ze vertellen, maar Bart voelde daar niets voor. Ze zouden er nog even over nadenken. De volgende ochtend kregen we een huilende Arianne aan de lijn: Aleida had het toch alvast verteld. We kregen heel boze meisjes terug. Papa was stom en nu moesten ze naar een stomme school. Na een paar dagen heb ik gezegd: ‘Papa is niet stom. Je moeder drinkt, dát is stom.’ Ik voelde me vreselijk, maar ik kon het niet aanhoren.
Het eerste halfjaar was slopend. Ineens hadden we vier kinderen. Iedereen was verdrietig en boos, moest zijn plek weer vinden. Met zo veel mensen is een gezin een soort productielijn: er moest structuur komen. Bij het avondeten wilde iedereen aandacht, met als gevolg dat ze allemaal door elkaar praatten. Toen heb ik gezegd: ‘Er praat er één tegelijk, die mag je wel wat vragen, maar niet zelf iets beginnen te vertellen.’ Dat soort dingen moet je allemaal uitvinden. Het is een cliché, maar kinderen zijn flexibel. Ze zijn niet de hele dag boos. Ze gaan ook gewoon weer spelen. Maar ergens is het niet zoals het hoort te zijn. Eigenlijk willen ze bij mama zijn. Dat is pijnlijk om te zien.
Ook voor Bart en mij was het zwaar. En dat terwijl we al ontzettend zware jaren hadden gehad. Je hoort altijd: alcoholisme is een ziekte, daar kun je niets aan doen. Maar ondertussen valt alles om die persoon heen om. Dat ze dronk was ook een aanslag op ons welzijn. Daar was ik heel boos over.
Ik ergerde me snel. Bijvoorbeeld als de kinderen bij Aleida vandaan kwamen en hun haar anders zat of er kleren misten. Na een tijdje vroeg Arianne: ‘Vind je mijn moeder nog wel aardig?’ Toen heb ik eerlijk gezegd: ‘Nu even niet. Ik vind het niet leuk wat ze heeft gedaan.’ Eigenlijk is Aleida heel sneu. Ze houdt zichzelf ternauwernood op de been, heeft een soort onvermogen om met het leven om te gaan. Wat me nog het meest verbaast is dat het lijkt alsof ze niet knokt, maar de kinderen gewoon van zich heeft laten afnemen. Ze houdt toch van ze?
Het stiefmoederschap is een zware rol waar ik niet voor heb gekozen. Laatst ben ik bij een psycholoog geweest, die wist me uit te leggen dat ik in een rouwproces zat. Toen ik ging samenwonen met Bart, zou alles goed komen. Maar dat liep anders. Nu alles draait, komt er weer lucht. Maar als Aleida volgende week weer begint met drinken, verandert alles weer. Niets is onbezorgd.
Laatst gingen de meiden een weekend naar haar toe, maar begon een van de twee te huilen omdat ze niet wilde: Aleida’s vriend is nogal streng tegen ze. Ik verheug me op zo’n rustig weekend, maar vind het vreselijk als ze zo weggaan. Gelukkig heeft een gesprekje met Aleida wel geholpen: ze heeft haar vriend op zijn strenge gedrag aangesproken. Nu doet hij aardiger.
Het is best moeilijk om te zorgen voor de kinderen van een ander. Ik zit vaak met een vergrootglas naar mijn eigen handelen te kijken. Tegen Isa zeg ik sneller: ‘wegwezen’. Tegenover de anderen gedraag ik me meer pedagogisch verantwoord, de basis met een stiefkind is wankeler. De kinderen van Bart hebben geen reserves tegenover mij. Toen Eefje me laatst hoorde vertellen dat ik kinderen had, zei ze meteen: ‘Je hebt maar één kind.’ Ik heb geantwoord: ‘Ik heb er één zelf gekregen en drie erbij. Daar hou ik net zoveel van.’ Toen zei ze: ‘Ik hou ook van jou, net zoveel als van mijn eigen moeder.’
Al met al zijn we een leuk gezin. We doen het goed samen, luisteren naar elkaar, trekken één lijn. We zijn heel helder, daardoor redden we het. Onderling kunnen de kinderen het goed vinden. De meiden spelen vaak met z’n drieën, Toon doet dan op zijn eigen manier ook mee. Ze zijn blij elkaar te zien. Als de kinderen naar Aleida zijn geweest, hebben ze vaak knutselwerkjes voor Isa mee. Zij geniet ook van het grote gezin. Ik zie dat het goed gaat met de kinderen.
Zeker Toon is erg vooruitgegaan. Hij was stil en praatte slecht. Nu is hij een heel ander kind. Hij houdt van de structuur die wij hem kunnen bieden. Eerst wilde hij niet meer naar Aleida toe, nu merk ik dat hij haar mist. Dat zegt hij niet letterlijk, hij is vier, maar hij benoemt haar vaker. Hij vertelt iets over haar of zegt dat hij een tekening voor haar gaat maken. Ik vind het alleen maar fijn dat hij gek op haar is. Beter dan dat hij hard huilt wanneer ik hem overdraag.
In het begin moest ik van de tweeling vaak horen: ‘Mama zegt dit, mama doet het altijd zo.’ Ik had het gevoel dat ik constant langs de mamameetlat lag. Maar laatst hoorde ik Arianne aan de telefoon tegen Aleida zeggen: ‘Naomi zegt dit en Naomi doet het altijd zo.’ Kennelijk ligt zij ook langs de meetlat.”
In de categorie ‘dit geloof je nooit, maar het is toch echt zo’. Juliannes ex ging er vandoor met zijn stiefmoeder, haar, hun kinderen én zijn vader achterlatend. Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Wanneer de liefde tussen ouders langzaam wegzakt of zichtbaar onder druk komt te staan, merken kinderen dat vaak eerder dan je denkt. Niet alleen door ruzies of stilte in huis, maar ook door de veranderende sfeer.
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
