Beeld: Getty
Beeld: Getty

Doodeng, als je je kind zomaar ineens kwijt bent. Het overkwam niet alleen Marloes, waar we eerder over schreven, maar ook jullie hebben het weleens meegemaakt. Dat bleek uit de gigantische hoeveelheid reacties op Facebook. Daarom: een greep uit de horrorverhalen en gouden tips die wij binnenkregen.

1. Fijn, die fluoriserende trend

Karen: "O, ik heb even een deja-vu moment. Tijdens Black Friday verloor ik mijn 4-jarige dochter ook uit het oog. In een bomvolle Hema. Mijn eerste gedachte was: o, die zie ik zo weer. Niet dus! Ik kreeg het bloedheet en raakte bijna in paniek. Ook omdat er mensen kunnen zijn met andere bedoelingen. En er was een gracht voor het pand. Terwijl mijn moeder naar achteren ging, liep ik naar voren en weer terug. Na een aantal minuten zag ik een fluoriserende oranje jas voorbij flitsen. Hebbes! Ik was erg dankbaar voor die fluoriserende trend vorig jaar, haar jas viel meteen op! Ik heb mijn dochter flink in de kraag gepakt omdat ze niet wilde stoppen, en gelukkig is ze er erg van geschrokken. Ik heb haar nu geleerd om in de desbetreffende winkel te blijven als ze ons kwijt is, en dat ze dan gewoon keihard om mij moet schreeuwen. Ze heeft een flink hard en schel stemgeluid. Die hoor ik dus wel."

 

2. In de Kalverstraat. Op een zaterdag.

Yvonne: "Herkenbaar! Zo stond ik in een bomvolle H&M op de Kalverstraat op een zaterdag. Ik keek even een andere kant op en ja hoor: weg peuter. Ik keek om me heen, zag de uitgang, zag de menigte in de Kalverstraat en kreeg het heet. Ik dacht: als die naar buiten is gegaan, vind ik haar nooit meer terug. Je wilt ook niet meteen gaan roepen, want je wilt ook niet meteen de stempel 'slechte moeder' krijgen. Ik vond haar na een paar minuten gelukkig terug onder een kledingrek, ze had zich verstopt. Ik heb er wel van geleerd, want mijn jongste gaat alleen maar mee aan de hand of in de draagzak."

 

3. Dacht ik ook, jongen

Joyce: "Zijn we op drukke plaatsen? Dan altijd aan de hand of in de buggy, als ik die bij me heb. Verder ben ik akelig streng bij weglopen. Na de eerste poging van mijn kind ben ik zo kwaad geworden dat hij het er nu nog over heeft. Als hij wegloopt, word ik heel boos en gaat hij thuis direct naar bed. 'Ik geef hand mama, ik geef hand', antwoord hij nu. Ja, dacht ik ook, jongen. Doe maar! En ik weet dat het ontzettend stom staat, maar als het nodig is, doe ik nog zo'n polsbandje om mijn hand ook. Ik wil altijd op elk moment weten waar mijn kinderen zijn."

 

4. Ineens lijkt elk kind op dat van jou

Petriesja: "Oh ja, echt heel erg! Heb het bij de middelste gehad in de dierentuin. En je bent zelf ineens 'blind, want elk kind lijkt op dat van jou. Vreselijk! Wel fijn om te weten dat je dus al vrij 'snel' 112 mag bellen. Elke seconde voelt als een eeuwigheid op zo'n moment."

 

5. O-ver-al water

Sylvia: "Het is mij een keer gebeurd in het Dolfinarium in Harderwijk. Pff, dat wil je echt niet meemaken. Mijn hart ging tekeer, ik kon niet meer helder nadenken en het zweet brak me aan alle kanten uit. Er was overal water en ik wist niet waar ik het moest zoeken. Gelukkig was er ook een meldpunt. Samen met verschillende mensen ging ik meteen zoeken. Toen werd hij gauw gevonden. O, wat ben ik bang geweest."

 

6. Gebeurt mij niet? Weet je nooit

Faina: "Ruim twee jaar geleden raakte ik mijn dochter kwijt in de dierentuin. Terwijl ik stond te wachten in de rij voor de wc, speelde ze naast mij met andere kinderen. Ik lette telkens op haar, maar toen ik toch even wegkeek, glipte ze weg om mij te zoeken. Ik voelde mijn hart door de grond zakken toen ik haar niet kon vinden. Ik bleef maar vragen aan andere ouders of ze haar gezien hadden. Hoorde ik haar even later huilen toen iemand met haar aan kwam lopen. Mijn tip: doe een jas, trui of shirt in een felle kleur aan bij je kind, zodat je hem of haar snel herkent in de drukte. Je kunt als ouder altijd denken: dat overkomt mij niet. Maar wie het hardst roept, zal het vroeg of laat vast gebeuren. Je hebt je kind niet altijd in de hand en je ogen zijn nou eenmaal niet 24/7 vastgeplakt aan je kinder(en)."

 

7. Superhandig om te onthouden

Pascalle: "Mocht het gebeuren op een zonnige dag, dan schijnt een kind de kant op te lopen met de zon in de rug. Die tip heb ik altijd onthouden!"

 

8. Kom gerust binnen, 112

Meggy: "Wat betreft dat 112 bellen, geldt dat ook voor thuis? Mijn oudste was laatst weggelopen. 1,5 uur aan het zoeken geweest."

 

9. Echt altijd doen dit

Sharon: "Ik heb maar heel even gezocht en toen direct 112 gebeld. Het ging allemaal zo snel. Onze jongen was binnen 10 minuten gevonden. Altijd 112 bellen. Een spoorloos kind is een noodgeval en de politie trekt hier meteen voor uit."

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >