Beeld: Canva
Dat er nogal wisselende meningen zijn over kleding, daar weten deze moeders het hare van.
Miranda (35), moeder van Jasmijn (6), Floor (4) en Sebastiaan (2): “Het speelvriendje uit groep drie kwam veel bij ons over de vloer. Dat het thuis niet lekker liep wist ik wel, de hele school sprak erover. Zijn kleding was te klein en vaak kapot, maar misschien wel erger: vies. Zo vies dat hij stonk en ik hem eerst onder de douche zette wanneer hij bij ons logeerde. Er was geen sprake van armoede, sterker nog: zijn ouders waren behoorlijk welgesteld. Het was pure verwaarlozing.
Nadat ik het een schooljaar lang met lede ogen had aangezien, heb ik hem na het zoveelste logeerpartijtje zonder pyjama of schoon goed een tas kleding van mijn zoon meegegeven. Te klein geworden, loog ik. Mooi om te zien: hij draagt ze nog veelvuldig. Ongewassen.”
Lotte (31), moeder van Myrthe (3) en Lara (1): “Mijn schoonmoeder is nogal van het commentaar geven. Op alles. Dat ze eens in de twee weken een omadag heeft is ontzettend lief, maar na de zoveelste klaagzang over de te koude, te warme, te onhandige of te lelijke kleding van mijn dochters, leverde ik ze op de eerstvolgende omadag af in hun rompers, met hun jassen erover.
Ik leverde er ook een rolkoffertje bij. Inhoud: vier outfits per kind. Succes hè, dacht ik er verkneukelend bij. Die avond leverde ze ze weer af zonder een spier te vertrekken – en in vol ornaat, dat moet ik haar nageven. Maar commentaar gaf ze ook nooit meer.”
Dayna geeft met veel liefde kleertjes van haar dochter door aan de dochter van een vriendin. Ze maakt er een momentje van en zorgt ervoor dat er alleen mooie spullen bij zitten. Ze krijgt ook kleding terug, voor haar zoontje. Oud, verwassen, kapot en gewoon in een zak gegooid. En dat steekt. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
