Wij laten onze zoon (7) en dochter (9) zoveel gamen als ze willen. We vinden dat ze de cyberwereld goed moeten leren kennen omdat die de toekomst heeft. Andere ouders vinden dat stom omdat onze kinderen verslaafd kunnen raken. Vinden jullie dat terecht?
Lees verder onder de advertentie
Els en Do: Zo, u durft te vloeken in de kerk! De tantes houden van mensen die tegen de stroom ingaan. Aan de andere kant zijn we dol op middenwegen. Dus we begrijpen de zorgen van uw collega-ouders ook.
Sommige chocoladefabrieken laten hun werknemers in het begin zoveel chocola eten als ze willen. Op een dag komt de zoetigheid ze de strot uit. Daar doet uw standpunt ons aan denken.
Gameverslaving komt bijna uitsluitend voor bij jongens. Die houden nu eenmaal meer van autoracen, tegenstanders neerknallen en voetballen. En dan kunnen ze met gamen hun hart ophalen. “Je moet van steen zijn om niet te worden gegrepen door de schoonheid van World of Warcraft”, aldus columniste Suzanne Rethans, die twee gamende zoons heeft. De meeste meisjes zijn intussen bezig met duckfaces trekken en selfies maken. U hebt grotendeels zelf in de hand of uw kinderen in de problemen komen. Lagereschoolkinderen zijn, anders dan pubers, goed in beeld te houden. Als uw kinderen alleen maar gamen, geen vriendjes hebben en nooit buitenspelen, kunt u altijd nog ingrijpen.
Lees verder onder de advertentie
Leerzaam
Vaak is er bij kinderen die verslaafd raken al iets anders aan de hand. ADHD’ers bijvoorbeeld, worden rustiger van gamen en lopen daardoor meer risico op verslaving. Het gamen op zich is onschuldiger en leerzamer dan veel mensen denken. Aan de andere kant: alles waar ‘te’ voor staat is verkeerd, behalve tevredenheid. Dat leerden we al van onze moeders. Surft u vooral naar nuttige sites als mediaopvoeding.nl, dan hoort u het ook eens van een ander dan de tantes.
Lees verder onder de advertentie
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.