Beeld: Unsplash
Er zijn bepaalde dingen die in het ouderschap vanzelf goed gaan. Maar soms zijn er dingen waar je gewoonweg niet aan denkt voordat het ’te laat’ is. Een daarvan is het voorbereiden van je kind op het alleen naar de wc gaan, als hij of zij naar de kleuterschool gaat. “Ik was de reden dat hij het zo eng vond om alleen naar de wc te gaan!”
Gaat jouw kind binnenkort voor het eerst naar de kleuterschool? Dan doe je er goed aan eerst het verhaal van Diana Park te lezen. Ook haar zoontje bracht ze daar kortgeleden voor het eerst heen, maar toen ze hem weer ophaalde aan het einde van de dag had hij een andere broek aan. Eentje die veel te klein was. Het bleek dat hij op school in zijn broek had geplast.
De reden begreep Park niet. Haar zoon was al een paar jaar zindelijk. Was hij misschien zo geconcentreerd op het kringgesprek waar ze in zaten, dat hij niet doorhad dat hij naar de wc moest? Of was hij misschien te verlegen om zijn hand op te steken en te vragen of hij naar het toilet mocht?
Lees ook: ‘Mijn dochter van 7 plast nog bijna elke dag in bed’
De lerares verzekerde Park dat het heel vaak gebeurde en dat ze zich niet druk moest maken, tenzij het iets gebruikelijks werd. Toch zat het Park niet lekker en besloot ze aan haar zoontje te vragen wat er gebeurd was. “Had je niet door dat je naar de wc moest schat?”, vroeg ze haar zoon. Die antwoordde: “Jawel, ik wist dat ik moest. Maar ik was bang.”
Park dacht nog even dat haar zoontje bang was om te vragen of hij mocht plassen, maar hij vervolgde dat hij bang was om in zijn eentje te gaan. “Jij bent altijd bij me als ik naar de wc moet, behalve als we thuis zijn”, verklaarde hij.
Het werd Park duidelijk wat er ‘mis’ was. “Ik was de reden dat hij zo bang was om in zijn eentje naar de wc te gaan!” schrijft ze. “Hij had gelijk. Elke keer als hij naar de wc moest terwijl we niet thuis waren, ben ik met hem meegegaan. Zelfs bij vrienden thuis. En dan stuur ik hem naar school met een heleboel mensen die hij niet kent, terwijl hij heel de dag weg van mij is en verwacht ik van hem dat hij naar de wc gaat op een vreemde plek, zonder mij erbij!”
Park wil duidelijk maken aan de lezers dat ze haar zoontje per ongeluk had aangeleerd dat als hij naar de wc moest buitenshuis, hij haar ‘nodig’ had. Haar tip voor ouders wiens kinderen nog naar de kleuterschool moeten, is dus om alvast te oefenen met alleen naar de wc gaan op verschillende plekken, voor ze hier aan beginnen.
“De volgende dag bracht ik hem iets eerder naar school en vroeg ik hem te proberen alleen naar de wc te gaan, zodat hij daar aan gewend zou raken. Ik verzekerde hem dat er niets was om bang voor te zijn. Daarnaast zorgde ik ervoor dat elke gelegenheid dat we niet thuis waren, hij in zijn eentje naar de wc ging. Dat was alles wat nodig was: hij heeft daarna nooit meer een ongelukje gehad.”
Lees ook: ‘Volgens de schoolrichtlijnen had mijn kleuter een verontrustende achterstand’
Volgens Park is het heel logisch dat haar zoontje het idee van alleen naar de wc gaan eng vond. “Als je je hele leven iemand aan je zij hebt tijdens een bepaalde handeling, en je moet het opeens alleen doen, levert dat de eerste keer of keren waarschijnlijk angst op.” Haar andere kinderen heeft ze daarom wel van tevoren geleerd om alleen te gaan plassen, wat direct goed ging.
Park heeft nog één belangrijke tip voor ouders die hun kind binnenkort voor het eerst naar de kleuterschool brengen: “Wees niet zó gefocust op de grotere dingen, dat je de kleinere dingen die ook impact op hen hebben vergeet.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
