Sara van Gorp

Sara van Gorp is hoofdredacteur van Kek Mama en moeder van zoons Ko (7) en Toon (2). Elke maand schrijft ze over zichzelf en haar gezin. Deze maand: de kronkelige route van de Añisclo mondde uit in een ruzie van jewelste tussen Sara's ouders.

Mijn moeder en mijn tweede vader hebben al veertig jaar een relatie uit duizenden. Ze verrassen elkaar, kunnen grinniken om gekkigheden van de ander en vinden elkaar nog steeds woest aantrekkelijk. Tot mijn veertiende heb ik ze nog nooit één onvertogen woord tegen elkaar horen uitspreken. Ze hadden vast wel eens ruzie, maar dan achter gesloten deuren.

 

Ruzie van jewelste

Tot de vakantie bij de Añisclo. Oftewel: ‘Een stuk natuurgeweld in de Pyreneeën. Het einde van de Añisclo vallei doet denken aan een Bob Ross schilderij. Het is een prachtige combinatie van een autorit en eventueel een wandeling. De autorit gaat door de bodem van de kloof langs een wild kolkende rivier.’ Aldus de VVV ter plaatse. Bij ons resulteerde die prachtige kronkelige route in een ruzie van jewelste. Mijn moeder vond dat mijn vader de pittoreske bochten te hard nam en mijn vader vond dat onzin. Zoiets. Waarop mijn vader bij aankomst in z’n eentje in de bergpas verdween om voorlopig niet terug te keren.

 

Ze zouden gaan scheiden

Mijn zus en ik dachten oprecht dat ze zouden gaan scheiden. Dat moest wel, want ze hadden nog nooit ruzie gehad en dan ineens dit. Het is natuurlijk allemaal goed gekomen en zo’n vuurwerkruzie waar wij bij waren, was eens en nooit meer. Gelukkig hoor ik ze inmiddels wel eens steggelen bij de droger maar dat is het dan ook. Vanwege die vuurwerkshock dacht ik: kinderen een beetje bonje bijbrengen kan geen kwaad. Het leven is geen Efteling en anders denken Ko en Toon straks ook bij de minste uitbarsting dat het mis is. Dus houden Mark en ik ons niet altijd in qua kibbelen. Dat je dat ook kunt overdrijven, bleek toen Ko laatst bij zo’n onzinnige prutteldiscussie zei: ‘Hier wil ik niet bij zijn.’ Om vervolgens uit de keuken te verdwijnen. Point taken. Maar de edele kunst van het echte ruziemaken moeten we nog steeds leren. Misschien deze zomer toch eens naar de Añisclo.

 

Hoofdredacteur  Sara van Gorp (43) woont samen met  Mark en zoons Ko (7) en Toon (2).

In Kek Mama 05-2017 lees je op bladzijde 56 hoe het er ruzietechnisch aan toegaat als de één met borden kan smijten als de beste, terwijl de ander ruziemaken nog moet leren. 

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >