Heel goed nieuws van Kek Mama-columnist Roos Schlikker. Al sinds februari dit jaar vecht zij om doodgeboren kinderen te laten registreren in de gemeentelijke basisregistratie. Dat was tot nu toe niet mogelijk.
Het voelt alsof je kind geen bestaansrecht heeft, zei Roos Schlikker er in februari over. Zij verloor ruim zeven jaar geleden haar dochter Liv halverwege de zwangerschap. Het meisje kreeg geen geboorteakte, maar alleen een ‘akte levenloos geboren kind’.
Gisteravond zegden ministers Ard van der Steur (Veiligheid en Justitie, VVD) en Ronald Plasterk (Binnenlandse Zaken, PvdA) toe dat dit gaat veranderen. Daar is wel een wetswijziging voor nodig, maar die komt er. De wet zal waarschijnlijk per maart 2017 van kracht zijn en geldt dan met terugwerkende kracht.
Roos is superblij met deze uitkomst. “Ik was heel erg verrast toen ik het nieuws hoorde. Ik schoot meteen vol, gek genoeg. Had van mezelf niet zo’n emotionele reactie verwacht, maar het raakte me heel erg. Ik ging er totaal niet vanuit dat ik ook voor mijn eigen Liv streed. Dacht dat ze toch niet aan de eisen zou voldoen. Maar de leeftijdsgrens is vervallen. Ook kindjes jonger dan 24 weken tellen nu mee. Mijn Liv dus ook. We mogen haar registreren. Daar kreeg ik wel natte ogen van.”
De keuze om de wetswijziging met terugwerkende kracht in te laten gaan, was een extra verrassing. Roos: “Dit betekent dat ook ouders die dit lang geleden meemaakten recht hebben op registratie en zo voor de boeken hun geschiedenis compleet kunnen maken en hun kind dat altijd is ontkend bestaansrecht geven.”
Ook wij zijn heel erg blij met dit nieuws. Voor Roos, maar voor iedereen die haar kindje moet missen.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
