Onze zoon (11) is zo goed in voetballen dat hij onlangs is gescout voor de Ajax-academie. Dat vindt-ie best leuk, maar hij wil liever bij zijn eigen club blijven. Ik begrijp dat wel, maar mijn man vindt dat hij niet zo slap moet doen.
Dank het universum op uw knieën. Wij vinden uw zoon niet slap, maar sterk. Een jongen die in deze narcistische tijden waarin elk kind beroemd en rijk wil worden, doodleuk zegt: ik wil gewoon lol hebben met mijn vrienden en lekker achter een bal aan rennen. Een jongen die liever een leuk leven heeft dan een (piepkleine) kans op vele miljoenen op de bank.
Lees ook
‘Onze dochter (8) mag van mijn man niet op voetbal’ >
Het heeft trouwens geen zin hem naar de Ajaxacademie te sturen. Al voetbalt hij de sterren van de hemel, hij zal nooit profvoetballer worden. Daarvoor moet je maar één doel voor ogen hebben: profvoetballer worden. Je hebt van die jongetjes en meisjes die als dolle stieren het veld op rennen en altijd willen winnen. En zelfs zij maken weinig kans dat hun profvoetbaldroom bewaarheid wordt.
Uw zoon behoort duidelijk niet tot die categorie fanatiekelingen. Ontneem hem zijn voetbalplezier niet en laat hem lekker bij zijn clubje. Daar zal eeuwige roem zijn deel zijn. Hij zal nog generaties lang bekendstaan als de jongen die de club heeft geprefereerd boven Ajax.
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 13-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
