Ik heb een raar probleem: mijn zoon van vier is geobsedeerd door zijn piemeltje. Hij haalt hem om de haverklap uit zijn broek om hem te vergelijken met de piemels van zijn broertje en vriendjes. Hij zwaait ermee aan tafel, bij oma, in de klas. Wat moet ik doen: verbieden of denken: het gaat vanzelf wel over.
Lees verder onder de advertentie
Hier hebben meer jongetjes last van. Het is een aandoening die kan doorgaan tot ver in de volwassenheid (denk aan de president van de Verenigde Staten). De zoontjes van Kek Mama-columniste Roos Schlikker deden het ook: ze vergeleken de hele dag hun piemeltjes. Op een dag kreeg hun vader er genoeg van. Hij ritste zijn broek open, haalde zijn eigen exemplaar tevoorschijn en zei: ‘Dit is pas een grote piemel.’ De jongetjes bogen vol ontzag het hoofd. Sindsdien wordt in huize Schlikker niet meer over piemels gepraat.
Lees verder onder de advertentie
Kamer
Zeg niet tegen uw zoon: ‘Je mag niet meer aan je piemeltje zitten.’ Dat leidt tot Freudiaanse complexen. Zeg: ‘Je hebt een prachtige penis maar ik hoef hem niet de hele dag te zien. Als je ermee wilt zwaaien doe je dat niet aan tafel, bij oma, in de klas of bij vriendjes. Daarvoor heeft een mens een kamer. Daar mag je er zoveel mee zwaaien als je wilt, maar val er anderen alsjeblieft niet mee lastig.’ Mocht uw zoon niet over een eigen kamer beschikken, dan bedenkt u een variant. De badkamer bijvoorbeeld, of zijn indianentent.
Lees verder onder de advertentie
Regels
Waar het uiteindelijk om gaat is dat hij voelt dat u grenzen stelt. Hij mag niet met eten gooien, hij mag de hond niet slaan, hij mag niet de hele dag gamen, en hij mag in de huiskamer niet zijn piemeltje uit zijn broekje halen. Dat zijn nou eenmaal de regels, en het is uw taak hem die te leren, anders komt hij later nergens in het leven.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]