Els en Do

Ik heb een raar probleem: mijn zoon van vier is geobsedeerd door zijn piemeltje. Hij haalt hem om de haverklap uit zijn broek om hem te vergelijken met de piemels van zijn broertje en vriendjes. Hij zwaait ermee aan tafel, bij oma, in de klas. Wat moet ik doen: verbieden of denken: het gaat vanzelf wel over.

Hier hebben meer jongetjes last van. Het is een aandoening die kan doorgaan tot ver in de volwassenheid (denk aan de president van de Verenigde Staten). De zoontjes van Kek Mama-columniste Roos Schlikker deden het ook: ze vergeleken de hele dag hun piemeltjes. Op een dag kreeg hun vader er genoeg van. Hij ritste zijn broek open, haalde zijn eigen exemplaar tevoorschijn en zei: ‘Dit is pas een grote piemel.’ De jongetjes bogen vol ontzag het hoofd. Sindsdien wordt in huize Schlikker niet meer over piemels gepraat.
 

Kamer

Zeg niet tegen uw zoon: ‘Je mag niet meer aan je piemeltje zitten.’ Dat leidt tot Freudiaanse complexen. Zeg: ‘Je hebt een prachtige penis maar ik hoef hem niet de hele dag te zien. Als je ermee wilt zwaaien doe je dat niet aan tafel, bij oma, in de klas of bij vriendjes. Daarvoor heeft een mens een kamer. Daar mag je er zoveel mee zwaaien als je wilt, maar val er anderen alsjeblieft niet mee lastig.’ Mocht uw zoon niet over een eigen kamer beschikken, dan bedenkt u een variant. De badkamer bijvoorbeeld, of zijn indianentent.
 

Regels

Waar het uiteindelijk om gaat is dat hij voelt dat u grenzen stelt. Hij mag niet met eten gooien, hij mag de hond niet slaan, hij mag niet de hele dag gamen, en hij mag in de huiskamer niet zijn piemeltje uit zijn broekje halen. Dat zijn nou eenmaal de regels, en het is uw taak hem die te leren, anders komt hij later nergens in het leven.
 

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”

 

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.




 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oorontsteking kind
Beeld: Unsplash

Een pijnlijk oor en ziek gevoel: een oorontsteking is geen pretje voor je kind. Hoe herken je het en wat kun je eraan doen? Wij zetten een aantal tips voor je op een rij.

Hoe ontstaat een oorontsteking?

Vaak begint een middenoorontsteking met een onschuldige verkoudheid, waardoor de buis van Eustachius dicht gaat en het middenoor wordt afgesloten. Bacteriën vermenigvuldigen zich en dat veroorzaakt de nare pijn. Soms ontstaat er een scheurtje in het trommelvlies. Het ontstekingsvocht komt dan naar buiten en je kind krijgt last van een loopoor. Schrik niet als er wat bloed uit zijn oor komt. Meestal is een loopoor binnen een week genezen en gaat het trommelvlies ook vanzelf weer dicht. Bij veel kinderen ontstaat pijn in het oor na een dagje zwemmen. Dat komt omdat het oor volgelopen is met water. Afgezien van de pijn hoeft dat geen problemen te geven, maar het kan ook zijn dat er een oorontsteking ontstaat. De kans daarop is groter als je kind heeft gezwommen in stilstaand water zonder chloor, waar veel bacteriën en virussen in zitten.

 

Lees ook:
Dit moet je doen als je kind is gestoken door een mug, wesp, mier, of teek >

 

Wat zijn de symptomen?

Als je kind een oorontsteking heeft, zijn dit veel voorkomende symptomen:

  • Oorpijn
  • Regelmatig wrijven in of over het oor
  • Koorts
  • Een ziek gevoel
  • Diarree, buikpijn of braken bij peuters
  • Hangerig zijn, geen zin in eten
     

Hoe behandel je het?

De ergste klachten verdwijnen meestal binnen twee tot drie dagen en de pijn gaat vanzelf over. Geef je kind een paracetamol tegen de pijn. Wacht vervolgens niet te lang tot de pijn terugkomt, maar geef het volgende tablet op tijd. Zo voorkom je dat je kind ’s nachts wakker wordt van de pijn. Als een paracetamol niet goed werkt, is het verstandig om contact op te nemen met de huisarts en te overleggen of je kind ibuprofen mag nemen. Raadpleeg de arts ook als je kind zieker wordt, slecht drinkt of als de pijn erger wordt. Je kunt het hoofdeind van je kind eventueel iets hoger leggen om de pijn te verlichten. Let op: neusspray of -druppels met zout werken niet. En is je kind jonger dan twee, dan kan het langer duren en is het sowieso verstandig om naar de huisarts te gaan. Een verwaarloosde middenoorontsteking kan namelijk leiden tot ernstige complicaties, zoals een hersenvliesontsteking.
 

Kun je het voorkomen?

Dat is lastig. Acht op de tien kinderen krijgen voor hun derde jaar één of meerdere keren een middenoorontsteking. Dat komt omdat zij nog geen compleet afweersysteem hebben opgebouwd. Zorg er in elk geval voor dat je na het zwemmen of douchen het water uit het oor van je kind laat lopen. Houd zijn hoofd opzij en laat hem een paar keer met zijn hoofd schudden. Als je kind steeds weer oorpijn heeft na het zwemmen, kan je hem een badmuts laten dragen en oordopjes geven.

Gebruik bij het schoonmaken van het oor nooit een wattenstaafje. Je kunt dan het trommelvlies van je kind beschadigen. Ook watjes zijn niet slim, want die kunnen irritaties veroorzaken. Hoe dan wel? Was de oorschelp gewoon met lauw water en een washandje, dat is voldoende. Bij een verkoudheid is het goed om de luchtwegen van je kind goed open te houden. Laat hem eventueel neusdruppels of -spray gebruiken om de neus en holtes open te houden en zo hopelijk een oorontsteking vóór te zijn.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is single moeder van Jakob (9) en Hannah (7). In Kek Mama schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt.

“Mam, ik ga een boek schrijven.” Ik belde mijn moeder vlak nadat ik mijn eerste boekcontract had getekend. “Nou, dat moeten we maar even afwachten hè”, was haar antwoord. “Ik heb je vaker gehoord over leuke projecten die uiteindelijk niks werden.”
 

Teleurstelling

Ik was even stil. Wilde eigenlijk ophangen. Of vragen of ze niet trots was. Of blij. Maar ik lachte het weg en riep, zelfzekerder dan ik me voelde: “Komt goed hoor!” En dat kwam het ook. Een paar weken later werd ik gevraagd een verhaal te schrijven voor een verhalenbundel. “O? Waarom vragen ze jou?” vroeg mijn vader. “Konden ze geen echte schrijvers vinden?” Weer viel ik even stil. Toen zei ik: “Ik vind dit eigenlijk heel onaardig. Ik ben schrijver en als ze me niet wilden, hadden ze me niet gevraagd.” Dat begreep hij. Waarom hij het dan toch zo zei? “Ik wil je gewoon behoeden voor teleurstelling. Voor als het een vergissing bleek ofzo.”

Wat mijn vader niet begreep, was dat de teleurstelling die ik voel als mijn ouders zulke dingen zeggen vele malen groter is dan een mislukking in mijn werk ooit zal zijn.
 

Lees ook
Katy zegt nooit meer 'ik ben trots op jou' tegen haar kinderen >

 

'Het leven is hard'

Mijn ouders zijn niet de enigen die zo denken. Ik hoor het veel: behandel je kind niet als een prins of prinses. Het leven is hard, daar kunnen ze niet snel genoeg mee leren omgaan.

Wat een onzin. Ik behandel Jakob en Hannah alsof ze de bijzonderste kinderen ter wereld zijn. Omdat ze dat voor mij zijn en omdat ze nog vaak genoeg zullen horen en merken dat de wereld niet om hen draait. En er is niets fijner dan een veilige plek hebben in een wereld die soms heel vijandig aan kan voelen. Waar je de mooiste, slimste, leukste, liefste, grappigste bent. Waar alles wat je doet kans op succes heeft.
 

Trots

Als mijn kind mee wil doen aan een danswedstrijd of de schoolverkiezingen, juich ik. En kijken we samen wat er nodig is om ze zo’n groot mogelijke kans van slagen te geven. Natuurlijk praten we ook over hoe het zou zijn als het niet zou lukken. Daarna vertel ik ze dat ze geweldig zijn, ook als het niet goed afloopt. Ik vier hun successen met taart en slingers en verzacht de pijn van een mislukking met kussen en dekentjes. Want dat is wat kinderen nodig hebben. Hoe groot of klein ze ook zijn. Een tijdje geleden tekende ik het contract voor mijn tweede boek. Ik belde dit keer niet mijn ouders, maar mijn vriend. Die hartstikke trots op me was.

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >