Mijn tienjarige dochter kijkt op school naar het Jeugdjournaal. Ze heeft er nachtmerries van. Ze droomt bijvoorbeeld dat er oorlog is en dat ze in een bootje moet vluchten.
ELS EN DO: “Toen de tantes klein waren, wisten ze niet eens dat er erge dingen op de wereld gebeurden. Omdat het Jeugdjournaal nog niet bestond. Ze mochten alleen naar Thierry de slingeraar kijken en dat vonden ze al eng genoeg.
Uw dochter groeit echter op in een wereld waarin niemand het nieuws kan ontlopen. Ze moet ermee om leren gaan. Daarom is het goed dat ze het Jeugdjournaal in de klas ziet waar ze erover kan praten met de leerkracht en leeftijdgenootjes. Vertel haar dat er veel meer leuke dingen gebeuren op de wereld dan nare. Maar dat het journaal veel te lang zou duren als het daarvan verslag zou doen. Ooit heeft iemand bepaald dat er vooral problemen in het journaal moeten komen. En dan ook nog problemen die niet al te vaak voorkomen, anders is het geen nieuws.
Maak uw dochter weerbaar. Stel haar voor een boze brief te schrijven aan premier Rutte of president Poetin. Of laat haar geld inzamelen voor bootvluchtelingen. Er zijn veel mensen die dit soort acties bedenken. Mede daardoor is het nog nooit zo veilig op de wereld geweest als nu. Er worden minder moorden gepleegd dan vroeger, er zijn minder oorlogen, er is minder armoede en honger. Het lijkt alleen erger omdat we weten wat er op de hele wereld gebeurt. Bij zeven miljard mensen. Doordat er smartphones zijn en internet. “Racisme wordt niet erger, het wordt nu alleen gefilmd”, zegt de zwarte Amerikaanse filmster Will Smith terecht.
De meeste mensen zijn lief en eerlijk en bedoelen het goed. Dat weet tante Do omdat ze vaak spullen vergeet in de trein of in de bus. Die worden meestal door onbekenden naar de afdeling Gevonden Voorwerpen gebracht. Maar dat komt dus niet in het journaal.”
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
