Puck (36) heeft het gevoel dat haar elfjarige zoon Abel een compleet vreemd voor haar is. Hij kan zo koud doen, vraagt nooit iets en als ze hem vastpakt verstijft hij.

Soms kijk ik naar mijn zoon en denk: wie ben jij? Je lijkt wel een vreemde. Het zit ’m onder meer in zijn gezichtsuitdrukking, die is er vaak niet. Daarnaast zegt hij bijna niks, vraagt niks en is hij zelden enthousiast. Ik heb geen idee wat er in hem omgaat.

En dat doet pijn, want ik ben zijn moeder en het liefst had ik een warm en open contact, blijdschap alom, zoals dat hoort. Is die sterke band tussen ouder en kind eigenlijk wel zo vanzelfsprekend? Ik ken bijna niemand die, eenmaal volwassen, echt close is met zijn ouders.

Niet uitgekozen 

Karakters botsen, eigenschappen irriteren, interesses komen niet overeen. Je bent letterlijk van een andere generatie. Waarom zou dat anders zijn als kinderen nog klein zijn? Omdat ze afhankelijk van je zijn? En natuurlijk is het extra pijnlijk als iemand die zo dichtbij je staat, je eigen zoon van wie je houdt vanaf het moment dat hij geboren is, tegelijkertijd zo ver weg voelt, maar misschien is het wel ongewoner als het zomaar goed uitpakt. Je hebt elkaar niet uitgekozen, zoals je met vrienden doet, je zit met elkaar opgezadeld en dat kan goed uitpakken of niet. Een warme band nastreven staat misschien wel garant voor diepe teleurstelling.

Dino's en haaien 

Vanaf het moment dat mijn nu elfjarige zoon erachter kwam dat hij meer wist van haaien en dinosauriërs dan ik, veranderde er iets tussen ons. Hij was toen een jaar of vijf. Ik zag het in zijn ogen: van jou valt niets meer te leren. Tot die tijd was het mijn knuffelkindje. Hij zat op mijn schoot in volledige harmonie. Praten deed hij heel lang niet, maar dat hoefde ook niet, ik begreep hem.

Met zijn oudere broer had ik veel meer gedoe. Die was druk, chaotisch en had elke dag wel een paar driftbuien. Daar raakte ik dan weer gestrest van, ik viel uit, reageerde verkeerd. Van Abel had ik nooit last, die was rustig en meegaand, zat uren op zijn kamer en kwam dan beneden om te melden dat hij het paradijs had gebouwd (een dinowereld), maar om nou te zeggen dat we echt contact maakten naarmate hij ouder werd?

Een Rainman was het niet

Het ene kind is wat introverter dan het andere. En dat mag. Vrienden en buren zeiden soms: “Moet je hem niet eens laten testen?”. Als we dat hadden gedaan, was hij misschien wel ergens op het autistische spectrum beland, maar ik wilde dat niet. Wat heb je eraan? Een Rainman was het beslist niet, hij had lol met vriendjes en zijn broer, lag goed in de groep op school. Dus hij was wat eigengereid en selectief in zijn keuze bij wie hij zich opent, so what? Het was een heerlijk kind met diepe interesses. En dat is hij nog steeds. Bovendien, als je allebei hard werkt, daarnaast twee kinderen hebt en een druk sociaal leven, hoef je helemaal niet zo door te hebben dat er weinig wezenlijk contact is. Dat had ik ook niet met mijn ex-man, de vader van mijn kinderen. Er was genoeg te doen. Genoeg te regelen.

“Je moet niet denken dat we niet van je houden”

We zaten in de vaart des levens. Mijn man maakte carrière, ik werkte parttime en deed de kinderen. Ik werd na zeven jaar verliefd op een ander, overwon dat, een paar jaar later gebeurde hetzelfde. Een andere man, andere koek. Er viel niets te overwinnen, niet met hem samenzijn was geen optie. In de aanloop daarnaartoe gingen we nog wel met het gezin naar de Ardennen. De jongens wisten dat er problemen waren, ook dat ik verliefd was op een ander, maar een beslissing had ik nog niet genomen. Tijdens een boswandeling kwam Abel, die toen acht was, naast me lopen en zei: “Mam, je moet niet denken dat we niet van je houden.” Ik schrok en schoot meteen vol.

Wil je weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees dan Kek Mama #10

Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >