Kek Mama-columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: strontvervelende kinderen.
In de geniale animatiefilmserie Shrek gaan de woeste Ogre, zijn knappe prinses en hun rouwe ezel Donkey op weg naar Far, Far Away. Het is een bijzonder lange rit in de Pompoen-paardenkoets, vooral voor de ezel, die om de haverklap vraagt: ‘Zijn we er al?’ Aanvankelijk blijft Shrek, steeds iets minder kalm, nee zeggen, maar uiteindelijk roept hij in wanhoop: ‘Ja!’ Zegt de ezel: ‘Echt?’ Waarop de Ogre woedend ‘Nee!’ brult en tegen de ezel schreeuwt dat-ie in godsnaam tien minuten zijn bek moet houden. Verontwaardigd gehoorzaamt de ezel, die echter wel de rest van de weg irritante plopgeluidjes gaat zitten maken die zijn reisgenoten tot waanzin drijven.
Ik moest aan deze scène denken toen ik met één buurman en drie jongetjes een thuiswedstrijd van Ajax ging bezoeken. Tijdens de korte reis naar de Amsterdam Arena presteerden de drie jongeheren het beide vaders rondspattend klamzweet te bezorgen, hun stem herhaalde malen te laten verheffen, en te dreigen met geweld. De heren waren luidruchtig, brutaal, grof in de mond, handtastelijk en hysterisch, kortweg: strontvervelend. En net als bij de ezel was er niets wat wij daartegen konden uitrichten. Vervelend zijn is een ongrijpbaar kinderfenomeen. Waarom gaan in principe vriendelijke en welopgevoede kinderen ineens compleet in de contramine? En waarom lijken die kinderen op zo’n moment volstrekt doof voor de gezaghebbers des huizes en wagen ze zich aan gedrag dat ze op elk ander moment wel uit hun hoofd zouden laten? Je komt er op zeker moment achter wat de triggers zijn. Er is meestal iets opwindends aanstaande, of juist helemaal niets te doen. Men is de avond tevoren laat naar bed gegaan. Ze zijn te lang met een of ander broertje/vriendje opgescheept geweest, of juist uitzinnig blij elkaar weer te zien.
En veel ouders geven suiker, ADHD of hoogsensitiviteit de schuld, maar die opties zou ik pas gaan onderzoeken als hij/zij voor de derde keer de kat in brand heeft gestoken. Nee, na lang en rijp beraad met mezelf kom ik tot de conclusie dat vervelend zijn een ongelukkig samenspel is van een overdosis energie, een vleugje grenzen opzoeken en een oncontroleerbare uitgelatenheid die door het ontspoorde kinderbrein op dat moment niet kan worden uitgeschakeld. Geheel tegen mijn opvliegende principes heb ik me dus voorgenomen niet meer kwaad te worden als mijn kind strontvervelend is. Omdat het dus toch geen zin heeft en ik spijt krijg van de oorvijg die ik heb uitgedeeld. En omdat hij er dus weinig aan kan doen dat hij af en toe niet te genieten is. Maar mocht hij dit lezen: maak er geen gewoonte van, jongeman.
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >
Een huis vol kinderen, kleinkinderen en gezelligheid: André Hazes kan zich dat helemaal voorstellen. De zanger heeft al zoon Dré uit zijn eerdere relatie met Monique Westenberg, maar hoopt in de toekomst ook kinderen met zijn vriendin Noa Braaf te krijgen.
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
André Hazes kijkt met een heel ander gevoel naar zijn leven dan een paar jaar geleden. In zijn podcast ADHAZES vertelt de zanger aan zijn zus Roxeanne Hazes dat hij zich op dit moment gelukkiger voelt dan ooit.
Vera begrijpt dat haar moeder een grens trekt bij het oppassen op haar neefje en nichtje, maar vindt het moeilijk dat haar eigen kinderen daar ook de gevolgen van ondervinden.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Colinda, die in de buurt bekend staat als een arrogante vrouw. Maar dat is ze helemaal niet.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
