Kek Mama-columnist Jan Heemskerk is vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Hij spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Deze maand legt hij nog één keer uit: scheiden is een traumatische ervaring.

Scheiding is tamelijk traumatisch

Een scheiding, dat weet ik ook uit eigen ondervinding, is een tamelijk traumatische ervaring. Vooral als er een ander in het spel is en allerlei noties van bedrog en vernedering door je hoofd dwalen, alsmede pornografische voorstellingen van de lieve bruidegom die het behang van de muren schreeuwt, in jullie slaapkamer, onder de tedere liefkozingen van de buurvrouw met wie hij altijd tennist. De sukkel.

 

Van je ex kom je nooit meer af als je kinderen hebt

Gelukkig zijn de meeste scheidingen van de huis-tuin-en-sleur-variant. Gevalletjes op elkaar uitgekeken, de langzame seksdood-nade-baby, noem maar op. Desondanks, zoals gezegd, de scheiding is en blijft een traumatische gebeurtenis. De boel moet verdeeld. Een ideaal klimaat voor misverstanden en handelingen waar je later spijt van krijgt, en denk dan niet in termen van weken of maanden, maar jaren en jaren. En jaren. Want van je ex kom je nooit meer af als je kinderen hebt.

 

Wel papa en mama, geen man en vrouw

Hoe maak je deze situatie draaglijk en wikkel je de zaak verstandig en zorgvuldig af? Dat is eenvoudiger dan je denkt. Allereerst: realiseer je dat je enkel invloed hebt op je eigen gedachten, gevoelens en handelen. Niet op die van de ander. Twee: wat ook de reden is van jullie breuk, je moet het accepteren en de relatie achter je laten. Maak je ex dus vanaf dag één in woord en daad duidelijk dat het relatieloket is gesloten en ook niet meer opengaat. Jullie zijn nog papa en mama, maar niet meer man en vrouw. Dus vanaf nu kan hij met zijn shit terecht bij zijn moeder, zijn stinkende vrienden en die slet van kantoor.

 

Verwar verdriet en rouw niet met schuld

Waarmee je ook korte metten moet maken: schuldgevoel. En wel omdat de term ‘schuldgevoel’ suggereert dat iemand ‘schuld’ heeft aan de scheiding, terwijl een scheiding niets meer of minder betekent dan dat twee mensen ontdekken dat ze niet meer bij elkaar passen. Verwar dus verdriet en rouw niet met schuld. Maak duidelijk dat jullie in jouw optiek ieder evenveel verantwoordelijkheid dragen voor het falen van de relatie. Voor jou telt slechts een goede en gelijkwaardige afhandeling met het oog op het belang en geluk van de kinderen. Want: als de ander voelt dat agressief gedrag niets uithaalt, wil diegene na verloop van tijd nog weleens kalmeren en overwegen de zaak eens van de constructieve kant te bekijken. En zijn we daar eenmaal aangeland, dan kunnen we mijlen gaan maken. Bedenk: de scheidingsindustrie verdient miljoenen aan vechtscheidingen – wees dus verstandig, en doe het anders.

 

Dit artikel staat ik Kek Mama 06-2017

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >