Hoofdredacteur Nouveau en Kek Mama-columnist Claudia Straatmans schrijft eigenzinnig over moeder-dochterzaken van haar dochter Fardau.
Dit weekend wordt mijn dochter elf jaar oud. Tien jaar en 350 dagen geleden mocht ik haar in mijn armen sluiten. Ik werd meteen overstelpt door liefde, en dat is in die tien jaar en 350 dagen alleen maar gegroeid en gegroeid. En toch zit er ook een bitterzoet randje aan dit verhaal.
Want er is ook die andere moeder. Ik weet, néé stérker, ik vóél dat die andere moeder – aan de andere kant van de wereld – dit weekend met extra veel gevoel en emotie terugdenkt aan elf jaar geleden. Toen ze beviel in een ziekenhuis ergens in Florida, en wist dat ze niet zelf dit kind, deze prachtige dochter zou opvoeden.
Mijn mooie dag is voor haar een emotioneel moeilijke dag.
“Hoe weet je eigenlijk dat de biologische moeder daar ook mee bezig is?” vroeg laatst een collega.
Mijn dochter is geboren in Amerika, een zogenaamd open-adoptieland. Vakjargon voor: moeder/ouders bekend, contact mogelijk. Ik heb wel foto’s van de Amerikaanse moeder gezien, maar haar nooit lijfelijk ontmoet. En toch heb ik een diepe, diepe verbondenheid met haar. Door het vertrouwen dat ze mij en mijn man gaf door in te stemmen met ons als wensouders. Een beslissing die ze maakte aan de hand van onze ‘Dear Birthmother Letter’.
Elk jaar in oktober hebben we weer even contact. Administratief weliswaar, want zo werkt de Amerikaanse wet. Maar al elf jaar lang krijg ik rond de verjaardag van Fardau een mail van de Amerikaanse advocaat: “Birthmother called, asks for an update”.
En elk jaar als dit verzoek komt, ben ik blij. Blij, omdat er zo veel van mijn meisje, pardon óns meisje wordt gehouden.
Ik verzamel de mooiste foto’s. Die met de grootste schaterlachen. En o, wat lijkt ze dan op “mama Amerika”. De hard lachende foto’s, die met dat gelukkige snoetje, die gaan op de post. Alsof ik wil onderstrepen dat Birthmother ondanks haar diepe verdriet zich geen zorgen hoeft te maken. Dat Fardau een glorieuze toekomst voor zich heeft. Waarbij ze misschien wel ooit president van Amerika kan worden.
En ik doe er die foto van Moederdag bij. Die waarop Fardau twee eitjes had gebakken. “Een voor jou mama, en een voor mijn moeder in Amerika.”
En ooit hoop ik haar, samen met onze dochter, in het echt te zien. Maar voorlopig elk jaar in oktober én op Moederdag (én met de kerst, én als orkaan Irma over Florida raast) denken we aan haar. Corrigeer, ik denk élke dag even aan haar. Omdat ze mij het mooiste geschenk ooit gaf. Het allermooiste.
Claudia Straatmans (50) is hoofdredacteur Nouveau, getrouwd met Wiepke, en samen de ouders van Fardau de Vries (bijna 11), het meisje met de mooiste Afro-American krullen van Amsterdam.
Peuters hebben bijna een bovennatuurlijke gave: ze vinden álles. Vooral de dingen waarvan je hoopt dat ze die juist níét zien. Ook de peuter van Isa (37) bleek daar een meester in.
Als je schoonmoeder graag wil oppassen op je zoon is dat natuurlijk hartstikke fijn. Maar niet als ze zich bemoeit met dingen die haar helemaal niet aangaan.
Fantastisch babynieuws! Joy van Swieten en Daní Zijlstra, het geliefde koppel dat we leerden kennen dankzij B&B Vol Liefde, hebben prachtig nieuws gedeeld: ze verwachten samen hun eerste kindje.
Zaterdag is het Dierendag! Op 4 oktober zetten we massaal onze huisdieren in het zonnetje, of alle dieren, als je meedoet aan Eet Geen Dierendag. Ook binnen de redactie zijn veel huisdieren te vinden. We verzamelden de grappigste huisdierenverhalen, zodat jij even flink kunt lachen.
Niko, het zoontje van Deborah (35) hield er nogal een flamboyant kapsel op na. Zijn haar stond eigenlijk gewoon recht overeind, ook toen het langer werd. En na een tijdje kon ze dat niet meer aanzien.
Je gooit ’m gedachteloos in je winkelmandje, snijdt ’m in reepjes voor bij de pasta of prikt ’m rauw van de borrelplank. Maar juist een groente die bij veel gezinnen standaard op tafel staat, blijkt nu onverwacht hoog te scoren als het gaat om bestrijdingsmiddelenresten.
