Beeld: Canva
Lief zijn zit niet in perfecte ouders of perfecte kinderen. Het zit in kleine momenten van aandacht.
Wat is aardig zijn? De een zegt compassie en gulheid. De ander vindt rechtvaardigheid en empathie belangrijker. Maar in elk antwoord zit dezelfde kern: rekening houden met een ander, in plaats van alleen uit eigenbelang handelen. Goed nieuws: dat kun je oefenen met deze zes dingen.
Kinderen doen niet wat je zegt. Ze doen wat je dóét. Dus als jij vriendelijk bent tegen de caissière, geduldig blijft in de file en sorry zegt als je snauwt (we’ve all been there), dan leren zij hoe dat eruitziet. Vriendelijkheid is besmettelijk, zeker in je eigen huis. Perfect hoef je niet te zijn. Bewust wel.
We kennen ’m allemaal: behandel anderen zoals je zelf behandeld wil worden. Of zoals ze het zo mooi noemen: the “Golden Rule” rules. In plaats van die zin één keer per jaar te droppen, maak je ’m concreet: “Hoe zou jij het vinden als iemand dat tegen je zegt?” En “Wat zou jij fijn vinden in deze situatie?” Zo help je je kind om even uit z’n eigen bubbel te stappen. En empathie groeit sneller dan je denkt.
Boos, jaloers, verdrietig, teleurgesteld, het hoort er allemaal bij. Maar als je niet weet wat je voelt, is het lastig om een ander te begrijpen. Door emoties te benoemen (“Ik zie dat je gefrustreerd bent”) en samen te kijken naar hoe een ander zich voelt, geef je je kind een superkracht: inlevingsvermogen. Door die gevoelens bespreekbaar te maken, leert je kind dat emoties er mogen zijn en dat ze ervoor een ander kunnen zijn.
Nee, je kind hoeft geen wereldverbeteraar van acht te zijn. Klein is groot genoeg. Een tekening voor een zieke klasgenoot. Een broertje helpen met opruimen. Iemand voor laten gaan. Even checken of een nieuw kind mee wil spelen. Maak er iets leuks van. Vraag bijvoorbeeld aan het einde van de dag: “Wat voor aardigs heb jij vandaag gedaan?” Zo wordt vriendelijkheid iets om trots op te zijn, in plaats van iets wat ‘moet’.
Lief zijn betekent niet dat je altijd moet pleasen of over je heen moet laten lopen. Praat met je kind over eerlijkheid. Over opkomen voor iemand die wordt buitengesloten. Over grenzen aangeven. Want echt rekening houden met anderen gaat óók over rechtvaardigheid. Lief én sterk, dat is een waardevolle combi.
Uiteindelijk zit het niet in één gesprek of één goed voorbeeld. Het zit in de sfeer in huis. Wordt er geluisterd? Mag iedereen z’n verhaal doen? Zeggen jullie sorry? Helpen jullie elkaar zonder dat het een drama wordt? De beste manier om de wereld een beetje beter te maken, is door een cultuur van vriendelijkheid te creëren in je eigen gezin. Daar, tussen de boterhammen en bedtijdverhalen, ontstaat het fundament.
Wil je na het lezen van dit artikel dat je kind niet alleen lief wordt, maar ook zelfstandig? Lees het hier de 8 opvoedtips voor een zelfstandig kind.
Bron: Parents
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
