peuterpuberteit
Beeld: Pexels

Kek Mama’s Anne kan opgelucht adem halen: het zit er bijna op, de peuterpuberteit van haar dochter. Of nou ja, dat hóópt ze.

"Twee maanden geleden vierden we de derde verjaardag van mijn dochter. En daar was ik heel blij mee. Sowieso omdat het dan groot feest is met een uitzinnige koter die de hele dag ‘HOERAAAA!’ schreeuwt en ik altijd een beetje weemoedig word rond haar verjaardag, maar ook omdat ik mentaal op deze dag een soort grens had getrokken: het ergste hadden we nu vast gehad, het einde van de peuterpuberteit gloorde aan de horizon.

 

Cruciale fout

Ik weet nog goed hoe die eerste keer gebeurde. Hoe mijn lieve, vrolijke baby – altijd blij in de wipper, immer lachend naar iedereen – plots veranderde in een niets ontziende tornado van boosheid en frustratie. We stonden in de keuken en ze wilde graag een beetje melk. Dat kreeg ze, in haar blauwe Elza-beker. He-le-maal fout. Want ik had natuurlijk haar roze beker moeten pakken. Deze cruciale vergissing moest ik bekopen met een krijsend kind, dat liggend op de vloer wild om zich heen schopte.

 

Advies

Het hek was blijkbaar van de dam, want hierna waren zulke incidenten schering en inslag. Mijn peuter kon razend worden als ze iets niet mocht (bijvoorbeeld een pan met kokend water aanraken, heel onredelijk van mij) maar mijn verwarring werd groter bij de keren dat ze flipte als ze iets wél kreeg (ze vroeg om een ijsje, dat kreeg ze, maar dat was dan dus blijkbaar toch niet helemaal de bedoeling ofzo). Ik googelde me suf op ‘peuterpuberteit’ en ‘tips’, en vroeg vriendinnen met peuters om advies. Eén vriendin wist werkelijk waar niet waar ik het over had, haar kind vertoonde nooit zulk gedrag. Ik staarde haar met open mond aan.

 

Olie en vuur

Maar goed, door schade en schande leert men. Terwijl ik eerst tijdens zo’n peuterpuberteit-razernij mijn kind probeerde te kalmeren door haar op te pakken, merkte ik al gauw dat dit allemaal averechts werkte. Iets met olie & vuur, een stier & een rode lap. Dus ik leerde om afstand te bewaren. Er wel bijblijven, maar niets zeggen en niets doen, tot het voorbij was. Dat werkte wonderwel, in de meeste gevallen.

 

Lees ook
'Het is oké om tijdens een driftbui even weg te lopen van je kind' >

 

Veel geduld

En ik leerde meer tijdens haar peuterpuberteit. Bijvoorbeeld dat ik veel meer geduld heb dan ik ooit van mezelf dacht. Ik ben iemand die in een restaurant na haar bestelling al binnen 5 minuten geïrriteerd naar de keuken kijkt waar in vredesnaam de risotto blijft. Toch kon ik tijdens de grillen van mijn peuter bijna altijd mijn ‘cool’ bewaren (op enkele uitzonderingen na, zoals tijdens de fase dat ze ineens weigerde een middagdutje te doen terwijl ze omviel van de slaap). En daar was ik best trots op.

 

Magische grens

En nu is mijn aap drie jaar. En ik heb me vergist: het is geen magische grens waardoor ze ineens uit die puberteit is. Maar de driftbuien zijn een stuk minder talrijk en grotesk geworden, ook omdat ze nu beter kan praten. Laatst vertelde iemand mij trouwens dat kinderen met een pittige peuterpuberteit, een minder heftige ‘gewone’ puberteit beleven. Ik heb nog nooit zo hard in iets willen geloven."

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zo zet je een speurtocht uit
Beeld: Unsplash

Geen zin in een peperduur georganiseerd kinderfeestje? Zet zelf een speurtocht uit! Zo doe je dat.

  1. Bedenk een doel van de speurtocht. Een schat vinden, bijvoorbeeld. Een raadsel oplossen, of een woord vormen. Elke aanwijzing die de kinderen tijdens hun tocht tegenkomen, brengt ze een beetje dichterbij de ontrafeling of de plek van de beloning.
     
  2. Hang er dus een thema aan. Een spooktocht, bijvoorbeeld (houd even rekening met eventuele tere zieltjes in het gezelschap), of piraten.
     
  3. Denk na over de locatie. Nee, serieus. Met zesjarigen klinkt het veilig om het in je eigen huis te doen, maar geloof ons: daar krijg je spijt van. Het bos of strand (onder begeleiding) is natuurlijk altijd goed, maar gewoon in je eigen wijk kan ook: ballonnen aan lantaarnpalen of bordjes in de berm, en gáán.
     
  4. Stippel een route uit die plek biedt voor spelletjes onderweg. (En geen levensgevaarlijke verkeerskruispunten bevat – mocht dat je in de organisatiestress even ontschieten). Een grasveldje is bijvoorbeeld perfect voor een potje ‘Wie scoort is keep’: de winnaar ontvangt bij de volgende aanwijzing iets leuks of lekkers.
     
  5. Meer ideeën voor spelletjes onderweg: draai twintig rondjes onder de wijsvinger van de jarige, en loop in een rechte lijn vooruit. Maak heksensoep met zes ingrediënten op de aanwijzing. Zeg het alfabet achterstevoren op, of spring over een vooraf gemarkeerde ‘krokodillenrivier’.
     
  6. O, laat degene die nieuwe aanwijzingen vindt, hoe dan ook punten verdienen. (In te wisselen tegen snoep/een grabbelcadeautje/het voorrecht het volgende spel te kiezen). Houdt zelfs jongens van acht bij de les – voordat ze nog vóór de eerste aanwijzing al in de bomen slingeren.
     
  7. Verzin iets om het spoor mee te markeren. Ballonnen dus, linten, of veren. Ook leuk: maak een boekje met foto’s van de route. Een soort speurtocht ín een speurtocht: ‘zoek deze boom en vind de aanwijzing’. Of: gebruik reflecterende materialen. Folie, een stuk cd, een spiegeltje.
     
  8. Nooit doen: met stoepkrijt pijlen tekenen op de stoep. Het zal maar gaan regenen.
     
  9. Stuur aanwijzingen naar hun mobieltjes. (Mits ze die hebben, dan). Jij bent natuurlijk altijd bereikbaar voor extra clues, terwijl je lekker aan de koffie zit. Houdt ze gegarandeerd bij de les, en jij houdt ze op een afstandje veilig in de gaten (terwijl manlief ze mooi fysiek in het oog mag houden, om calamiteiten te voorkomen).
     
  10. Neem de tijd die het jou kost om de speurtocht af te leggen niet als maatstaf. Kinderen rennen!
     
  11. Eindig in een speeltuin. Heb je meteen een feestje op locatie en kan iedereen even uitrazen – inclusief jij, onderuit met een drankje.
     
  12. Bestel lekker een kant-en-klare speurtocht online. Mocht je het spoor zelf al bijster zijn. Hier, bijvoorbeeld.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen verwende nesten
Beeld: Unsplash

Moeder Kimberly Valzania windt er geen doekjes om: onze kinderen zijn verwende nesten, en we hebben ze zelf gecreëerd.

Ben jij er zo een? Zo’n zogenaamde helikoptermoeder die overal bovenop zit? Die alles regelt voor haar kind, nooit een gebeurtenis in zijn leven mist, overal bij betrokken is en alles in het werk stelt om ervoor te zorgen dat hij zich vooral speciaal en belangrijk voelt, met een fantastisch en rijk leven? Kimberly begrijpt dat best. Ze is er zelf ook één. Zo’n moeder het helemaal anders wil doen dan haar ouders vroeger, die geen idee hadden waar hun dochter eigenlijk precies mee bezig was in haar leven. Maar, schrijft ze op ScaryMommy, we hebben het helemaal verkeerd aangepakt. Betrokkenheid is goed, maar we zijn erin doorgeslagen. En nu zijn onze kinderen verwende nesten. Dat komt volgens haar hierdoor:
 

  1. We onderhandelen met onze kinderen. “Als je je lief gedraagt, krijg je iets lekkers.” En wanneer je kind zich daar niet aan houdt: “Goed, je krijgt nog één kans om te luisteren.” Wat er natuurlijk altijd meer worden. Zo luisteren onze kinderen natuurlijk nooit.
     
  2. We ruimen hun kamers op. Omdat we het gewoon niet meer aankunnen, de zooi en vuile was, maar onze kinderen toch toestemming hebben gegeven met vriendjes af te spreken of een film te kijken. Bovendien: als je het zelf doet, gebeurt het tenminste. Sukkels die we zijn. En nu weten onze kinderen niet beter dan dat een ander hun zooi wel opruimt.
     
  3. We dragen hun tassen. Omdat ‘ie zo zwaar is, arm schaap, met al dat huiswerk erin. Alsof hij hem zelf niet even uit de auto kan tillen als hij er al de hele dag mee op school heeft rond gezeuld. Je bent toch geen pakezel?
     
  4. We vragen wat ze ’s avonds willen eten. Is jou dat vroeger óóit gevraagd? Je at gewoon wat de pot schafte, laat staan dat we de keuze kregen of we uit eten wilden of gewoon zelf zouden koken.
     
  5. We laten de plannen van de kinderen tussen de onze komen. “Nee, we kunnen niet komen, want Pietje heeft een wedstrijd.” Wat natuurlijk prima is, want daar willen we zelf graag bij zijn. Maar moeten we echt ons eigen leven on hold zetten, als we ook prima eens een wedstrijd kunnen missen? Krijgt je kind heus niks van.
     
  6. We willen gewoon dat ze gelukkig zijn. Maar een keer níet gelukkig zijn omdat je je zin niet krijgt, is goed voor kinderen. Ze moeten leren dat het leven niet alleen om hen draait. Krijgen ze karakter van.
     
  7. We vormen geen front met onze partner. Mag het niet van mama? Vraagt je kind het toch lekker aan papa. Vind je het gek dat je kind jullie tegen elkaar uitspeelt, als jullie samen niet één lijn trekken?
     
  8. We geven onze kinderen geen taken en verantwoordelijkheden. Als je kind de tafel niet dekt en afruimt, de vaatwasser niet inruimt of de hond niet uitlaat, zou hij potdorie huur moeten betalen.
     
  9. We bedenken smoesjes voor hun slechte gedrag of cijfers. “Ach, hij was zo moe.” “Ze had honger.” “Hij kon zijn huiswerk niet maken door voetbaltraining.” Hallo, zonder discipline wordt het nooit wat met de arbeidsethos van je kind.
     
  10. We gaan in discussie met hun leraren en trainers. Prima dat je je kind verdedigt, maar een kind moet ook leren om voor zichzelf op te komen, én zijn meerdere te respecteren. O, en als de leraar zegt dat je kind een luie werkhouding heeft: geloof dat dan gewoon. Hij heeft het best voor met je kind.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >