peuterpuberteit
Beeld: Pexels

Kek Mama’s Anne kan opgelucht adem halen: het zit er bijna op, de peuterpuberteit van haar dochter. Of nou ja, dat hóópt ze.

"Twee maanden geleden vierden we de derde verjaardag van mijn dochter. En daar was ik heel blij mee. Sowieso omdat het dan groot feest is met een uitzinnige koter die de hele dag ‘HOERAAAA!’ schreeuwt en ik altijd een beetje weemoedig word rond haar verjaardag, maar ook omdat ik mentaal op deze dag een soort grens had getrokken: het ergste hadden we nu vast gehad, het einde van de peuterpuberteit gloorde aan de horizon.

 

Cruciale fout

Ik weet nog goed hoe die eerste keer gebeurde. Hoe mijn lieve, vrolijke baby – altijd blij in de wipper, immer lachend naar iedereen – plots veranderde in een niets ontziende tornado van boosheid en frustratie. We stonden in de keuken en ze wilde graag een beetje melk. Dat kreeg ze, in haar blauwe Elza-beker. He-le-maal fout. Want ik had natuurlijk haar roze beker moeten pakken. Deze cruciale vergissing moest ik bekopen met een krijsend kind, dat liggend op de vloer wild om zich heen schopte.

 

Advies

Het hek was blijkbaar van de dam, want hierna waren zulke incidenten schering en inslag. Mijn peuter kon razend worden als ze iets niet mocht (bijvoorbeeld een pan met kokend water aanraken, heel onredelijk van mij) maar mijn verwarring werd groter bij de keren dat ze flipte als ze iets wél kreeg (ze vroeg om een ijsje, dat kreeg ze, maar dat was dan dus blijkbaar toch niet helemaal de bedoeling ofzo). Ik googelde me suf op ‘peuterpuberteit’ en ‘tips’, en vroeg vriendinnen met peuters om advies. Eén vriendin wist werkelijk waar niet waar ik het over had, haar kind vertoonde nooit zulk gedrag. Ik staarde haar met open mond aan.

 

Olie en vuur

Maar goed, door schade en schande leert men. Terwijl ik eerst tijdens zo’n peuterpuberteit-razernij mijn kind probeerde te kalmeren door haar op te pakken, merkte ik al gauw dat dit allemaal averechts werkte. Iets met olie & vuur, een stier & een rode lap. Dus ik leerde om afstand te bewaren. Er wel bijblijven, maar niets zeggen en niets doen, tot het voorbij was. Dat werkte wonderwel, in de meeste gevallen.

 

Lees ook
'Het is oké om tijdens een driftbui even weg te lopen van je kind' >

 

Veel geduld

En ik leerde meer tijdens haar peuterpuberteit. Bijvoorbeeld dat ik veel meer geduld heb dan ik ooit van mezelf dacht. Ik ben iemand die in een restaurant na haar bestelling al binnen 5 minuten geïrriteerd naar de keuken kijkt waar in vredesnaam de risotto blijft. Toch kon ik tijdens de grillen van mijn peuter bijna altijd mijn ‘cool’ bewaren (op enkele uitzonderingen na, zoals tijdens de fase dat ze ineens weigerde een middagdutje te doen terwijl ze omviel van de slaap). En daar was ik best trots op.

 

Magische grens

En nu is mijn aap drie jaar. En ik heb me vergist: het is geen magische grens waardoor ze ineens uit die puberteit is. Maar de driftbuien zijn een stuk minder talrijk en grotesk geworden, ook omdat ze nu beter kan praten. Laatst vertelde iemand mij trouwens dat kinderen met een pittige peuterpuberteit, een minder heftige ‘gewone’ puberteit beleven. Ik heb nog nooit zo hard in iets willen geloven."

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerstfails hulpouders school
Beeld: Shutterstock

Hapjes maken voor het schoolkerstdiner, koekjes bakken of meehelpen met de kerstviering: helaas gaat dit niet altijd even goed. Deze zes vrouwen deelden hun kerstfails met ons. 

Nienke: "Ik had die donderdag zelfs vrij genomen om kerstboomkoekjes te gaan bakken - in drie allergenen-varianten - want op de school van mijn dochter kwam niemand met kant-en-klare stol of chocolaatjes aanzetten, had ik de jaren ervoor gemerkt. Wel jammer dat de juf op woensdag vragend naar mijn lege handen keek. Tijd om alsnog te gaan bakken had ik niet, waardoor ik die avond toch beschaamd een pak kerstkransjes opentrok. Wist ik veel dat de dag was veranderd, de kerstviering was al jaren op de donderdag en ik had de datum niet gecheckt."
 

Homemade erwtensoep

Mieke: "Ik ben echt geen keukenprinses, maar voor het kerstdiner op school had ik me uitgesloofd: homemade erwtensoep voor de leerkrachten en de andere hulpouders. Wat er misging weet ik nog steeds niet, maar toen de volgende dag de ene ouder na de andere juf in de groepsapp meldde ziek te zijn, voelde ik me toch wat bezwaard."
 

Een erebaantje

Sara: “Stiekem leek het me heel leuk te oberen tijdens het kerstdiner op school. Maar toen de juf daar mijn vriend voor vroeg en ik me liet ontvallen dat ik dat ook wel wilde, hoorde ik: ‘Het is een erebaantje, daar word je voor gevraagd.’ Heb ik weer.”
 

Lees ook
7x zo overleef je het schoolkerstdiner >

 

File

Yuko: "Ken je die moeder die altijd overal te laat is? Dat ben ik. Ik had nog zo mijn best gedaan voor het eerste kerstdiner van mijn zoon op school, maar natuurlijk stond er die dag een enorme file en was ik een klein beetje te laat vertrokken van mijn werk. Ik kwam binnen toen mijn zoon - die bij de viering een boom speelde - net zijn kostuum uittrok. Zowel mijn man als mijn kind hebben me een dag niet aangekeken."
 

Notoire briefjesmisser

Marion: "Ik ben een notoire briefjesmisser, dus toen ieder kind in de klas van mijn dochter die ochtend op school kwam met lege melkpakken, jampotten en schoenendozen, wist ik dat ik weer eens iets over het hoofd had gezien: de kerstknutselochtend. Gelukkig kreeg ze spullen van andere kinderen, maar ik voelde me nogal ontaard."
 

Kerstkaraoke met glühwein

Daniëlle: "Ik durf bijna niet meer terug te denken aan de kerstviering van vorig jaar. Ik had alles geregeld, was weken in touw geweest terwijl ik ook een belangrijke werkdeadline had. Nachten doorgegaan en hondsmoe, maar de kerstviering was het waard. Het was geweldig, met een kerstspel, en vuurkorven, een ware karaoke met kerstliedjes en een uitgebreid hapjesbuffet. Daarna voelde het alsof er een last van mijn schouders was gevallen en bij het opruimen - toen mijn man onze kinderen al mee naar huis had genomen - besloten een paar andere hulpouders en ik dat we wel een glühweintje hadden verdiend. Afijn, later die avond verzocht de directeur ons om onmiddellijk op te houden met onze loeivalse kerstkaraoke en zelf de rotzooi op te ruimen voor we naar huis gingen. Ik durfde de volgende dag bijna niet op het schoolplein te komen."


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

cijfers-kind-online-checken

Vroeger kon je een slecht rapport gewoon nog in de gracht gooien, maar tegenwoordig kan je als ouders de prestaties van je kind(eren) op de voet volgen via internet. En dat heeft zo zijn nadelen, vindt moeder en journalist Kaat Schaubroeck.

'Onze kinderen moeten voor de school blijkbaar zo transparant als een diepvrieszakje zijn', schrijft ze in De Standaard.

 

Extra stress

Daarbij vindt Schaubroeck dat zo'n systeem extra stress meebrengt voor scholieren en leerkrachten. Het stopt namelijk nooit: leerkrachten krijgen laat op de avond nog mails van ouders die willen weten waarom hun kind zo'n laag cijfer heeft gehaald en leerlingen krijgen ’s avonds nog de vraag of ze een bepaald boek de volgende dag willen meenemen. 'En heb je het niet gezien? Pech.'

 

Lees ook
'Dit is waarom ik mijn kinderen niet beloon voor goede cijfers’ >

 

Tot hun vijftigste

Direct op de hoogte wordt gesteld van toetsen, opdrachten en cijfers van je kind: Schaubroeck vindt het niet nodigt: 'Wat met al die directe communicatie vooral wordt aangetast, is de kans op een goed gesprek, op het juiste moment, omdat het systeem voorbijgaat aan de complexe band tussen ouders en kinderen, aan al dat willen en nog niet kunnen vertellen, om wat voor reden ook: soms is het thuis bijvoorbeeld echt niet het goede moment voor nog meer slecht nieuws. Er komt een dag waarop wij onze kinderen tot hun vijftigste onder onze oksel zullen houden.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >