Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Julia en de overleden moeder van Mylou.
“Maandagmiddag half vier. Ik heb vrij en zit te lezen. De telefoon gaat. Mijn altijd nuchtere collega vraagt met trillende stem of ik naar school wil komen. Er is een ongeluk gebeurd met een moeder. ‘Ik kom eraan’, zeg ik. Op school tref ik een grote groep ouders en kinderen op het plein. Toch heerst er een vreemde stilte. Een moeder huilt zachtjes.
Met een beklemd gevoel loop ik naar de lerarenkamer, waar blijkt dat al mijn collega’s zijn opgetrommeld. In een hoekje zitten Mylou uit mijn klas en haar zusjes. Mylou rent op me af. ‘Juf, waar is mijn mama?’ vraagt ze. Opeens word ik misselijk van angst. De directeur neemt me apart. Ik draai me met mijn rug naar de meisjes, zodat ze mijn reactie niet kunnen zien. Hij vertelt me dat Joke een uur tevoren is overleden op weg naar school. Een tegenligger botste frontaal op haar auto. Ze was op slag dood. Ik voel al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. In mijn rug prikken de ogen van Mylou.
Een vader die het zag gebeuren belde de school, zodat de directeur Jokes dochters op kon vangen. ‘We moeten ze niet vertellen wat er is gebeurd’, zegt de directeur. Dat zullen gespecialiseerde politieagenten doen. Er komen twee vrouwen binnen, ze nemen de meisjes mee om ze naar huis te brengen, waar ze voorzichtig zullen worden ingelicht in tegenwoordigheid van hun vader. Hoe moet je zoiets voorzichtig brengen, vraag ik me af. Ik kan me er niets bij voorstellen. Er blijkt een protocol te bestaan voor als ouders onder schooltijd overlijden; gelukkig is het in geen kwart eeuw gebruikt. Als klassenjuf moet ik de ouders van de andere kinderen uit mijn klas telefonisch inlichten zodat zij hun kinderen kunnen begeleiden. Een nare taak. Iedereen is kapot van het nieuws. Joke was bekend en geliefd.
De volgende dag ga ik met de kinderen in de kring zitten. Mylou is er niet. Iedereen mag zeggen en vragen wat hij wil, zeg ik. Ze blijken allemaal bang dat hun eigen moeder ook kan verongelukken. Ik vertel dat zo’n ongeluk heel weinig voorkomt, dat we daarom extra geschrokken zijn. Een jongetje vraagt: ‘Hoe moet dat nou met moederdag?’ We bedenken hoe we Mylou kunnen troosten. Een meisje zegt: ‘Misschien wil ze wel dat iedereen gewoon tegen haar doet.’
Daar heeft ze gelijk in, blijkt de volgende dag. Mylou is er weer. Met een wasbleek gezichtje. Haar vader wil dat zijn dochters weer meedraaien, zodat er iets is wat normaal blijft in hun leven. Mylou zegt niet veel, maar in de pauze zie ik haar meespelen met haar klasgenootjes. Kinderen leven in het nu, willen af en toe vergeten wat er gebeurd is. Bij Jokes crematie, een week later, is de hele school er. Tijdens de receptie is het bijna gezellig. De drie meisjes doen uitgelaten mee met tikkertje. ‘Coole begrafenis’, zegt een jongetje.
In de weken erop wordt Mylou steeds stiller. Ik raak me ervan bewust hoe vaak het woord ‘mama’ valt in een klas. Veel vaker dan ‘papa’. Op een dag neem ik Mylou mee naar een theehuisje. Daar wil ze wel praten. Ze vertelt hoe ze haar moeder mist, hoe verdrietig haar vader is, hoe bang ze is dat er ook iets met haar vader gebeurt. Maar ook dat ze een hondje krijgt. Ze straalt even. Op dat moment sluit ik haar voor altijd in mijn hart. Ze gaat het redden in het leven, denk ik bij mezelf. We nemen nog een warme chocomel.”
Ook juf Elvira heeft te maken met een moeilijke situatie: ‘Als Sam en zijn zusjes luizen hebben, eet hij thuis twee dagen brood.’ Je leest het hier.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
