Roos Schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: niet uitgenodigd worden op een partijtje.

Ik had mijn mooiste kleren aan. Mijn nieuwe Levi’s 501, een strak shirtje, All Stars. Op school glimlachte ik naar haar. ‘Tot straks, hè’, seinden mijn ogen. Maar ze keek langs me heen. Toen ze een week daarvoor nonchalant aan me vroeg of ik eventueel op haar verjaardag wilde komen, kon ik alleen maar knikken. Ik was dertien en schuchter. Zij had al borsten en wist hoe je moest tongen. Lyrisch kwam ik thuis. Eindelijk hoorde ik erbij, ik mocht met het coole groepje meedoen.

“Feestje? Jij?”, zei de jarige schamper

Maar de week vorderde en ze zei er niets meer over. Ik durfde ook niks te zeggen en wachtte af. Geen teken, geen informatie, geen blik van verstandhouding. Op de dag van het feestje had ik me vast gekleed voor de gelegenheid, maar na school liep ik met gekromde schouders naar huis. Mijn moeder was verbaasd en riep: “Het begint vast later. Bel haar maar even wanneer je kunt komen.” “De hoorn zweette tegen mijn handpalm toen ik haar aan de lijn kreeg. “Feestje? Jij?”, klonk het hoog. “Nou, dat was geen definitieve uitnodiging, hoor. Sorry, het is al bezig. Tot morgen.” Nog zie ik me staan, frunnikend aan het merkje van mijn Levi’s. Ik haalde diep adem om de bal in mijn binnenste niet te voelen. En vooral om niet te moeten huilen. Omdat ik zeker wist: ik zou nooit ergens bij horen. Toen mijn moeder vroeg hoe het nou zat, bromde ik puberiaans: “O, dat feestje is afgelast.” Nooit sprak ik er meer over.

“O, dat feestje is al geweest,” zei mijn zoon

En nu komt Miró deze week thuis. Een vriendje was jarig, het jongetje met wie hij al sinds de kleuterschool optrekt. Ik vraag wat hij heeft uitgedeeld, en wat hij voor cadeautje wilde hebben. Miró haalt zijn schouders op. “O, dat feestje is al geweest.” En daar is het weer. Die bal achter mijn ribben. Dat gevoel van de aarde te vallen, nergens bij te horen. Maar ik wil het hem niet laten zien. Mijn pijn is de zijne niet en iedereen moet leren omgaan met de grilligheid van vriendschappen. Ik aai hem door zijn haar en vraag voorzichtig: “Vind je het erg, dat je niet was uitgenodigd?” Hij schudt zijn hoofd. “Neuh. Volgende week heb ik een ander feestje. Veel vetter. Er komt een echte tarantula!” En weg is hij, de bal aan zijn voeten gekleefd. Ik hoop zo dat hij het meent.

Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man François heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.

waanzinnige-scholen

Niets te klagen over scholen in Nederland hoor, maar de gebouwen uit dit lijstje zijn wel heel bijzonder. Een keer iets anders dan bankjes twee aan twee bij het schoolbord.

1. Een vliegtuiglokaal in Georgia

 

2. Regenwater opvangen in Japan

 

3. In de jungle op Bali

 

Lees ook
Straffen voor de hele klas? Dit meisje (11) is het er niet mee eens >

 

4. Klaslokaal? Niet in Denemarken

 

5. In Thailand krijg je les in de lucht

 

6. Een kleurige container in Zuid-Afrika

 

7. In Tokio krijg je 'buiten' les

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-tweeling-en-drieling

Sachina uit Japan heeft vijf kinderen: een tweeling en een drieling. Druk, zeg je? Zeker. Maar ook heel gezellig. Bekijk de foto's op haar Instagramaccount maar.

'Een georganiseerde chaos', zo noemt ze haar gezin zelf. 

Van een verjaardagen vieren...

 

Een wintergarderobe aanschaffen...

 

Tot tanden poetsen...

 

In bad gaan...

 

Lees ook
Fotoserie: 11x de totale chaos van het ouderschap >

 

En en een lunchbox maken...

 

Alles moet dubbel.

 

Of nou ja: keer vijf zelfs.

 

Maar hoe druk haar leven ook is, Sachina geniet intens.