Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Als ik naar mijn jongens kijk dan zie ik twee totaal verschillende maar twee fantastische kinderen. Jan is een lieve, zachtaardige, creatieve jongen die met alle winden mee kan waaien en in is voor alles zolang hij het maar niet alleen hoeft te doen. En Dries is een zelfverzekerde baas, die ondanks het nog niet kunnen of willen praten, alles duidelijk kan maken omdat hij heel erg goed weet wat hij wil.
 

Spiegel

Als ik naar die twee jongens kijk dan zie ik mezelf en mijn ex. Jan heeft duidelijk het karakter van zijn vader geërfd net als zijn ogen, zijn bouw en zijn hoogblonde haar. Dries heeft daarentegen mijn ogen, mijn uitstraling en mijn karakter. Vurig en ongeduldig.

Dat Jan en Dries vaak water en vuur zijn verbaast me dan ook niks. Het is als een soort spiegel. Ondanks dat mijn ex en ik niet met knallende ruzie uit elkaar zijn gegaan, neemt het niet weg dat we geen ruzies hadden. Je zou haast kunnen zeggen dat het therapeutisch werkt en veel inzichten geeft als ik die jongens zo bezig zie. Dries drijft zijn zin vaak door, duwt Jan aan de kant, pakt wat hij wilde hebben en is alweer bezig met het volgende terwijl Jan het er zo nu en dan bij laat zitten, zich voegt en er uren later nog mee bezig kan zijn in zijn hoofd.
 

'Maniertjes'

Vaak vraag ik me af in hoeverre deze karaktereigenschappen geërfd zijn of zijn aangeleerd. Zouden mijn jongens nu niet meer op mij gaan lijken nu ze bijna volledig bij mij wonen, door mij worden opgevoed en enkel in aanraking komen met mensen die ik voor hen ‘uitzoek’? Ik betrap Jan vaak op ‘maniertjes’ die ik ook heb, of hij doet uitspraken die Rogier alleen doet. Zouden de kinderen uiteindelijk ook op hem gaan lijken? Karaktereigenschappen overnemen van hem?
 

Het felle van...

Gek lijkt mij het. Het was voor mij altijd vanzelfsprekend eigenschappen toe te kennen aan mijn vader of mijn moeder. Het felle van mijn vader, het kunnen creëren van een warm thuis van mijn moeder. Soms een enkele eigenschappen die ik van mijn opa of oma had geërfd zoals het fantastisch kunnen bakken van pannenkoeken.
 

Voorbeelden

Wat gaan mijn jongens straks zeggen? De liefde voor motoren heb ik van Rogier, het ongeduldige van mijn moeder en het lieve van mijn vader? Of het goed kunnen rekenen heb ik van opa. Van welke opa dat dan is, laat zich raden aangezien ze er ondertussen meer dan twee hebben. Al met al hoop ik dat al die mensen in de omgeving van Jan en Dries voorbeelden voor hen zijn en dat ze van iedereen wat zullen oppikken. Hoewel, dat goed pannenkoeken bakken van mij lijkt me wel handig. De eerste mislukt namelijk nooit.

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >