Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Ooit zong Marco Borsato ‘De meeste dromen zijn bedrog'. Anke en haar kinderen weten wel beter.

“Weet je wat ik later wil worden, mama?” vroeg mijn zoon toen hij drie jaar was. We lagen samen in bed. Het was onmogelijk vroeg, een uur of vijf, want dat was toen zijn ding. Het leven met mij bespreken in de vroege ochtend.  “Nee, wat dan?” vroeg ik. “Paleontoloog”, zei hij. Ik dacht meteen drie dingen. 1. Wat is in vredesnaam een paleontoloog?, 2. Als hij op zijn derde al weet wat een paleontoloog is, dan kan hij er vast eentje worden en 3. Mijn god, wat is het vroeg.

Een kwartier later was ik helemaal bijgepraat en wist ik alles over dinosaurussen, de tijden waarin ze leefden, wat ze aten en waarom en ook dat mijn zoon dat alles wist omdat hij een paleontoloog in de dop was. Een dino-onderzoeker dus.

Het is nu vier jaar later en hoewel hij inmiddels tot zeven uur in zijn eigen bed blijft, wil hij nog steeds paleontoloog worden. Maar ook graag kunstenaar. En als het even kan ook mariene bioloog en game ontwerper. Ook mijn dochter heeft haar toekomst al helemaal uitgedacht. Ze wordt prinses en juf (“Daar heb ik toch wel tijd voor als ik prinses ben, mama? Ik wil graag bij papa op school werken, dat vind ik gezellig.”). Het wordt nog pittig combineren, want ze moet ook in K3 en moeder worden.

Dikke tranen in de coulissen

“Wat wilde jij eigenlijk worden toen je klein was, mam?” vraagt mijn dochter op een ochtend. “Schrijver”, zeg ik. “En grapjesmaker.” Toen ik acht was, kwam ik even achter mijn stapel boeken vandaan om voor het eerst naar de schouwburg te gaan. Het was liefde op het eerste gezicht. De rode stoelen, het enorme toneel met de spannende metershoge gordijnen. Ik vond het allemaal fantastisch. Nog voor het slotapplaus klonk, had ik besloten dat ik ooit daar op dat podium zou staan. Toen ik twee jaar later Brigitte Kaandorp zag spelen, wist ik ook waarmee ik dat zou doen. Cabaret.

Maar het leven kwam ertussen, zoals dat soms gaat, en ik vergat mijn theaterdroom een beetje. Tot ik jaren later, op mijn 32ste per ongeluk op een podium belandde en alles weer wist. Weer twee jaar later stond ik in die schouwburg. Op het podium. Als cabaretier tijdens de Cabarestafette. Wat was dat gaaf. En terwijl mijn collega na mij zijn stuk speelde, stond ik in de coulissen dikke tranen te huilen om die uitgekomen droom.

Marco kan de pot op

En nu ben ik dus ook nog schrijver. Over minder dan twee weken ligt mijn eerste roman, Lefbek, in de winkel. Voor mij elke dag een nog steeds niet te bevatten geluk, voor mijn kinderen volkomen normaal. Je kiest wat je wilt worden, en dan word je dat. Want als je zes bent, dan is dat hoe de wereld is. Dromen komen uit. Natuurlijk doen ze dat. En nu ik zesendertig ben, kan ik hartgrondig zeggen: Marco kan de pot op met zijn liedje. Mijn kinderen hebben gewoon gelijk.

Enige nadeel is dat ik nu niets meer om te dromen heb. Toch eens kijken of paleontoloog niet iets voor mij is.

 

Anke Laterveer (36), is schrijver, cabaretier en web woman van Kek Mama. Ze woont met haar zoon Jakob (7) en dochter Hannah (6) in Haarlem. Elke week beschrijft ze hier iets uit haar eigen leven. 

#ZonZeeStress? Kek Mama lezen helpt. Neem nu een abonnement met superkorting: 3 nummers voor € 9,95 

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >