Shirley Broeders (24) deed de kinderwagen weg en draagt sindsdien Kimora (3,5) en Rinji (2,5) lekker op haar buik of rug.
“Kimora was een paar weken oud toen we de kinderwagen de deur uitgooiden. Zonde van het geld, maar ik vond het een zwaar en onhandig ding. Waren we met de auto op pad, stond ik eerst een uur met die kar te hannesen voor ik hem in elkaar had gezet.
Als alternatief probeerde ik een draagzak die ik cadeau had gekregen. Het was heerlijk mijn dochter zo dichtbij te hebben, maar na een lange wandeling had ik wel pijn in mijn rug. Via internet belandde ik in de draagdoekenwereld. Ik keek mijn ogen uit: er waren wel tig soorten waaruit ik kon kiezen – en ze waren nog betaalbaar ook. Ik bestelde er een, knoopte ’m thuis om en wist meteen: dit zit lekker. Een draagdoek zorgt voor lijfelijk contact met je kind, en is ook nog eens praktisch. Ik heb mijn handen vrij. In winkels hoef ik me niet met zo’n pompeuze kinderwagen een weg te banen door die paden.
Lees ook
”Zelfs mijn zoon van zes zit nog op mijn rug”
Mijn kinderen kiezen zelf of ze op mijn rug of buik willen zitten. Soms draag ik ze tegelijk. Is hartstikke simpel: eerst leg ik de doek over de schouder van mijn dochter, daarna gooi ik haar over mijn rug en knoop ik de draagdoek vast. Daarna is het een kwestie van zoon optillen en vastmaken.
Dat dubbeldragen doe ik wel steeds minder – je houdt een wandeling toch minder lang vol met dertig kilo aan je lijf. Als we met zijn allen op pad gaan, neemt mijn man ook een kind op zijn rug. Ook zijn we overgestapt op dragers. Die lijken op een draagdoek, alleen zitten de banden net wat lekkerder. Als ik die bungelende beentjes in mijn zij voel, word ik helemaal blij.”
Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 09-2017.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
