Van Anne (11) die laat zien hoe je leeft met Gilles de la Tourette tot Giovanni (10) die als eerste jongen mee wil doen aan het Nederlands kampioenschap synchroonzwemmen: deze jeugddocumentaires zijn zo bijzonder dat jij en je kind ze echt moeten zien.
Lees verder onder de advertentie
OceanWorld
Door de ogen van een zeeschildpad neemt OceanWorld je mee op een fantastische reis onder water. De documentaire – gemaakt door Jean-Michel Cousteau, de zoon van diepzeefilmer Jacques-Yves Cousteau – is zo gedetailleerd gefilmd dat het bijna lijkt alsof je zelf een duik maakt in het water. Bekijk ‘m hier op Videoland
Lees verder onder de advertentie
Een jaar zonder mijn ouders
Tareq moet zijn thuisland Syrië door oorlog ontvluchten, maar laat hierbij noodgedwongen zijn ouders, zusje en broertje achter en is al een jaar alleen in Nederland. Wanneer zal hij ze weer zien? Bekijk de documentaire hier
Anne (11) heeft Gilles de la Tourette en doet daarom dingen die ze eigenlijk niet wil. Altijd naar dezelfde kant een rondje draaien, bijvoorbeeld. Of met haar ogen knippen en overal heel even aan likken.Bekijk de documentaire hier
Geluiden voor Mazin
Mazin (12) is doof, maar wordt geopereerd waardoor hij hopelijk kan gaan horen. Een mooie en vooral een spannende ingreep, want bij zijn vriendin ging het mis. Bekijk de documentaire hier
Giovanni en het waterballet
Giovanni (10) ziet geen toekomst als profvoetballer of politieagent voor zich: hij wil als eerste jongen meedoen aan het Nederlands kampioenschap synchroonzwemmen. Wat moet hij hier allemaal voor doen en laten? Bekijk de documentaire hier
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.