Kek Mama-columnist Mariëtte Middelbeek zet elke week persoonlijk, herkenbaar en met humor de zaken voor je op een rij. Deze week: dingen die je denkt met je kind op het consultatiebureau.

1. Wáár is dat boekje? O god, nu heb ik natuurlijk dat boekje niet mee. Lekker begin, wel. 

 

2. O, daar, onderin de luiertas. Die ik by the way hoognodig eens zou moeten opruimen. Ik zag de assistente net wel een beetje raar kijken toen ik er een dekentje uithaalde en er drie open verpakkingen Garfield-koekjes op de grond vielen. Zouden ze dat allemaal bijhouden?

 

3. Natuurlijk houden ze dat niet bij. Ik word altijd een beetje paranoia hier. Snel die snottebel weghalen, ook. Straks denken ze dat ik mijn kind verwaarloos.

 

4. Wel leuk dat ie zo’n enorme krijspartij maakt bij het afvegen van z’n neus. Maar dan ook echt enorm. Met afwerende handen en wegduiken en alles. En heel hard: ‘Nee, mama, néé!’ Ziet er ook wel een beetje vreemd uit. En dan heeft hij ook nog drie blauwe plekken op z’n been. Hoppa, kruisje achter m’n naam. Zeker nadat hij de vorige keer aan kwam zetten met een enorme schaafwond op z’n voorhoofd, maar daar kon ik niks aan doen want hij was gewoon gevallen. Op een grindpad.

 

5. Waarom is het hier trouwens zo bloedheet? Ik zweet me een ongeluk.

 

6. O kijk nou, wat een lief, klein minibaby’tje. Ik word daar zo hormonaal van. Misschien is dat een teken, misschien moet ik ook nog een baby.

 

7. Hoewel, laat maar. Wat een keel kan dat kind opzetten, zeg. Bijna net zo erg als mijn peuter.

 

8. Ha, we mogen naar binnen. Niet vergeten dat ik niet moet vertellen dat mijn zoon nog elke avond gaat slapen met een fles. En elke middag, ook.

 

9. Waarom voelt het hier toch altijd een beetje als een beoordelingsgesprek? Wat nergens op slaat, want het zijn echt lieve mensen en ze willen alleen maar helpen, maar ik ben altijd bang dat ik iets verkeerds zeg.

 

10. Zoals dat ik zijn tanden eigenlijk niet goed genoeg poets. Waarom zég ik dat nou?

 

11. O, het is niet zo erg? Dat valt weer mee. Ja, tuurlijk, ik blijf m’n best doen. Beloofd, hoor, dokter.

 

12. Leuke mensen hier. Je hoort altijd van die horror-verhalen, maar ik vergeet altijd dat het in de praktijk heel erg meevalt. En nu zegt ze ook nog dat ik een goede moeder ben. Ik hou van die vrouw.

 

Mariëtte Middelbeek (33) is schrijver en chef redactie van Kek Mama. Ze is getrouwd met Erik, met wie ze zoon Casper (2,5) en dochter Nora (1) heeft.

 

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >