Beeld: Valerie Visschedijk
Eline is getrouwd met Bas, sterrenmama van Louie * en inmiddels 34 weken zwanger van de tweede. In deze column vertelt ze over haar zwangerschap na verlies en alles wat daarbij komt kijken. Deze keer over hét overlijden.
Sinds ik opnieuw in verwachting ben, krijg ik van mensen vaak de vraag of ik het niet moeilijk vind om zoveel met de dood bezig te zijn. Dat begrijp ik heel goed. Mijn werk bestaat immers voor een groot deel uit het maken van een magazine voor ouders van overleden kinderen. Alleen wat mensen zich vaak niet realiseren is dat de dood maar zo’n klein onderdeel is van het leven van Louie … en al die andere kinderen.
Louie is voor mij zoveel meer dan het moment waarop de arts mij vertelde dat zijn hartje was gestopt met kloppen. Louie was onze zoon. Hij was een kleinzoon, een neefje, een vriendje, een liefdesbaby. Louie was een dapper, sterk en heel alert kindje. Louie was een prachtig ventje dat je helemaal inpakte met z’n blonde donshaartjes en sprekende blauwe ogen. Louie was voor ons de allermooiste baby die er bestond en inderdaad … overleden. Als je mensen vertelt dat je kind is overleden, deinzen ze ook altijd een beetje terug. Ze krijgen een brok in de keel, weten niet goed wat ze moeten zeggen en voelen vooral een enorme zwaarte. Ook dat begrijp ik hélemaal. Een kind verliezen is ook heel erg, alleen ook een dood kind is nog steeds een kind. Een kind met een naam, met een schat aan prachtige herinneringen en een leven dat het heeft geleefd. Hoe kort of lang ook.
Zelf vind ik het heel fijn als Louie zijn naam valt in gesprekken, als ik over hem mag vertellen of herinneringen kan ophalen. Het geeft mij het gevoel dat hij er nog steeds bij hoort. Vergelijk het met jouw kind dat leert lopen. Dat wil je toch ook van de daken schreeuwen? Dat is voor ouders met een overleden kind niet anders. Zij maken misschien geen nieuwe herinneringen meer, maar ook zij blijven trots op hun kind.
“Als je mensen vertelt dat je kind is overleden, deinzen ze ook altijd een beetje terug”
Het is ook die trots, die liefde en verbinding die overheerst in mijn werk. Ouders zijn juist vaak extra blij als ze weer eens uitgebreid over hun kind mogen vertellen. Foto’s kunnen delen en de naam hardop kunnen noemen. En ik ben op mijn beurt alleen maar dankbaar dat ik ouders deze ruimte kan bieden en deze oneindige liefde mag omtoveren tot een verhaal waarin een kind weer even in het licht gezet wordt.
Dus nee, ik vind het niet moeilijk om in mijn werk bezig te zijn met overleden kinderen, omdat het niet draait om het moment van overlijden. Het draait om het kind en de onverwoestbare liefde die altijd blijf bestaan. Eline runt sinds het overlijden van haar zoontje ook een tijdschrift voor ouders van overleden kinderen. Meer weten? Kijk op www.nelmagazine.nl.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Verdrietig nieuws uit de familie van Snoop Dogg. Zijn jongste kleindochter is op slechts tien maanden leeftijd overleden. Het nieuws werd gedeeld door zijn dochter Cori Broadus, de moeder van het meisje.
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.