Beeld: Paulien van Beusekom
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Een geriatrische zwangerschap. Geriatrisch. Ik las het en dacht, dit klinkt als een bejaarde die een kind gaat krijgen. Maar het ging toch echt over mij. Ik was achtendertig, zwanger van Sophia en blijkbaar was dat dus een geriatrische zwangerschap. Mijn lichaam was, op het gebied van zwangerschappen, oud.
Wanneer je boven je vijfendertigste zwanger wordt, is dat dus – in medische termen – een geriatrische zwangerschap. Boven je vijfendertigste nemen de kansen om (gezond) zwanger te raken in rap tempo af, zo schijnt. Er kleven meer risico’s aan de zwangerschap en de kwaliteit van je eicellen neemt af. Eenmaal zwanger van Sophia las ik dat de kans om zwanger te raken na je veertigste zelfs daalt tot vijf procent per maand. Víjf procent… dat is echt weinig. Dan was mijn zwangerschap vast een gelukje geweest.
Toen ik zwanger raakte van Aiden, negen maanden na de geboorte van Sophia, was ik veertig. Bijna een wonder dus, met die vijf procent kans. Waarschijnlijk hielp het mee dat Nils een stukje jonger is, want ook bij mannen neemt de fertiliteit af (al gaat dat minder snel dan bij vrouwen) wanneer ze ouder worden, maar toch. Blijkbaar waren mijn eicellen ook nog goed genoeg.
Tot zover de theorie. Zowel de verloskundige als de verpleegkundige in het ziekenhuis (ik ben bij zowel Sophia als Aiden poliklinisch bevallen in het Rijnstate in Arnhem) wilden niets weten van geriatrische zwangerschappen. ‘Ben je gek! Je bent gezond en fit. Vergeet het woord geriatrisch, alsjeblieft.’ Dus dat deed ik maar. Ik was helemaal geen uitzondering met mijn leeftijd. Er blijken écht heel veel vrouwen van
vijfendertig-plus (geriatrisch dus) gezond zwanger te zijn. Dát is de praktijk. Eigenlijk word je een beetje bang gemaakt met die cijfertjes en percentages. Want ja, het zijn vast de feiten, maar misschien geldt dat wel helemaal niet voor jou.
Hoe dan ook, ik beviel op mijn negenendertigste van Sophia en op mijn eenenveertigste van Aiden. Dat zijn twee gezonde kindjes uit twee ‘so called’ geriatrische zwangerschappen. Allebei de keren was ik direct zwanger en verliepen de zwangerschappen én de bevallingen eigenlijk perfect. Ik was – ondanks mijn leeftijd – een normale zwangere vrouw voor zowel de verloskundige als het ziekenhuis. Ik kreeg geen extra onderzoeken of controles, helemaal niks. Dus geriatrisch … mij niet gezien. Niemand heeft mij daar ooit mee geconfronteerd, behalve ikzelf.
Moederschap op oudere leeftijd is – naast zo af en toe heel vermoeiend (maar dat is het ook als je achttien bent) – het mooiste wat je kan overkomen. Je bent zelf ook al zoveel verder en waarschijnlijk een stuk geduldiger. En sommige mensen zullen zeggen: dan ben je maar zo kort opa of oma, of je kind is nog zo jong als je doodgaat. Oh? Is oud worden je gegeven dan? De man van een van mijn beste vriendinnen overleed op achtendertigjarige leeftijd. Die was ook jong vader en is nooit opa geworden. Heeft zijn kinderen ook niet volwassen zien worden. Leef met de dag, je weet toch niet hoe de toekomst eruit ziet.
Sommige mensen zullen zeggen: dan ben je maar zo kort opa of oma, of je kind is nog zo jong als je doodgaat. Oh? Is oud worden je gegeven dan?
Moraal van het verhaal: mocht je op oudere leeftijd nog moeder willen worden, go for it! Misschien hoor jij bij die vijf procent die gewoon zwanger raakt en een gezond kindje krijgt, net zoals ik. En het woord geriatrisch … dat laten we lekker in het bejaardenhuis.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.