Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen ik zwanger was, mocht ik voor het eerst in mijn leven van dichtbij aanschouwen wat het betekent om verloskundige te zijn.
Ik vond het al gauw een enig beroep. Als ik in de verloskundigenpraktijk kwam, voelde het altijd een beetje alsof ik naar een theekransje ging. En ik ben gek op thee. De sfeer was uitermate kalm. De verloskundigen die ik trof, liepen vaak in lange, gebreide vesten, hadden grote koppen thee in hun handen en spraken met zachte stemmen.
Ik had verwacht dat ik tijdens afspraken met de verloskundige ontzettend geïnformeerd zou worden over alles wat zich tijdens het betreffende trimester in mijn buik afspeelde. Dat gebeurde niet echt. Het ging er allemaal nogal passief aan toe. ‘Hoe gaat het?’ werd er gevraagd. Ik kwam dan vaak niet verder dan ‘goed hoor’. Om die ‘goed hoor’ kracht bij te zetten, deelde ik soms ook nog mee hoeveel weken ik nog maar hoefde te werken tot mijn verlof. Dat vond ik vooral zelf heel goed nieuws.
‘Heb je nog vragen?’ vervolgden ze dan. Die had ik meestal niet. Dat gaf me altijd een beetje het gevoel alsof ik mijn huiswerk niet had gedaan. ‘Jij fietst er lekker doorheen, hè?’ zeiden de verloskundigen vaak. Dat gaf me het idee dat het feit dat de theekransjes maar twee minuten duurde, omdat er weinig tot niks besproken werd, vooral een heel positief teken was. Ik fietste er gewoon lekker doorheen. Wat valt er dan te bespreken?
Ik was ook niet assertief genoeg om zelf iets te vragen als: ‘Joh, zou je me eens wat kunnen vertellen? Gebeurt er nu iets noemenswaardigs daarbinnen? ’ Ik dacht: ik google het allemaal wel. Ik had ook zo’n 700 zwangerschapsapps op mijn telefoon. De informatie kwam via andere wegen enorm tot mij.
Ik had wel verwacht in een leuk klasje terecht te komen. Een klasje met andere zwangeren, die zich in hetzelfde stadium bevonden als ik, en waar ik -met een beetje mazzel- voor de rest van mijn leven heel erg bevriend mee zou blijven omdat we samen toch zoiets bijzonders hadden beleefd. Zo’n klasje was er niet. Pas na mijn bevalling las ik op het Instagram-account van de verloskundigenpraktijk dat ze zo’n klasje in het leven hadden geroepen voor nieuwe zwangeren. Daar had ik eerlijk gezegd zwaar de pest over in.
Al met al leek het beroep van verloskundige me heerlijk. Lekker een beetje passief te zitten zijn met een kop thee. Tot mijn bevalling. Toen kreeg ik het even helemaal door een andere bril te zien. Middels een weeënstorm lanceerde ik mijn baby zowat tegen de verloskundige aan, die zich op een zaterdagavond naar onze zolderkamer had gehaast. Vervolgens moest ze, ergens na middernacht, allerlei weefsels aan elkaar hechten, daar op die zeer matig verlichte zolderkamer.
Het was één van de eerste dingen die ik zei, nadat mijn kind geboren was en ik daar zelf een beetje van was bijgekomen: jezus joh, wat een beroep heb jij! Ik was nogal onder de indruk van de bloederige toestand die we zojuist met z’n allen hadden meegemaakt. En ook een beetje van de vrij monsterlijke versie van mezelf die blijkbaar naar buiten komt als ik aan het creperen ben. Het kumbaya-gehalte van de theekransjes was ver te zoeken. Toch dacht ik: geef die arme vrouw een kop thee!
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Roze beschuit met muisjes voor Patricia Bierings. De realityster, bekend van het achtste seizoen van Married at First Sight, is moeder geworden van haar eerste kindje.
Kinderen onthouden niet alleen wat ouders voor hen doen, maar ook hoe ze zich door hun woorden laten voelen. Een opmerking die voor een ouder misschien onschuldig of praktisch bedoeld lijkt, kan jarenlang bij een kind blijven hangen. Zeker wanneer gevoelens regelmatig worden weggewuifd of kinderen het idee krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.
Wie zondag naar buiten kijkt, kan zomaar verrast worden door een opvallend luchtverschijnsel: een gigantische zeppelin die laag over een deel van Nederland vliegt.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Influencer Laura Brijde (30) verruilde Nederland voor het zonnige Spanje, waar ze samen met haar man Tony en hun twee zoontjes Yuilan en Río woont. Inmiddels weet ze één ding zeker: haar kinderen ziet ze het liefst opgroeien onder de Spaanse zon.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.