Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen ik zwanger was, mocht ik voor het eerst in mijn leven van dichtbij aanschouwen wat het betekent om verloskundige te zijn.
Ik vond het al gauw een enig beroep. Als ik in de verloskundigenpraktijk kwam, voelde het altijd een beetje alsof ik naar een theekransje ging. En ik ben gek op thee. De sfeer was uitermate kalm. De verloskundigen die ik trof, liepen vaak in lange, gebreide vesten, hadden grote koppen thee in hun handen en spraken met zachte stemmen.
Ik had verwacht dat ik tijdens afspraken met de verloskundige ontzettend geïnformeerd zou worden over alles wat zich tijdens het betreffende trimester in mijn buik afspeelde. Dat gebeurde niet echt. Het ging er allemaal nogal passief aan toe. ‘Hoe gaat het?’ werd er gevraagd. Ik kwam dan vaak niet verder dan ‘goed hoor’. Om die ‘goed hoor’ kracht bij te zetten, deelde ik soms ook nog mee hoeveel weken ik nog maar hoefde te werken tot mijn verlof. Dat vond ik vooral zelf heel goed nieuws.
‘Heb je nog vragen?’ vervolgden ze dan. Die had ik meestal niet. Dat gaf me altijd een beetje het gevoel alsof ik mijn huiswerk niet had gedaan. ‘Jij fietst er lekker doorheen, hè?’ zeiden de verloskundigen vaak. Dat gaf me het idee dat het feit dat de theekransjes maar twee minuten duurde, omdat er weinig tot niks besproken werd, vooral een heel positief teken was. Ik fietste er gewoon lekker doorheen. Wat valt er dan te bespreken?
Ik was ook niet assertief genoeg om zelf iets te vragen als: ‘Joh, zou je me eens wat kunnen vertellen? Gebeurt er nu iets noemenswaardigs daarbinnen? ’ Ik dacht: ik google het allemaal wel. Ik had ook zo’n 700 zwangerschapsapps op mijn telefoon. De informatie kwam via andere wegen enorm tot mij.
Ik had wel verwacht in een leuk klasje terecht te komen. Een klasje met andere zwangeren, die zich in hetzelfde stadium bevonden als ik, en waar ik -met een beetje mazzel- voor de rest van mijn leven heel erg bevriend mee zou blijven omdat we samen toch zoiets bijzonders hadden beleefd. Zo’n klasje was er niet. Pas na mijn bevalling las ik op het Instagram-account van de verloskundigenpraktijk dat ze zo’n klasje in het leven hadden geroepen voor nieuwe zwangeren. Daar had ik eerlijk gezegd zwaar de pest over in.
Al met al leek het beroep van verloskundige me heerlijk. Lekker een beetje passief te zitten zijn met een kop thee. Tot mijn bevalling. Toen kreeg ik het even helemaal door een andere bril te zien. Middels een weeënstorm lanceerde ik mijn baby zowat tegen de verloskundige aan, die zich op een zaterdagavond naar onze zolderkamer had gehaast. Vervolgens moest ze, ergens na middernacht, allerlei weefsels aan elkaar hechten, daar op die zeer matig verlichte zolderkamer.
Het was één van de eerste dingen die ik zei, nadat mijn kind geboren was en ik daar zelf een beetje van was bijgekomen: jezus joh, wat een beroep heb jij! Ik was nogal onder de indruk van de bloederige toestand die we zojuist met z’n allen hadden meegemaakt. En ook een beetje van de vrij monsterlijke versie van mezelf die blijkbaar naar buiten komt als ik aan het creperen ben. Het kumbaya-gehalte van de theekransjes was ver te zoeken. Toch dacht ik: geef die arme vrouw een kop thee!
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Soms zit een opmerking je veel langer dwars dan je had verwacht. Dat ervaart ook moeder Marije (32), wanneer haar schoonvader vlak na de geboorte van haar zoontje een opmerking maakt over zijn oogkleur.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Lourain, wiens tienerdochter nog weinig besef van geld heeft.
Elke aflevering van De verloskundigen bewijst weer dat geen enkele werkdag hetzelfde is. Maar aflevering 4 raakt misschien nóg wat harder. Van onverwachte medische beslissingen tot persoonlijke verhalen en emotionele gesprekken: deze aflevering laat zien hoeveel verantwoordelijkheid verloskundigen elke dag dragen.
Voor Kirsten van Teijn breekt een heel bijzondere periode aan. De cabaretière heeft babynieuws: ze is in verwachting van haar eerste kindje.