Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen ik zwanger was, mocht ik voor het eerst in mijn leven van dichtbij aanschouwen wat het betekent om verloskundige te zijn.
Ik vond het al gauw een enig beroep. Als ik in de verloskundigenpraktijk kwam, voelde het altijd een beetje alsof ik naar een theekransje ging. En ik ben gek op thee. De sfeer was uitermate kalm. De verloskundigen die ik trof, liepen vaak in lange, gebreide vesten, hadden grote koppen thee in hun handen en spraken met zachte stemmen.
Ik had verwacht dat ik tijdens afspraken met de verloskundige ontzettend geïnformeerd zou worden over alles wat zich tijdens het betreffende trimester in mijn buik afspeelde. Dat gebeurde niet echt. Het ging er allemaal nogal passief aan toe. ‘Hoe gaat het?’ werd er gevraagd. Ik kwam dan vaak niet verder dan ‘goed hoor’. Om die ‘goed hoor’ kracht bij te zetten, deelde ik soms ook nog mee hoeveel weken ik nog maar hoefde te werken tot mijn verlof. Dat vond ik vooral zelf heel goed nieuws.
‘Heb je nog vragen?’ vervolgden ze dan. Die had ik meestal niet. Dat gaf me altijd een beetje het gevoel alsof ik mijn huiswerk niet had gedaan. ‘Jij fietst er lekker doorheen, hè?’ zeiden de verloskundigen vaak. Dat gaf me het idee dat het feit dat de theekransjes maar twee minuten duurde, omdat er weinig tot niks besproken werd, vooral een heel positief teken was. Ik fietste er gewoon lekker doorheen. Wat valt er dan te bespreken?
Ik was ook niet assertief genoeg om zelf iets te vragen als: ‘Joh, zou je me eens wat kunnen vertellen? Gebeurt er nu iets noemenswaardigs daarbinnen? ’ Ik dacht: ik google het allemaal wel. Ik had ook zo’n 700 zwangerschapsapps op mijn telefoon. De informatie kwam via andere wegen enorm tot mij.
Ik had wel verwacht in een leuk klasje terecht te komen. Een klasje met andere zwangeren, die zich in hetzelfde stadium bevonden als ik, en waar ik -met een beetje mazzel- voor de rest van mijn leven heel erg bevriend mee zou blijven omdat we samen toch zoiets bijzonders hadden beleefd. Zo’n klasje was er niet. Pas na mijn bevalling las ik op het Instagram-account van de verloskundigenpraktijk dat ze zo’n klasje in het leven hadden geroepen voor nieuwe zwangeren. Daar had ik eerlijk gezegd zwaar de pest over in.
Al met al leek het beroep van verloskundige me heerlijk. Lekker een beetje passief te zitten zijn met een kop thee. Tot mijn bevalling. Toen kreeg ik het even helemaal door een andere bril te zien. Middels een weeënstorm lanceerde ik mijn baby zowat tegen de verloskundige aan, die zich op een zaterdagavond naar onze zolderkamer had gehaast. Vervolgens moest ze, ergens na middernacht, allerlei weefsels aan elkaar hechten, daar op die zeer matig verlichte zolderkamer.
Het was één van de eerste dingen die ik zei, nadat mijn kind geboren was en ik daar zelf een beetje van was bijgekomen: jezus joh, wat een beroep heb jij! Ik was nogal onder de indruk van de bloederige toestand die we zojuist met z’n allen hadden meegemaakt. En ook een beetje van de vrij monsterlijke versie van mezelf die blijkbaar naar buiten komt als ik aan het creperen ben. Het kumbaya-gehalte van de theekransjes was ver te zoeken. Toch dacht ik: geef die arme vrouw een kop thee!
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Staat dit boekje bij jullie thuis tussen de favorieten? Dan is het goed om even op te letten. TK Maxx heeft een terugroepactie aangekondigd voor een kartonnen kinderboekje, omdat er onderdelen kunnen loskomen die gevaarlijk zijn voor jonge kinderen.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Kim Feenstra geniet volop van het moederschap, maar staat ook open voor een nieuwe liefde én meer kinderen. Aan Kek Mama vertelt ze openhartig over haar leven als alleenstaande moeder, haar kinderwens én waarom ze vindt dat je altijd voor je eigen geluk moet kiezen.