Fotografie: Paulien van Beusekom
Het duurt niet lang meer voor mijn dochter niet meer in de buggy past. En ook haar zitje op mijn fiets wordt krap. Daarom -en ik durf het bijna niet te zeggen- overweeg ik een bakfiets.
Sinds ik een bakfiets overweeg en dat ook weleens hardop uitgesproken heb, ben ik erachter gekomen hoeveel mensen bakfietsen haten. Zo heb ik een aantal familieleden die ouders op bakfietsen werkelijk de bron van het kwaad vinden.
Ik heb nog nooit in mijn leven op een bakfiets gezeten, maar toch raakte ik ineens in verhitte discussies over bakfietsen verzeild, waarbij ik aan de kant van ouders met bakfietsen werd geplaatst. En bakfietsen ook ineens enorm liep te verdedigen. ‘Moet ik dan voor elk klein pokkestukje de auto pakken?’ hoorde ik mezelf plots roepen. ‘Is dat wat je wil?’
Men schijnt te vinden dat moeders op bakfietsen een stel losgeslagen projectielen in het verkeer zijn. Grote gevaren op de weg. En blijkbaar fietsen ze ook vaak ín de weg. Mijn familielid dat zich iedere ochtend in de spits door een drukke stad naar haar werk probeert te banen, is weleens vertraagd omdat er een moeder voor haar bakfietste en dat werd blijkbaar niet zo gewaardeerd.
Als ik me dat tafereel inbeeld, voel ik vooral respect voor die bakfietsende moeder. Je zou maar met zo’n bakbeest door het drukke verkeer naar de school van je kinderen aan het ploeteren zijn, terwijl er een chagrijnige automobilist in je nek hijgt.
Daarnaast vraag ik me af of alternatieven niet gevaarlijker zijn. Zo ben ik -maar dat is een persoonlijk mankement- achter het stuur van een auto best gevaarlijk, dus je kunt mij beter op een fiets zetten. Maar op een niet-elektrische fiets met een steeds zwaarder wordend kind achterop ben ik iemand die nogal snel de neiging heeft tot overmatig zweten en flauwvallen. Ook niet heel veilig. Dan is er nog de optie waarbij mijn kind zelf op een fietsje aan het verkeer deelneemt en dat is voor mij al helemaal een schrikbeeld waar ik spontaan rolberoertes van krijg.
Laatst zag ik een bakfiets in de aanbieding. Een donkerblauwe. Soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen een bakfiets en mijn relatie met sommige, bakfiets-hatende familieleden. Aangezien die familieleden niet van plan zijn mijn kind naar school te dragen, heb ik een donkerblauw vermoeden hoe dat gaat aflopen…
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]