Fotografie: Paulien van Beusekom
Het duurt niet lang meer voor mijn dochter niet meer in de buggy past. En ook haar zitje op mijn fiets wordt krap. Daarom -en ik durf het bijna niet te zeggen- overweeg ik een bakfiets.
Sinds ik een bakfiets overweeg en dat ook weleens hardop uitgesproken heb, ben ik erachter gekomen hoeveel mensen bakfietsen haten. Zo heb ik een aantal familieleden die ouders op bakfietsen werkelijk de bron van het kwaad vinden.
Ik heb nog nooit in mijn leven op een bakfiets gezeten, maar toch raakte ik ineens in verhitte discussies over bakfietsen verzeild, waarbij ik aan de kant van ouders met bakfietsen werd geplaatst. En bakfietsen ook ineens enorm liep te verdedigen. ‘Moet ik dan voor elk klein pokkestukje de auto pakken?’ hoorde ik mezelf plots roepen. ‘Is dat wat je wil?’
Men schijnt te vinden dat moeders op bakfietsen een stel losgeslagen projectielen in het verkeer zijn. Grote gevaren op de weg. En blijkbaar fietsen ze ook vaak ín de weg. Mijn familielid dat zich iedere ochtend in de spits door een drukke stad naar haar werk probeert te banen, is weleens vertraagd omdat er een moeder voor haar bakfietste en dat werd blijkbaar niet zo gewaardeerd.
Als ik me dat tafereel inbeeld, voel ik vooral respect voor die bakfietsende moeder. Je zou maar met zo’n bakbeest door het drukke verkeer naar de school van je kinderen aan het ploeteren zijn, terwijl er een chagrijnige automobilist in je nek hijgt.
Daarnaast vraag ik me af of alternatieven niet gevaarlijker zijn. Zo ben ik -maar dat is een persoonlijk mankement- achter het stuur van een auto best gevaarlijk, dus je kunt mij beter op een fiets zetten. Maar op een niet-elektrische fiets met een steeds zwaarder wordend kind achterop ben ik iemand die nogal snel de neiging heeft tot overmatig zweten en flauwvallen. Ook niet heel veilig. Dan is er nog de optie waarbij mijn kind zelf op een fietsje aan het verkeer deelneemt en dat is voor mij al helemaal een schrikbeeld waar ik spontaan rolberoertes van krijg.
Laatst zag ik een bakfiets in de aanbieding. Een donkerblauwe. Soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen een bakfiets en mijn relatie met sommige, bakfiets-hatende familieleden. Aangezien die familieleden niet van plan zijn mijn kind naar school te dragen, heb ik een donkerblauw vermoeden hoe dat gaat aflopen…
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.