Ik heb het losgelaten. Althans, dat dacht ik. Een stemmetje in mij zegt dat ik een barslechte moeder ben. Elke ochtend word ik wakker met dat gevoel om er vervolgens tóch weer aan toe te geven. De twee blije kindergezichten helpen ook niet mee. Blije kinderen in de ochtend zijn namelijk goud waard. Als je dag begint met een stel jengelende, zeurende kinderen is dat echt funest voor de rest van de dag. Komen ze chagrijnig hun bed uit, dan verspreidt die negativiteit zich als een olievlek over het gezin, en daarmee bedoel ik mezelf.
Op zulke ochtenden vind ik het zo moeilijk om de blije moeder uit te hangen. Alsof er niets aan de hand is, terwijl ik van binnen zing: ‘I HATE YOU SO MUCH. ACHHHH’ (Ken je dat liedje van Kelis uit de jaren ‘90 nog?) Uiteraard ‘haat’ ik mijn kinderen niet, maar een klein toverstokje zou ik wel prettig vinden. Dan zou ik simsalabim de klok op 8:06 zetten en ze uitzwaaien. Toedeledokie! Een hele fijne dag op school. Dáág. Nee, geef mij maar die ochtenden dat iedereen zen is. En daarmee bedoel ik niet in het gareel, zoals de familie Von Trapp, maar gewoon chill. Geen gezeur, geen geklaag en geen gemaar. Gewoon rustig wakker worden en in vrede mijn ontbijt nuttigen. Desnoods in stilte. Prima.
De kans op een drama-vrij-ontbijt is het grootst met een kommetje Kellogg’s. Mijn kids zijn er gek op, maar hoe gezond is dat eigenlijk? Ik hoorde dat er een laagje frituurvet omheen zit, om over de suikers nog maar te zwijgen. Na wat googelen blijkt het allemaal reuze mee te vallen, maar een gekookt ei is gezonder, zullen we maar zeggen. Eens in de zoveel tijd wint het boze stemmetje in mij en probeer ik ze ‘s morgens wat anders voor te schotelen. Maar de weerstand tegen mijn noeste arbeid is het niet waard. En dus eten ze nu weer dagelijks een bakje cornflakes.
Afgelopen week hadden mijn man en ik een reflectiegesprek over onze opvoedskills en bracht ik mijn schuldgevoel over het ontbijt op. Zijn reactie: ‘Maar vind je het gek dat ze dat eten?’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Weet je het niet meer?’ vervolgde hij. ‘Wát weet ik niet meer?’ vroeg ik hem licht geïrriteerd. ‘Toen jij zwanger was moest ik elke avond een bakje Kellogg’s voor je maken, want je wilde niet te veel snoepen’, vertelde hij. Ik was met stomheid geslagen. Dat was ik he-le-maal vergeten (zwangerschapsdementie?). We moesten lachen en ik kreeg opeens trek in een bakje cornflakes… Meer columns van Patricia? Elke vrijdag komt er een nieuwe column op KekMama.nl. Lees hier de eerdere columns.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.