Ik heb het losgelaten. Althans, dat dacht ik. Een stemmetje in mij zegt dat ik een barslechte moeder ben. Elke ochtend word ik wakker met dat gevoel om er vervolgens tóch weer aan toe te geven. De twee blije kindergezichten helpen ook niet mee. Blije kinderen in de ochtend zijn namelijk goud waard. Als je dag begint met een stel jengelende, zeurende kinderen is dat echt funest voor de rest van de dag. Komen ze chagrijnig hun bed uit, dan verspreidt die negativiteit zich als een olievlek over het gezin, en daarmee bedoel ik mezelf.
Op zulke ochtenden vind ik het zo moeilijk om de blije moeder uit te hangen. Alsof er niets aan de hand is, terwijl ik van binnen zing: ‘I HATE YOU SO MUCH. ACHHHH’ (Ken je dat liedje van Kelis uit de jaren ‘90 nog?) Uiteraard ‘haat’ ik mijn kinderen niet, maar een klein toverstokje zou ik wel prettig vinden. Dan zou ik simsalabim de klok op 8:06 zetten en ze uitzwaaien. Toedeledokie! Een hele fijne dag op school. Dáág. Nee, geef mij maar die ochtenden dat iedereen zen is. En daarmee bedoel ik niet in het gareel, zoals de familie Von Trapp, maar gewoon chill. Geen gezeur, geen geklaag en geen gemaar. Gewoon rustig wakker worden en in vrede mijn ontbijt nuttigen. Desnoods in stilte. Prima.
De kans op een drama-vrij-ontbijt is het grootst met een kommetje Kellogg’s. Mijn kids zijn er gek op, maar hoe gezond is dat eigenlijk? Ik hoorde dat er een laagje frituurvet omheen zit, om over de suikers nog maar te zwijgen. Na wat googelen blijkt het allemaal reuze mee te vallen, maar een gekookt ei is gezonder, zullen we maar zeggen. Eens in de zoveel tijd wint het boze stemmetje in mij en probeer ik ze ‘s morgens wat anders voor te schotelen. Maar de weerstand tegen mijn noeste arbeid is het niet waard. En dus eten ze nu weer dagelijks een bakje cornflakes.
Afgelopen week hadden mijn man en ik een reflectiegesprek over onze opvoedskills en bracht ik mijn schuldgevoel over het ontbijt op. Zijn reactie: ‘Maar vind je het gek dat ze dat eten?’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Weet je het niet meer?’ vervolgde hij. ‘Wát weet ik niet meer?’ vroeg ik hem licht geïrriteerd. ‘Toen jij zwanger was moest ik elke avond een bakje Kellogg’s voor je maken, want je wilde niet te veel snoepen’, vertelde hij. Ik was met stomheid geslagen. Dat was ik he-le-maal vergeten (zwangerschapsdementie?). We moesten lachen en ik kreeg opeens trek in een bakje cornflakes… Meer columns van Patricia? Elke vrijdag komt er een nieuwe column op KekMama.nl. Lees hier de eerdere columns.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
